Weekend (2011)

Volgens de site Tinymixtapes behoort Weekend tot het beste van 2011. Te zien op het IFFR (2012).

Weekend draait vanaf 5 april in de Nederlandse filmtheaters (Cinemien).

Winaar van de MovieSquad Award (=jongeren jury) op het IFFR.

De jongerenjury verdient een pluim, want ze hebben een erg fraaie film gekozen. een Before Sunrise-achtige film over een korte ontmoeting en een tot mislukken gedoemde liefde. Veel heel mooie natuurlijke dialogen, heel overtuigend spel en magie tussen de twee hoofdrolspelers. Een mooie naturelle en uiterst geloofwaardige kleine, gevoelige film.

4.0*

Verwachting: Before Sunrise & Sunset adept, maar dan tussen twee gays.

Resultaat: Before Sunrise & Sunset adept, maar dan tussen twee gays.

Aangezien Before Sunrise & Sunset beide 5* krijgen van mij, moge het duidelijk zijn dat ik wel uitermate benieuwd was naar deze prent.

Het is ook prachtige film geworden waar de twee heren (introvert vs extrovert) toch als een blok voor elkaar vallen en praten over alledaagse dingen, waaronder veel zaken/problemen die gay-gerelateerd zijn, zoals 'het probleem van zoenen en handjes vasthouden in het openbaar'. Het zal me niet verbazen als de Moviesquad award (en het educatie-geld wat daaraan is verbonden) gebruikt zal worden voor homo-emancipatie en homo-acceptatie onder jongeren. Ook al zullen er heftige reacties voortkomen betreffende de ietwat expliciete vrij-scenes bij hen die zich niet willen/durven openstellen.

Toch zijn er te veel momenten waar de twee lovers niet alleen zijn, en juist deze momenten zijn behoorlijk overbodig, en halen de rek en de magie uit de film.

Desalniettemin een pareltje.

Dit karakter- en relatiedrama wort in het algemeen bejubeld. Vooral een praatfilm met een tijdsbestek van 48 uur, ontstaan vanuit een one night stand, over de ontwikkeling van een homoseksuele relatie, het zoete van de romantiek, de seksuele begeerte en hartstocht en het pijnlijke van verwachtingspatronen, die mij helaas niet heeft weten te boeien. Een uiterst saaie prent (minder dan de Sunrise en Sunset films) die me meer deed denken aan een toelatingsobject voor een filmacademie.

Wow.. wat heb ik genoten van deze film zeg! Ik had hem helaas op IFFR moeten missen ivm een te druk schema, maar gelukkig heb ik de film als nog kunnen zien. Qwa commentaar wat betreft de film sluit ik me volledig aan bij Starbright boy...

Geweldige en ontroerende film. Betreffende het thema homosexualiteit en 'de liefde' in het algemeen confronterend en vooral menselijk. En men laat taboes en fricties zien, echter zonder te vervallen in al te platte typeringen. En ja er liepen zelfs mensen uit de bioscoopzaal, ik weet niet waarom.

Ik vond het een briljante film. Maar ik kan me voorstellen dat je als hetero minder wordt meegesleept door het verhaal (affijn, weet je ook eens hoe het is als een homo al die honderden hetero-liefdesverhaaltjes ziet). Wat mij betreft zijn de recensies in de kranten allemaal waar:

levensecht en ontroerend, de uiterst natuurlijke dialogen en het natuurlijke spel van de twee hoofdrolspelers.

De film is gewoon adembenemend. Ik ken dit gevoel eigenlijk alleen van 'Dood in Venetië' van Visconti.

Mooie film, sympathieke karakters en ontzettend realistisch gefilmd en geacteerd. Hier kunnen veel Amerikaanse films een voorbeeld aan nemen: een film met échte mensen. Ook de soundtrack met onder andere muziek van John Grant sluit mooi aan. Voorlopig een 3.5*

Ai ai ai, de film is werkelijk waar zo traag als stront door een trechter.

In mijn ogen probeert de film erg art-house over te komen, door zijn manier van filmen en de eindeloze dialogen waarin heel veel wordt gezegt maar totaal geen echte inhoud bevatte!!! Ook proberen om op het "juiste moment" de muziek in te starten en zo een memorabele scene te scoren (ik doel hierop de scene dat ze samen voor dat raam staan).

Maar ook consant dezelfde locaties, rare shots van ineens een beveiligingscamera!!!

Plus punt is wel dat het " uit het leven gegrepen" is...al of je gewoon naar een soort van " de Pfaff's" aan het kijken bent.

Acteerwerk is overtuigend en goed, maar dat kan het totaal plaatje echt niet redden. Ik snap echt niet waarom deze film zo hoog heeft gescoord??

Veel mensen gister in de bios vonden hem echt tegen vallen!!!!

Al met al vond ik het een erg lange zit in de bios!!! En heeft hij mij echt niet kunnen bekoren. Mischien te hoge verwachtingen gekregen door al die "goede" recenties.

Van mij echt niet meer dan een 2.0*

Een film die eigenlijk al lang over een heterokoppel zou kunnen en moeten gemaakt zijn...maar niemand durft het aan natuurlijk, anderhalf uur lang de liefde tonen zoals die nu eenmaal onverbiddeljk kan toeslaan. Het klopt dat, zoals de pers zei, ook hetero's erg ontroerd kunnen en zullen zijn. Wat maakt het tenslotte uit? Cameravoering is bovendien erg mooi, constant alsof je een beetje een indringer bent - aan het gluren achter hoekjes, wat natuurlijk ook een erogeen effect heeft - en anderzijds gewoon gezellig en warm. Grote diepte? Ja, op een normaal-humaan niveau. Dus wat mij betreft inderdaad een van dé films van 2012 (volgens bioscooprelease): als er zelfs dubbele lagen in een titel zitten, dan weet je dat je goed zit.

3,75*

Zeer sterke film, puik acteerwerk en goede regie met gave lange shots.

Gevoel en emoties kwamen goed over - verdriet, verliefdheid, angst, liefde, teleurstelling....

Mooi gedaan!

Een goede drama/romantiekfilm...

Mooi verhaal...

Dan weet je waarom over de homogevoel...

Prima acteerwerk...

Mooi breedbeeld (geen HD kwaliteit aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid/muziek (geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen topper film, maar wel een moeite waard...

Vol dromerige beelden vertelt regisseur Andrew Haigh het liefdesverhaal van een one night stand die uitgroeit tot een verloren en meeslepend weekend. Tijdens het International Film Festival Rotterdam 2012 won Weekend de MovieSquad Award.

Lijkt me een zeer interessant verhaal.

Het homoseksuele en het cosmetische art-cinema (zoals onder aangehaald) aspect, laat mij deze film nu wel overslaan. Misschien als de tijd rijp is dat ik hem zal kijken. Hij staat in mijn favorieten!!

Ik had hoge verwachtingen. En dan meestal valt het tegen. Zo ook bij deze film. Wat een saai gedoe. De badmeester was nog wel een sympathieke vent, maar de andere persoon was zeer irritant. Ik snap niet wat hij in hem zag. Verder zijn ze voor hun leeftijd nog erg onvolwassen. Veel drinken, wiet roken en lijntjes snuiven. Dat soort types zijn totaal niet interessant voor mij. Ik snap ook echt niet dat iedereen dit zo'n geweldig verhaal vind? De dialogen waren ook niet echt van een hoog niveau. Niet dat dit moet, maar wat is er dan zo mooi aan deze film, dat hij zoveel sterren krijgt? Ik begrijp het niet.

Ik ben het met "cantforgetyou" eens. Ik vond dit ook een saaie film. Ik vond de badmeester inderdaad ook sympathiek, maar de andere vond ik een vervelende nicht. Dan ook dat puberale gedoe met die wiet en coke, nee, niks voor mij. Ik erger me sowieso dood aan films waarin coke e.d. verheerlijkt wordt, terwijl het voor zoveel ellende in de wereld zorgt. 2 *

De film een tweede maal gezien en ik moet mijn mening volledig herzien: zelden heb ik de plank zo misgeslagen. Laten we het er maar op houden dat ik de eerste keer totaal niet in de juiste stemming was.

Deze keer zag ik een authentieke en geloofwaardige liefde tussen twee eenzame, maar totaal verschillende mannen. Goede dialogen worden afgewisseld met mooie momenten, intimiteit met afstandelijkheid. De lichaamstaal is treffend, de acteurs spelen naturel, maar de cameravoering is misschien nog wel het beste van de film. De authenciteit wordt versterkt door de keuze van de regisseur om geen muziek te gebruiken.

Getuigt van lef dat je je mening herziet! Zo kan ik me meer vinden in je recensie

Hoewel ik dat zinnetje over het toelatingsobject voor de filmacademie wel grappig vond

Inderdaad een beetje de homo-versie van Before Sunrise. Maar waar laatstgenoemde eigenlijk een aaneenschakeling van geforceerd intelligente gesprekken is, komt deze wél natuurlijk over. Mooie ongedwongen film, die vooral uitblinkt in het acteerwerk. Helaas (voor mij als hetero) wel iets te explicite seks scène's tussen de twee heren. Het leek wel alsof ik een horror film aan het kijken was, zoals ik met de handen voor de ogen zat

3*

Er zijn tig films met heteroseks; wat moeten wij homo's dan wel niet.....

Meer van dit soort films!

Best gay minded film out there!

De homoseksuele Before Sunrise inderdaad, maar goed genoeg om te hopen dat er ook een Before Sunrise op zal volgens (Weekdays?).

Er wordt nogal eens benadrukt dat deze film niet alleen de niche van de gay film weet aan te spreken, maar ook een heteroseksueel publiek. Dat klopt, maar wat in dat opzicht opvallend is, is dat het wel degelijk een film is die gaat over homoseksuele problematiek. Een groot deel van de dialoog gaat erover dat Russell moeite heeft om met zijn geaardheid te leven, terwijl Glen zich steeds opwindt over de manier waarop andere mensen met homo's omgaat. Het is absoluut niet zo dat je het centrale koppel kan vervangen voor een heteroseksueel stel en de rest hetzelfde kan laten.

De brede aantrekkingskracht komt denk ik vooral doordat veel kleine details in de manier waarop de twee mannen elkaar leren kennen en de realistische dialogen. De manier waarop de twee karakters elkaar (figuurlijk) aftasten en proberen te besluiten wat ze aan de ander hebben is herkenbaar en komt voor in iedere serieuze relatie. Het is gewoon één van de meer realistische films over de start van een potentiële romance. Het helpt ook nog eens dat dit veel mooier gefilmd is dan gewoon is voor een praatfilm (wat dit zeker is) en dat de twee hoofdrolspelers fantastisch werk leveren.

4*

Blij hier op gestuit te zijn, want deze film is echt precies zoals ik ze graag zie in dit genre. Het is op alle vlakken eigenlijk precies goed gedoseerd. Genoeg 'romantiek' en seks om het spannend te houden, maar ook de onderwerpen die besproken worden (en de manier waarop dat gebeurt) zijn boeiend genoeg om heel de tijd de aandacht vast te blijven houden. Nu scheelt het ook wel dat deze film over homoseksualiteit gaat. Er kan dan toch weer uit een ander vaatje getapt worden dan in doorsnee heteroseksuele verhaallijnen, die toch vooral vaak platgetreden paden bewandelen.

Ik zal toch altijd wel kunnen blijven genieten van films die zoveel mogelijk de, soms banale, realiteit laten zien. Koffie zetten, wakker worden, in bad zitten, door de stad slenteren. Ben er voor mezelf nog niet achter waarom ik er zo graag naar kijk, maar ik verkies dit tien keer boven een of andere sci-fi of fantasy-film.

Prachtig geschoten ook. Dicht op de huid wanneer het 'moet', maar ook erg goed gekaderde overzichtshots die echt mooi de sfeer neerzetten van een wat gure herfstige stad en een wat troosteloze buitenwijk met flats.

Echt van genoten.

Ruime 4*

Interessante film, wel wat traag, veel ruimte voor dialogen zonder muziek eronder. Ik vond vooral het einde alles mooi passend maken. Over het algemeen een wat te trage film voor mij, plus dat het me inhoudelijk iets minder kon interesseren. Het einde zorgt dat ik toch 3,0 sterren geef.

Heb niks met de Before-films en ben sowieso niet weg van dit soort sfeerfilms die het alleen maar van de dialogen moeten hebben. In Weekend wordt een hipsterhomo met hipsterbaard en hipsterpetje gevolgd. Hij pikt iemand op en dan wordt het voor beiden een verwarrend weekend. Het probleem is vaak dat maar een paar scenes echt mijn aandacht kunnen hebben, omdat ze echt interessant zijn. Het overgrote deel vond ik echter niet bepaald boeiend.

Afgegooid na een half uur. Net zo erg als Before Sunrise enzo, maar dan tussen gays. Totaal geen moeite met gay films, maar dit vind ik verschrikkelijk. Gewoon omdat ik niets met de personages heb.

Deze super-romantische film deed mij heel erg denken aan Sodom (2017). Twee sexy mannen die een weekend samen zijn, met elkaar praten over hun verleden, heden en toekomst, hun verlangens en angsten, samen lachen en de liefde beleven in zijn puurste vorm. En helaas allebeide films met een vergelijkbaar bitterzoet einde. Prachtige film met veel emoties en onvervulde verlangens!

Na een gezamenlijke one-night-stand wordt Russell [Tom Cullen] door Glen [Chris New] onderworpen aan een diepte-interview over zijn seksleven. De rest van de film bestaat uit eindeloos geouwehoer over seks, seksuele identiteit en hoe lastig het is om openlijk homoseksueel te zijn. Regisseur Andrew Haigh was in ieder geval slim genoeg om te begrijpen dat er wat afwisseling moet zijn, dus laat hij de twee heren tussendoor drinken, drugs gebruiken en seks hebben.

Dit praterige concept leent zich veel beter voor een podcast, want wat er op het scherm gebeurt is totaal niet interessant (leuke opdracht: noem 5 films met een zinvolle seksscène) en al het gedoe er omheen levert alleen maar onnodig veel vertraging op. Het spel van beide hoofdrolspelers is, onder de omstandigheden, goed en Urszula Pontikos brengt alles zo fraai mogelijk in beeld, maar dit is een schoolvoorbeeld van wat Hitchcock neerbuigend bestempelde als "beelden van mensen die praten".