John Dies at the End (2012)

Kan die titel niet tussen spoiler tags?

Hopelijk bedoelen ze John van Loen.

Als iedereen in de film nou John heet, kan het toch nog spannend worden

Er zit sowieso al een David in.

Ben benieuwd! Ben een fan van zijnfilms....hoop dat deze ook weer slaagt

Paul Giamatti en Clancy Brown in een horrorkomedie van Don Coscarelli? Mijn interesse is gewekt!

Trailer (YouTube)

Vette poster

weet iemand of deze film wordt getoond in omgeving gen haag?

Goh, deze lijkt mij wel erg interessant!

Hoe zit het met de distributie?

Ziet er goed uit, soort Donnie Darko.

Het boek is fantastisch wist niet dat 'ie verfilmd was. Kan niet wachten om 'em te zien.

New Retro Poster for John Dies at the End - HorrorMovies.ca - horror-movies.ca

Dit ziet er behoorlijk vaag uit allemaal

Trailer #2 (Youtube HD)

Ik ben net met het boek bezig, en ik vind het bijzonder tof de de hakbijl ook in de film zit

Lijkt me toch erg origineel, iets om naar uit te kijken.

wat hier van te bakken. Fijn dat Giamatti meedoet.

John Dies At the End begint echt ijzersterk. Erg fijne wisselwerking en mimiek van Williamson en Mayes en ook de absurde opzet lijkt goud waard. Erg veel gelachen om hun mimiek en delivery (en de penis doorknob natuurlijk ) maar na de encounter met de jamaican zakt het echt in elkaar. Dat zag ik echt niet aankomen.


Het absurdisme blijft maar de flow van de film verdwijnt volledig, Cocscarelli is de controle totaal kwijt en ook het absurdisme begint enorm tegen te staan. Een film valt of staat met zijn regie en zonder regie is teleurstelling onvermijdelijk. Coscarelli weet de grip ook niet terug te krijgen, wat ik wel gehoopt had. Vrij jammer dat Coscarelli het magnifieke begin weet te maken tot de rommel dat het is in het laatste uur. Gemiste kans.


Aan het boek lijkt het niet te liggen, aan Williamson en Mayes ook niet. Vrij origineel gegeven en voor echte absurdisme of cult liefhebbers bevat het genoeg leuks en die willen de negatieve elementen misschien wat meer ontzien dan ik.

Vrij bizar allemaal maar daarom niet minder vermakelijk. Vind absoluut niet alles geslaagd maar heb geregeld moeten lachen om bizarre scènes. Ik zag het dan ook puur als komedie en zeker niet als horror. Denk dat je dan wel enigszins teleurgesteld word. Wat de gore betreft zit het wel goed overigens

3*

Absurditeit ten top. Maar helaas op een paar geslaagde grappen geen geslaagde film. Daarvoor slaat de film teveel door zonder dat er ook maar een lijn in zit. Jammer want na de trailer gezien te hebben had ik erg zin in deze film.

Na Bubba Ho-Tep weer een maffe en bizarre film van regisseur Don Coscarelli, tegelijkertijd grappig en surrealistisch. Qua verhaal valt er amper een touw aan vast te knopen en de boel gaat herhaaldelijk behoorlijk over de top, zeker qua make up-effecten, maar door de gortdroge humor en de mallotige gebeurtenissen blijft het geheel toch stevig op de rails.

Vrij bizar filmpje.

Het eerste halfuur is echt sterk, maar daarna zakt het allemaal wat in en weet de film zich geen richting meer te geven. De absurde dingen die er later gebeuren lijken erbij te zijn geraapt.

Qua gore zit het gelukkig nog wel redelijk goed.

Als ik dan begrijp dat dit een boekverfilming is heb ik nog geen eens meer zin om het boek te lezen. Maar ik ga er wel vanuit dat het boek beter is dan de film.

Kleine 2,5 sterren.

Ben wel blij met een nieuwe film van Don Coscarelli. Het is vrij duidelijk dat een vijfde Phantasm er niet meer gaat komen en zijn erg vermakelijke Bubba Ho-Tep is ook alweer meer dan tien jaar oud. En ook over diens vervolg heb ik inmiddels ook weinig goede hoop dat ie er gaat komen. Dus gelukkig brengt Coscarelli ons nu gelukkig John Dies at the End.

De film is eigenlijk een soort combinatie van de Phantasm reeks en Bubba Ho-Tep. Een combinatie van surrealisme en een eigenlijk niet te volgen plot over andere dimensies en vreemde wezens gemixt met een hoop ongein, gortdroge humor en over-the-top absurditeit. En dan wordt er, om het af te maken, nog een portie vroege films van David Cronenberg en een lading Evil Dead 2 en Fear and Loathing in Las Vegas in de blender gegooid. Het resultaat is, zoals te verwachten, volkomen idioot, maar toch erg vermakelijk. Toegegeven, het begin is het sterkste en de film verliest zichzelf nogal eens tijdens de tweede en derde akte, maar de scènes an sich weten wel te amuseren. Als geheel is er geen touw aan vast te knopen, maar doordat de ongein in elke scène er vanaf druipt, kijk je daar wel doorheen. Verder een paar prima rolbezettingen, Paul Giamiatti blijft een baas en ook Clancy Brown is cool als altijd, hoe klein z'n rol ook is. Verder ook prima hoofdrollen van Williamson en Mayes.

3,5 sterren.

John Dies at the End.

Op basis van de eerste paar scènes had ik het gevoel dat ik een sterk staaltje surrealisme (van het gestoorde soort) voorgeschoteld ging krijgen. De vreemde verschijningen voortkomend uit het gebruik van een nieuw soort drug beloofden in ieder geval al veel goeds. Na een dertigtal minuten gaat men over op een verhaallijn waarin de hoofdpersonages een soort van voorbestemde helden zijn die het lot van de wereld in handen hebben. Vanaf hier gaat het eigenlijk bergafwaarts. het stuurloze begin was best wel vermakelijk. Over de top, totaal ongeloofwaardig, maar desalniettemin vermakelijk. Het vervolg wordt gekenmerkt door een uitgekauwde verhaallijn, en het soort gestoordheid dat op mij als kijker alleen maar als geforceerd overkomt. Wellicht dat de inspiratie weg was?

Een onvoorspelbare, struikelende horrorkomedie, die aan de ene kant inventief is maar waar aan de andere kant iedere samenhang ontbreekt en die op bepaalde momenten meer tempo had mogen hebben. De humor kwam bij mij lang niet altijd aan, ik vond de regie slordig en op technisch gebied was de kwaliteit soms ver te zoeken. Chase Williamson's grillige doch charmante spel komt de film ten goede.

Leuk.

Maar stiekem wel zo'n film waarvan je achteraf denkt: "was gewoon een simpel genre-filmpje gebleven". Zoals de meesten hier vond ik de intro ook het sterkst. Zat sowieso het meeste lijn in, bevatte de beste grappen en verliep het vlotst.

Probleem is eigenlijk dat het halverwege meer en meer een mysterie wordt. De horror verdwijnt wat van het toneel en er wordt één of ander verhaaltje opgespannen over een drug en de vreemde uitwerking daarvan. David die met John aan de telefoon hangt terwijl John over het zit ... het lijkt zo uit Lost Highway weggelopen, maar Coscarelli weet zich maar moeilijk raad met zulke scenes.

Er blijven leuke momenten inzitten. De fantasy leg syndrome en het latere vervolg met de deurknop is erg slim, zo zitten er nog wel geweldige momenten in die een creatieve schrijver verraden, maar die momenten verzuipen af en toe in een weinig boeiend verhaaltje.

Simpeler was in dit geval absoluut beter geweest. Nog steeds genoeg leuke momenten voor een goede score, maar met een beetje meer focus had er makkelijk een uitgebreidere review ingezeten.

3.5*

Lachen. Het begint heel vlot door gebruik van flashbacks verteld aan een journalist, en zo wordt er steeds dieper in een verhaal gedoken dat raakt aan allerhande wetenschappelijke theorieën dan wel uitgebreide religieuze en filosofische opvattingen (of misschien hebben ze het over Scientology?), inclusief een lans die gebroken wordt voor de hedendaagse psychiatrische patiënt; een soort 'wereldmaatschappij-update' (vaag, ik weet het, maar hoe moet ik dit toch omschrijven?) voor eenieder die er ook nog flink bij wil kunnen lachen. ''Wat? Drie dollar voor een worstenbroodje?'' Heerlijk.

Het klopt dat het op een gegeven moment iets aan gaat slepen (dat gevoel kwam bij mij trouwens pas bij de Mall of the Dead), maar dan zitten we ook al snel weer in Eyes Wide Shut - The Parallel World en The Church of Dave & John. Dan wordt het wel erg moeilijk (om niet te zeggen onzinnig) om er nog opeens een echt serieuze draai aan te geven (die zit sowieso al diep verscholen in alle gedetailleerde mijmeringen van de hoofdpersoon), dus dat doet Coscarelli dan ook niet. Gelukkig. En het petje weer af voor Giamatti (maar ook Williamson brengt het er zeer goed van af).

O ja, the horror: dat kwam wat op het tweede plan, maar bestaat uit adequate tot zeer leuke stukjes. Mede door deze 'horror op de achtergrond' is JDatE misschien ook wel goed te genieten voor niet-horrorfans. Try it.


Een dikke 3,5*.

Sinds de laatste Phantasm had ik geen films van Coscarelli meer gezien, maar deze film leek me toch dusdanig interessant dat ik deze niet voorbij wilde laten gaan.

De film springt inderdaad wat van de hak op de tak. Er zijn hele leuke stukken waar de vaart er lekker in zit, de humor goed zit en er sterke gore effecten voorbij komen, maar er zijn ook weer stukken waarin de film een wat serieuze wending neemt.

Dit zorgt er in ieder geval voor dat deze film wat minder ontspannen keek dan dat ik van te voren verwacht had. Het maakt het echter ook wel wat interessanter.

De cast doet het goed en over het algemeen is de film wel aardig te volgen. Daarnaast zijn de humoristische en actie stukken gewoon erg leuk.

Een beetje een vreemde film, maar er valt zeker genoeg te genieten.