The Accused (1988)

Ik heb een zwak voor zowel Foster als McGillis en ze leveren goed werk. Toch vind ik de film als geheel een veredelde B-film ('based on a true story' - zo voelt het) en cinematografisch niet erg interessant.

Neemt niet weg dat het heel degelijk is gemaakt en dat de issues die het aansnijdt - zoals: heeft een vrouw schuld aan verkrachting als ze verleidelijk heeft gedanst voor haar latere verkrachters? zoals de opstelling van de bijstanders en zoals de opstelling naar mensen die komen uit een armoedig milieu - er heel erg toe doen.

Degelijk gefilmd drama met een zeer sterke Foster en de zeldzame McGillis. Veroorzaakte destijds veel ophef vanwege de shockerende verkrachtingsscene. Goed.

Aardig drama met een prima rol van Jodie Foster die flink te grazen werd genomen.

Jodie Foster doet het als actrice bij mij altijd wel goed; hier als verkrachtingsslachtoffer in een macho-gedomineerd Amerika. De film slaat de weg in van een gerechtsdrama, waarin vooral besproken wordt of aanmoediging tot verkrachting ook een misdaad is. Het lijkt vandaag heel vanzelfsprekend, maar blijkbaar was daar in de VS toch enige twijfel over. De reconstructie van de verkrachting vond ik heel sterk, omdat je dit tot op dat moment alleen maar kon voorstellen door de getuigenissen van Sarah. De werkelijkheid is altijd harder dan je je kunt inbeelden. Zeker wel een aanrader voor wie deze nog niet heeft gezien.

Een prima rechtbankdrama. Tegen het eind wordt de precieze en werkelijke gang van zaken onthuld en dat is behoorlijk shocking zo te zien.
Ik vond Jodie Foster erg goed acteren, vooral de scenes in de rechtbank. De jongen die haar uiteindelijk bijstond kwam ook goed overtuigend over, met name in de laatste barscene.
De kwaliteit is die van een tv-film. Verder degelijk en goed van uitvoering.

Rechtbankdrama's hebben nogal de neiging om sterk op elkaar te lijken en dat is precies wat The Accused tegenwerkt. Om op te vallen in dit genre heb je of ijzersterke dialogen nodig of een bijzondere ethische kwestie. Eigenlijk gewoon allebei. The Accused heeft geen van beide. Natuurlijk, dit is zover ik weet de enige film waarin de strijd voornamelijk gevoerd wordt tegen de toeschouwers van het misdrijf dan tegen de misdadigers zelf, maar de film laat niet in het midden of hun slecht zijn of niet (terecht ook). Het idee dat de rechtszaak verloren kan worden is hier ook niet sterk aanwezig. De getuigenissen waarover wordt gesproken alsof ze de zaak ten nadele van Tobias zouden kunnen keren worden gek genoeg niet getoond, waardoor wij alleen de sterke argumenten van de goede kant horen. Voor de advocaten van de "omstanders" waren überhaupt geen echt overtuigende, verdedigende woorden geschreven, wat alle spanning toch wel uit de film haalt. Het enige wat er voor zorgt dat het geen bloedeloos geheel wordt is de nare verkrachtingsscène. Verder valt alleen Jodie Foster erg positief op. De rest is dertien-in-een-dozijn, dus je hebt deze film waarschijnlijk al in een andere vorm gezien.
2,5*

Op zich is de film niet eens zo spannend maar ik vind dat er ongelovelijk goed geacteerd word. Het verhaal zelf is op zichzelf ook heel erg heftig maar wat wordt het sterk weergegeven zeg. Ik was wel blij dat het merendeel van de film niet daadwerkelijk in de rechtbank plaatsvond want daar ben ik nooit zo'n fan van.

De verkrachtingsscène zelf op de speeltafel met al die joelende mannen eromheen ging bij mij wel door merg en been. Heel erg indrukwekkend weergegeven. Haar hulpeloosheid als ze keer op keer "nee" roept terwijl de mannen er alleen maar meer door werden opgehitst. Ze zagen haar echt niet meer als vrouw maar als gebruiksvoorwerp. Afschuwlijk gewoon. Ik denk dat die scène wel de belangrijkste was uit heel de film.

Uitstekende en onderhoudende film over de verkrachting van een vrouw in een bar door meerdere mannen. Goed opgezet waarbij de verkrachting zelf pas op het laatst in beeld komt en meteen de aangrijpendste scene uit de film is. Ook de relatie tussen de twee vrouwen met verschillende achtergrond komt goed over. Verder zet Jodie Foster hier een sterke rol neer, waarvoor ze haar eerste Oscar won.

Deze was op tv en me er eens aan gewaagd. 'k vond het geen misse film. Het was een boeiende film. De cast deed het ook prima. Verder verveelde de film niet ondanks dat hij toch redelijk lang duurde. 'k vond hem het bekijken waard.

The Accused is natuurlijk vooral bekend vanwege die ene befaamde scene maar het is toch vooral een prima drama dat wordt gedragen door de uitstekende acteerprestaties van Jodie Foster en Kelly McGillis. Verder zit de sfeer er prima in en is de film na meer dan 25 jaar nog steeds relevant.

Zeer goed

Onlangs de film weer eens bekeken op dvd en nog steeds vindt ik dit een ijzersterke film. Als het de bedoeling was van Kaplan om vraagtekens te zetten bij het amerikaanse rechtsysteem dan is dat in mijn ogen gelukt. De film is eigenlijk een rechtbank drama, maar door de rare twists die het recht in Amerika kent blijf je als kijker wel bij de les in deze film en verzand de film nergens tot een dertien in een dozijn. De acteerprestaties van Foster en McGillis zijn trouwens van de bovenste plank, jammer dat de bijrollen een beetje 1 dimensionaal blijven, terwijl juist in die bijrollen de nodige mogelijkheden lagen om meer er uit te halen, denk aan de toeschouwer die Foster op de parkeerplaats lastig viel, of de uiteindelijke getuige die de doorslag gaf. Dat maakt dat de film bij mij op 4 blijft steken

In het begin leek het me wat suf en gedateerd (eind jaren '80 is anno nu niet meer zo'n flitsende periode op film) maar het wordt later toch wel een spannende film waarbij je wel betrokken raakt bij het gebeurde.

Slimme keus om de verkrachting nog niet te laten zien, maar pas redelijk op het einde. Zeer heftige scène, die mijn respect voor Jodie Foster alleen maar laat groeien.

Verder vrij simpel gehouden (op momenten misschien ook wat teveel 'dumbed down'), maar toch wel doeltreffend in wat het wil.

3,5*

In 1983 werd een jonge vrouw in Massachusetts slachtoffer van een groepsverkrachting. Het proces dat daarop volgde, kreeg heel veel media-aandacht in de VS. Er waren protesten en een grote petitie van mensen die de schuld gaven aan het slachtoffer. Daartegenover stonden feministen die strenge straffen eisten. Vier van de zes daders kregen een gevangenisstraf.

Deze feiten vormden de inspiratie voor The Accused, maar veel dingen zijn veranderd. De locatie is verplaatst naar Washington D.C., al vonden de opnamen in Vancouver plaats. Het echte slachtoffer, Cheryl Araujo, had twee kinderen, bleef sukkelen met een alcoholprobleem, en verongelukte een paar jaar later met de auto. In deze fictieve versie krijg je een beeld van een vrouw die er sterker uitkomt.

Voor Jodie Foster was dit de perfecte gelegenheid om te bewijzen dat ze ook als volwassen actrice hoge ogen kon gooien. Ze zet Sarah niet neer als een communiezieltje, maar als iemand die een verandering ondergaat. In het begin is ze zwak en kwetsbaar. Ze gebruikt alcohol en marihuana, en komt zwaar gehavend uit het incident. Wanneer ze echter haar eigen haar knipt voor de spiegel, beslist ze om haar leven terug in handen te nemen en niet meer met zich te laten sollen. Ze straalt woede uit, maar ook innerlijke kracht.

Ook Kelly McGillis speelt een sterke rol als de zelfzekere, geëmancipeerde advocate - een kruising tussen Christine Mussche en Alicia Florrick. Eerst gooit ze het nog op een akkoordje, maar uiteindelijk wil ook zij het onderste uit de kan halen.

Het was een goede keuze om de gebeurtenissen niet chronologisch te vertellen, want dan zou de dramatische climax in het eerste kwartier gezeten hebben. Bovendien laat het een beetje mysterie rond de vraag welke versie het dichtst bij de waarheid zat. Uit de flashback blijkt dat Sarah een kort rokje droeg en uitdagend danste, maar het punt is net dat zoiets nooit een verantwoording kan zijn voor verkrachting. Dit is een aanrader, voor de benadering van dit zwaarwichtige thema en voor de intense acteerprestatie van Jodie Foster.

Ik denk dat we deze film uit de jaren 80 ook niet mogen loskoppelen aan de tijdsgeest. Ik denk dat er vandaag toch (hopelijk) anders wordt gekeken naar verkrachting, seksuele intimidatie en gendergelijkheid. Niet dat de slinger daarom moet overslaan, maar net als bij raciale films of films over holebi's is het in acht nemen van de tijdsgeest niet onbelangrijk.

Verder wat een duf rechtbankdrama die me maar met vlagen meenam in het verhaal. Zoals in vele rechtszaken is de terminologie erg belangrijk. Aanranding of verkrachting zijn juridisch een hemelsbreed verschil. Verder ook interessant de discussie tussen de termen "uitlokking" en "uitdagende kledij", welk gewoon walgelijk zijn om toch maar de feiten te verdraaien in je eigen voordeel.

Prima Foster al zal ze nooit tot mijn favoriete actrices behoren. Er is iets aan haar dat me ergert, maar kan het niet benoemen. Maar dat is persoonlijk en ik bedoel er ook helemaal niets mee. Ik vond dat de daders, getuige(n) en omstaanders iets te vlak werden uitgewerkt, voor de rest zeer degelijk.