L'Apollonide (Souvenirs de la Maison Close) (2011)

Regisseur Bonello neemt de toeschouwer mee naar een luxe bordeel in Parijs rond 1900. Veel verhaal zit er niet in de film, die in weerwil van het vele bloot nergens vulgair wordt. De mooie cinematografie zorgt juist voor een sfeerrijk geheel, waarin de aankleding (soms de ontkleding) een hoofdrol speelt. Daarnaast wordt er best aardig acteerwerk afgeleverd door voor mij grotendeels onbekende actrices, van wie ik alleen Jasmine Trinca (Julie a.k.a. Caca) ken als het schizofrene meisje in La Meglio Gioventù (2003) en Noémie Lvovsky (Madame) als regisseur van de mooie film Les Sentiments (2003).

Geen film om juichend bij stil te staan, maar boeiend genoeg voor 2 uur kijkplezier, vooral door de fraaie beelden.

Gestilleerd portret van een chique bordeel rond 1900. Verwacht geen platte erotische toestanden; de nadruk ligt op het scheppen van een intieme maar tegelijkertijd nogal afstandelijke sfeer, waarbij de plot duidelijk minder van belang is. De verzameling mooie vrouwen is natuurlijk geen straf om naar te kijken en regisseur Betrand Bonello zorgt met zijn fraaie cameravoering, als schilderijen gecomposeerde shots en abstracte montage voor een haast hypnotiserende en surrealistische kijkervaring. Jammer dat er qua plot en personages zo weinig gebeurt en alles uiteindelijk aan de nogal saaie kant is.

Leo heeft een goed punt - Madeleine lijkt teveel op The Joker. Visueel is dat misschien wel de enige misser, want het is fijn plaatjes kijken. Meer dan dat is het eigenlijk niet, ik kreeg halverwege het idee in m'n hoofd dat dit een goeie film zou zijn om te kijken als je eigenlijk net iets te veel op hebt om nog een verhaal te kunnen volgen. De uitsmijter op een filmavond, zeg maar - dan is het ook niet zo erg als je halverwege in slaap valt.

Wat af en toe irriteert is de flashbacks van wat we al weten, dat sommige dingen nogal uitleggerig twee of meer keer langskomen, al dan niet door verschillende personen voorgelezen worden. Voor de historici is het misschien wat interessanter, je krijgt netjes uitgelegd hoe het in een Franse hoerenkast toeging, met alle details die daar bij horen. Dat is dan inderdaad de vergankelijkheid die Leo ook noemt.

Uiteindelijk toch aangenaam verrast door deze film. 'k Vind hem mooi en tegelijk realistisch weergegeven. Zo worden we bijvoorbeeld naast de meest sexy en wellustige doorkijkkledij ook getrakteerd op vrouwelijke zwembandjes en okselhaar (!).

Er wordt ons voorgeschoteld welke ontnuchterende realiteit er schuilgaat achter de drang naar bevrediging van de vleselijke verlangens. Het puur zakelijke, bureaucratische en de bitterheid achter al de acts staat in schril contrast met hun weelderig zoete vertoon.

En dat doet de film dus verrassend goed. Helaas is er ook nog die eindscène... doodzonde. Die ontbreekt het aan alle subtiliteit en doet zeer veel af aan de visuele sterkte en sfeer van de film.

Bijna meer een sfeerbeeld van een Frans bordeel rond de wisseling van de negentiende en twintigste eeuw dan een verhaal. De sfeer is dromerig en zwoel op een afstandelijke manier, bijgestaan door sterke cinematografie, mooie sets en kostuums en passende muziek (Nights in White Satin werkte voor mij wonderwel). De toon is ook niet eenzijdig. De harde realiteit van het leven in een bordeel wordt niet genegeerd, maar er zit daarnaast een melancholische ondertoon onder, zeker zodra het bordeel moet sluiten en duidelijk wordt dat de vrouwen het alleen nog maar veel slechter zullen krijgen. Dat laatste shot in de moderne tijd had van mij echter niet gehoeven.

Wat ik ook wel mooi vond was hoe het bordeel hier bijna een eigen wereld werd. De prostituees mogen nauwelijks buiten komen en de film toont nooit iets wat van buitenaf naar binnen komt, wat de ietwat onwerkelijke sfeer versterkt. Er zit een trip naar een park in, maar die toont nog altijd slechts de vrouwen onderling en verstoord dus niet het gevoel, al had ik het weggelaten. De steeds meer donker wordende toon is ook goed getroffen. Het werkt wel echt alleen als een soort sfeerbeeld. Dieper dan dat werd ik ook weer niet geraakt.
3,5*

Intieme en tegelijkertijd universele sfeerschets van een bordeel, met haar inwoners en clientèle. Daarom vind ik de moderne afsluiting ook absoluut fraai en gepast. Door het acteerwerk en de aankleding word je deel van de gebeurtenissen. Sterk.

Niet bepaald een film om vrolijk van te worden. Bij het zien van Madeleine waarbij ik gelijk aan de Joker moest denken had ik soms het idee naar een horrorfilm te zitten kijken. Echt boeiend vond ik het trouwens allemaal niet wat je voorgeschoteld kreeg. De sfeer in het luxe bordeel uit de fin de siècle (19e-20e eeuw) werd wel mooi weergegeven maar op een gegeven moment duurde het voor mij allemaal te lang. Het werd een beetje langdradig allemaal. Scènes die er voor mij uitsprongen waren o.a. de scène van Lea die voor pop moest spelen en de enige scène die zich buiten het bordeel afspeelde, het uitje van de prostituees naar het meer.
Tja, en als het tijdsbeeld van een bordeel eind 19e, begin 20e eeuw zo belangrijk is, voeg er dan ook muziek toe uit diezelfde periode en kom dan niet met de Moody Blues aanzetten. Past totaal niet in deze film. De muziek van Puccini uit La Bohème is daarentegen wel goed gekozen. Het einde, de sprong ineens naar de 21e eeuw had voor mij ook achterwege mogen blijven.

3.0*

Een film over het reilen en zeilen in een bordeel rond de eeuwwisseling van de vorige eeuw. De film is aanvankelijk behoorlijk afstandelijk en weinig persoonlijk. Daarmee lijkt het ook meer op een documentaire dan een speelfilm. En eigenlijk zou ik ook willen dat het een documentaire was. Dan was het tenminste echt en kon het om die reden nog enigszins boeien. En zo bouwt de film in de eerste anderhalf uur maar heel tergend langzaam op. En in het laatste half uur wil de regisseur er kennelijk toch wat van proberen te maken. Vanuit het niets wordt ineens de muziek van de Moody blues ingezet met Nights in white satin. Daarvoor speelde muziek helemaal geen belangrijke rol in de film. En de muziek past ook helemaal niet bij de tijd waarin de film zich afspeelt. Maar het werkt wel heel goed. Ineens is daar een hele intense en erg mooie scene. En vervolgens begint de film ook zeker wat beter te worden en krijgen de afzonderlijke personen wat meer een eigen persoonlijkheid waarbij ook de noodzakelijke emotie een grotere rol begint te spelen. Maar een topfilm wordt het daar uiteindelijk ook niet mee.

Ik zie hier meerdere verwijzingen naar de Joker, maar het personage van Madeleine was duidelijk gebaseerd op The Man Who Laughs, wat niet alleen een film is uit 1928 maar ook een roman (l'Homme qui rit) van Victor Hugo uit de 19e eeuw, over een man die als kind een eeuwige glimlach in zijn gezicht gekerfd kreeg. Madeleine staat in deze film na de mishandeling dan ook bekend als "de vrouw die lacht", wat een duidelijke verwijzing is. Het zou me niet verbazen als het Joker-personage ook op dat verhaal is gebaseerd.

Afijn, vond l'Appolanide een zeer fijne, sfeervolle film over de treurnis van een hoerenkast een eeuw terug. Er gebeurt misschien niet zo veel plot-gewijs, maar het toont de dagelijkse gang van zaken, de onderlinge solidariteit, de sleur, ook de onmacht en de risico's in een Huis van Plezier. Op subtiele wijze wordt de vergankelijkheid van schoonheid en begeerte getoond, door Clothilde met name, die als oudere prostituée (nou ja, 28 lentes) al minder klanten heeft en steeds verder wegzakt, en dan maar opium gaat roken. De enige die zich weet te onttrekken aan de halve slavernij waarin de vrouwen verkeren is de jonge Pauline, die op een dag gewoon haar biezen pakt.

De anachronistische muziek paste perfect, met name Moody Blues' Nights in White Satin, dat tilde die scène echt naar een hoger plan. Ook het einde paste imho, om te tonen dat er niet zo gek veel veranderd is in 100 jaar, alleen moeten de vrouwen hun klanten nu buiten oppikken.

Interessante regisseur die Bonello, vond Nocturama ook al een voltreffer. Maar meer van opsnorren.

Nostalgisch portret van een bordeel uit de Parijse Belle Epoque. Vroeger waren dat chique herenhuizen waar men in een gemeenschappelijk salon ontvangen werd. Een plaats waar de tijd stil is blijven staan en waar de meisjes een onderkomen hebben gevonden, meestal om schulden af te lossen wordt gesuggereerd. Twee uren waarin veel getoond wordt en weinig concreets verteld. Alle personages blijven uiteindelijk wat op de achtergrond. Van de wat anonieme prostituées tot het kinky cliënteel. Vreemdste moment was dan nog Nights in White Satin die er plots wordt ingegooid. Nee, dit was niet echt geweldig allemaal.