Invasión (1969)

Nog geen stemmen voor deze briljante Argentijnse klassieker...logisch want hij is net toegevoegd, inclusief de noodzakelijke spoilers . Door de film buffs wordt deze allegorie/noir/politieke thriller/whatever toch beschouwd als een meesterwerk van de Argentijnse indy cinema.

Bovendien heeft hij de nodige intellectuele credentials: wat dacht u van Borges en Bioy Casares als scenaristen. Lijkt me net "elitair" genoeg.

De hand van de scenaristen herkennen we in de nuchtere minimalistische dialogen en de idee van de stad als een labyrinth, alsmede de algehele irreeele nachtmerrie -achtige atmosfeer in een land dat niet met name genoemd wordt, maar Aquileia is duidelijk BA.

Expiciet politiek wordt het nergens in een film die doet denken -en niet te zuinig- aan Melville. Hij is al gefotografeerd als een noir, en als je daar mannen van middelbare leeftijd aan toevoegt die laconiek en tegelijk volslagen paranoide door schimmige straten dolen, kom je vanzelf op die naam uit.

Hoewel hier en daar vergelijkingen worden getrokken met de NV en de camera nu en dan vervaarlijk wiebelt, vond ik de parallellen qua beeld wel meevallen. Dat geldt niet voor het geluid: de manipulatie daarvan is extreem opvallend en af en toe losgekoppeld van het beeld.

Wat de soundtrack in enge zin betreft: tango en een door Boreges gescheven milonga, de uitvoering daarvan is het hoogtepunt van de film. Ook aardig dat we hier de cancha's van zowel River als Boca te zien krijgen, alsmede een heel lief pumatje

Het slot( dus nadat de buddy's van Porfirio allemaal dood zijn 2 minuten voor het einde, zie synopsis) loopt vooruit op de jaren 70 revolutionaire cinema.

Don Porfirio probeert met zijn mannen een invasie van het stadje Aquilea te voorkomen. Een invasiemachine, sabotage, moord .... en martelingen en voetbalstadions ... nog geen 7 jaar later was dit zo ongeveer de werkelijkheid geworden in Argentinië. De 8 rollen filmnegatieven werden door de junta in beslag genomen, vier werden en later weer teruggevonden, samen met wat kopieën die er in het buitenland waren werd de film in 1999 weer gerestaureerd. Intense film, zonder heel duidelijke verhaallijn en opvallende soundtrack waarin de voetstappen vooraan in de geluidsmix staan.