War Horse (2011)

Mooi geflimd epos over een paard. Scenes kloppen zoals je van Spielberg verwacht. Alleen bij de slotscene is de achtergrond wel érg overdreven. Er zit wel heeel erg veel toeval in het verhaaltje, dat verder niet zo veel om het lijf heeft. Ook de menselijke trekjes die de paarden hebben, zijn net iets te veel. Maar toch: redelijke feelgoodmovie die heel goed uit te kijken is.

Visueel uitstekend. Kostuums sets enz., maar de film mist fenijn. Alle scherpe kantjes zijn eraf, zodat ook paardenmeisjes deze film kunnen zien.

Wat een magistrale scene zou moeten zijn, ziet er nu gekunsteld uit. De cavalerie doet een charge, in 1914....dan denk ik gelijk, waar staan de machinegeweren.....? Aan de rand van het bos dus. Schieten ze alleen recht vooruit, geen paard wordt geraakt, die springen er allemaal tussendoor, volgende shot; het slachtveld alle paarden en ruiters zijn dood....? Om de tere kinderziel te sparen denk ik geen spatje bloed, of eerder om de filmkeuring op 12 te houden zodat ze veel meer geld kunnen verdienen. Dat vind ik altijd zo slap bij Spielberg, hij kan wel beter, zie Saving Private Ryan maar hij doet het niet.
Ook die laatse charges van de Engelsen in 1917 (?), het is bekend dat ze lang dit soort zinloze zelfmoordcharges bleven voeren, omdat de Engelse generaals het machinegeweer een overschat wapen vonden, maar zonder gasmaskers....?!! Aan het eind van oorlog volgens mij ondenkbaar. Vervolgens zien we een wolk damp, maar de gevolgen krijgen we niet te zien.


Wat ook echt niet meer kan anno nu, is Duitsers en Fransen die beroerd Engels praten.

Ook is het beeld van de Duitsers nogal ouderwets, zij zijn slecht en de geallieerden zijn goed. Kan ook niet meer vind ik. Bijna honderd jaar later, lijkt het nog een propaganda film.

De scene met de Engelse Mark V tank, was dan wel echt mooi. Toch werd de oorlog nergens echt benauwend, laat staan dat je er bang van zou worden.

Verder te lang, en teveel dweperige muziek.

Het valt me noch mee dat het paard niet praat, of een voice-over heeft.

War Horse doet precies wat je er van mag verwachten. De trailer, poster en het plot deden dit natuurlijk al vermoedden en na het zien van de Spielberg prent worden deze vermoedens bevestigt. Visueel natuurlijk weer uitmuntend. Zoals we gewend zijn van een van de grootste regisseurs die de filmwereld kent. Ook de muziek is prima verzorgd, uiteraard van Spielberg grootste kameraard John Williams.
Maar op mij persoonlijk had de film niet de uitwerking zoals dat bedoeld was. Vooral het grote aanbod aan personages deed de film mij een beetje de das om. Iedere twintig minuten worden er weer een paar nieuwe karakters geintroduceerd wat meeleven met de hele cast lastig maakt. Al is ook het plot zelf hier debet aan. Niet alle personages zijn even boeiend en sommige scene's maken het wel heel bont (het bevrijden van Joey uit het prikkeldraard door een Duitser en een Engelsman is bijvoorbeeld wel een brug te ver).

Al met al was War Horse gelukkig niet vervelend maar bijzonder is hij nergens. Eigenlijk durf ik hem zelfs Spielbergs minste te noemen, al zegt dat meer over de rest van zijn films dan over War Horse zelf.

3*

Ik zou dit geen film voor alle leeftijden noemen. De oorlogscenes zijn toch vrij hard. Hij is ook voor 12 jaar en ouder.

Dat is ook mijn grootste bezwaar tegen deze film. Het begin lijkt op een gezinsfilm, zoals je zegt een typische paardenfilm. Maar halverwege verandert het in een oorlogsfilm. Het acteren valt me ook behoorlijk tegen vooral in het begin. En later met de al genoemde half Duits-Engels en Frans-Engels sprekende acteurs. Ik kom dus niet verder als 2.5 sterren.

Uitstekend Drama/Oorlogsfilm...

Mooi verhaal...

Prachtig paarden...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Emily Watson...

Bekende acteur David Thewlis (Harry Potter)...

Uitstekend achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit...

Prachtig landschap...

Zou nog een keertje kijken, want ben dolop op paarden...

vandaag op een regenachtige zondagmiddag maar eens naar war horse gekeken.
om te beginnen vond ik het visueel erg mooi en een film met dieren vind ik al gauw
aandoenlijk om naar te kijken.
ik vond het wel erg zoet allemaal.
de scene dat het paard vast zat in het prikkeldraad en werd geholpen was wel mooi maar tevens erg ongeloofwaardig,ik bedoel de witte vlag en vervolgens dat aan de kant van de duitsers allemaal tangetjes werden gegooid haha
ondanks dat ik het erg zoethappig vond was het geen vervelende film maar ook zeker niet
wat ik ervan had verwacht.
ik zat nou niet echt op het puntje van mijn stoel.

wat mij betreft geen hoogvlieger maar wel goed.

Wat een verhalenverteller is de heer Spielberg toch. Ondanks ongegeneerd inspelen op sentimenten, het gebruikmaken van diverse clichés weet hij mij als kijker toch te raken. Erg fraaie beelden ook en een mooi paard in de hoofdrol, ook de muziek klopt. Werk van een vakman.

Koud klef.

Een avontuurlijke speelfilm die, ondanks het typische formulewerk en de aanwezigheid van Spielberg, zich niet eens richt op de hele familie. Het thema ten spijt. Want naast het onvermijdelijke getrek aan de tranen komt er hier tevens een portie geweld om de hoek kijken, die eerder doet denken aan de regisseur zijn voorliefde voor oorlogsspektakels dan aan zijn bekende familiefilms.

De kleintjes dienen, zoals de leeftijdskeuring terecht aangeeft, dan ook niet mee te kijken. Het sentiment wordt er niet minder door opgeklopt en visueel is het uiteraard gelikt. Zoet dient echter niet te worden verward met warm, het essentiële onderdeel dat Spielberg alleen weet te vatten tijdens een dapper onderonsje op de frontlinie. De ouderwetse klefheid werk wel echter.

Zeer goed.

Vreselijke sentimentele rommel zeg. Ik ben op zich een liefhebber van Spielberg (vooral zijn oude werk, dat wel) maar wat hij met War Horse af heeft geleverd, pfff. Wat een pijnlijk oninteressante, overgedramatiseerde, vermoeiende onzin. De eerste pakweg anderhalf uur zijn bijna niet weg te kijken, zo saai zijn ze. Ik heb dan ook niks met paarden en het plot sprak me voor geen meter aan. Het laatste deel tijdens de loopgraven veldslag was nog wel een beetje te kijken. Het stuk met het paard op de vlucht was ondanks de voorspelbaarheid nog wel aardig. Maar het was een vreselijk lange zit om dit af te kijken zeg. Het laatste uur zorgt er nog ieder geval voor dat ik geen pijnlijk laag cijfer hoef te geven dat richting de 1* zou zijn gegaan.

2*

Wat kan Spielberg toch sentimenteel zijn.

War Horse is eigenlijk nergens vernieuwend. Het verhaal hebben we al eens eerder gezien. Ook duurt de film erg lang en wordt het na een tijdje wel genoeg. Wat de film goed maakt, zijn de goede personages. Ook visueel is War Horse erg goed. Het acteerwerk kan er nog mee door. Alleen was het einde erg cliché en voorspelbaar. Ik hoop dat Spielberg ooit nog eens terugkeert naar zijn vroege jaren. Dat hij weer eens films zoals Jaws maakt. 3*

Ondanks de duidelijk aanwezige sentimenten best een verfrissende film! Met bijna 2,5 uur een lange zit, maar wel de moeite waard. Ik vond het best leuk hoe de oorlog aan de hand van een paard in beeld werd gebracht, of het nou de Engelsen, Duitsers of Fransen waren. War Horse moet vooral niet te serieus worden genomen, dan is het een prima te bekijken film.

Sentimenteel geouwehoer.

Visueel steekt het allemaal wel erg mooi in elkaar maar daar is eigenlijk meteen ook alles mee gezegd. Verder is het een dusdanige overdaad aan pracht & praal en mierzoet sentimenteel geouwehoer dat het glazuur je soms van de tanden dreigt te springen.

De film is ook overduidelijk gemaakt om met de kinderen naar te kijken, gezien de bloedarme gevechten en de christelijk perfecte verhaallijn. Wat dat betreft kon het ook zo een jeugdfilm van de EO zijn. Het verhaal is dan ook in hoofdlijnen zo voorspelbaar als de pest.

Het degelijke acteerwerk en de visueel mooie plaatjes zorgen nog voor een paar punten, maar verder is dit veel te doorsnee & lafjes voor een voldoende.

2,5*

De film weet je te tracteren op een aantal mooie shots van zowel oorlog als landschappen/ locaties.

Visueel heb ik totaal geen op of aanmerkingen naar de film toe.

Het verhaal is prima, maar onderhouden is het niet. 2,5 uur was een enorme lange zit en zeker niet alle stukken waren even goed uitgewerkt.

Zo vond ik het begin ( de ontmoeting met het paard en de beginnende band met Albert) mooi uitgewerkt. Daarna ( de eerste overplaatsing) ging ook nog wel...maar naar mate we het paard verder gaan volgen wordt het er in mijn ogen niet veel beter op. De dialecten zijn soms tenenkrommend slecht!!

Zoals hierboven ook al wordt aangegeven wordt het laatste uur weer een beetje beter (om qua actie) naar te kijken zodat er weer wat vaart in komt.

Acteerwerk is over het algemeen redelijk maar zeer zeker niet door iedereen evengoed gebracht.

In mijn ogen niet een van de beste Spielberg

Van mij een 3,0*

Sentimentele draak die dankzij het vakmanschap van Spielberg het aanzien toch wel waard is.Het eerste half uur en de scenes in de loopgraven zijn het sterkst.Het gedeelte met Arestrup en zijn kleindochter had ie beter achterwege kunnen laten.Magere drie.

Aardige film waarin een boer een te duur werkpaard koopt, die getraind wordt door zijn zoon. Afgezien van het paard, verschuift het middelpunt van de film zich te vaak waardoor het geheel minder meeslepend is dan het had kunnen zijn. Absoluut mooi in beeld gebracht met mooi camerawerk en ook de beelden van de oorlog zien er goed uit.

Sentimenteel lees ik hier veel. Ja dat klopt, maar wat prachtig in beeld gebracht. Na alle films over soldaten die helden zijn, nu er eens een paard met een hart en moed groter dan zijn gewicht. Echt heel mooi. Prachtig paard schitterend gefilmd tegen een afschuwelijke achtergrond.

3.5* verdient het paard Joey wel.

We'll be alright Joey. We're the lucky ones, you and me. Lucky since the day I met you.

Dit is een aangename familiefilm waar elk lid van de familie wel zijn gading in zal vinden. De jongeren kunnen wegdromen bij het avontuurlijke gedeelte en de vriendschapsband die er gesloten wordt tussen een individu en een dier. Moeder de vrouw zal wegzwijmelen bij al het sentimentele en zoetsappige in deze film terwijl haar zakdoek naarmate het einde nadert vochtiger wordt van de met bakken aanrukkende tranen. De meer stoerdere mannen van de familie kunnen zich klaarzetten voor wat authentiek WWI beeldmateriaal.

Qua beeldvorming kreeg ik bij momenten een flashback naar films zoals "Old Yeller". Dat schilderachtige dat de hele tijd weer opstak. Soms had ik het gevoel dat het niet altijd buitenopnames waren. De verhaallijn heeft veel weg van Forrest Gump , alleen dat het ditmaal een paard is dat een traject in de geschiedenis doorloopt en in allerhande situaties terechtkomt. Een vergelijking met Lassie blijft dan ook niet uit want Joey gedraagt zich als een gedresseerde collie. Ik verwachte op een bepaald moment dat de knol op zijn achterste zou gaan zitten, en gedwee een pootje zou geven.

De personages hebben een breed spectrum wat karaktertrekken aangaat. Joey is vanzelfsprekend hoog intelligent,uitermate trouw en heeft een hoog knuffelgehalte. Iedereen wil zo'n paard thuis in de tuin laten rondhuppelen. Niet alleen geeft het blijk van oneindige liefde jegens zijn goedhartige baas, maar is hij ook beresterk om een volledig veld vol stronken en keien in één nacht om te ploegen met een loodzware ploeg. Albert is de gelukkige jongen die vriendschap sluit met dit wonderpaard. Het is een doodsimpele, uiterst saaie en nooit ouder wordende jongeman. Voor zijn leeftijd vind ik dat hij een ongezonde belangstelling heeft voor paarden. in plaats van meisjes het hof te maken en wat rond te hangen met vrienden, zit hij de hele tijd met paarden in zijn hoofd.Zoals iemand opmerkte op IMDb : "I guess one day he would like to settle down with Joey the Horse, get married with Joey the Horse and have kids with Joey the Horse. His character is so utterly one dimensional and bland.". Peter Mullan vond ik dan alweer schitterend in zijn rol als de iets-te-diep-in-het-glas-kijkende hardwerkende boer die op de veemarkt Joey voor de neus van zijn landeigenaar kan kopen. Ik vind Mullan een dijk van een acteur sinds ik hem heb gezien in "Tyrannosaur". Emily Watson speelde overtuigend de bazige boerenvrouw en David Thewlis zet een niet onaardige versie neer van een hardvochtige landeigenaar waar je na een tijdje hoopt dat hij vertrappelt wordt onder de hoeven van Joey.

Zoals eerder gezegd toont de film het avontuurlijk leven dat paard Joey beleeft. Van de weide waar hij geboren is, naar de boerderij waar het hard werken is, om dan opgekocht te worden door het Engelse leger die hem dan verliest bij een mislukte aanval en Joey in de handen komt van de Duitsers. Vervolgens komt hij terecht bij een Frans meisje en haar grootvader (hoogtepunt van meligheid in de hele film). Hierna terug in handen van de Duitsers om dan verstrikt te geraken in prikkeldraad regelrecht in het midden van het strijdtoneel. Het einde is dan zo ongelofelijk voorspelbaar met het verplichte moment waarop Albert en zijn paard.elkaar terug in de armen sluiten en de thuiskomst met de te verwachten omarming door moeder en uiteindelijk ook de vader.

Vreselijk melig en sentimenteel filmmateriaal op een hoopje, maar op een meesterlijke manier in beeld gebracht. Het symbolische karakter van de film is niet moeilijk te raden. Het mooie van een diepgewortelde vriendschap dat schril in contrast staat t.o.v. de gruwelijke haatdragende oorlog op de achtergrond. Deze WWI werd realistisch in beeld gebracht alhoewel het hier op het scherm een redelijk propere oorlog leek. Geen bloedspatje te zien. Geen opengereten lichamen. Geen afschuwelijk uitziende slachtoffers door de gasaanvallen. In werkelijkheid was het niet zo'n mooi plaatje. Maar al bij al vond ik het redelijk onderhoudend om naar te kijken en sloeg de verveling niet toe. Het moment waarop Joey zich vastliep in de prikkeldraad was wel wat bij de haren getrokken en te belachelijk voor woorden. Ik denk eerder dat ze hem in die tijd gebruikt zouden hebben als schietschijf dan dat er een reddingsactie zou ondernomen worden. Voor mij was het moment waarop 5 kniptangen door de lucht vlogen om hem los te maken een humorvol slapstick moment.

Een Walt Disney oorlogssprookje met veel sentiment en hartverscheurend melodramatisch, maar wel schilderachtig in beeld gebracht. Niet het beste van Spielberg , maar het was zeker geen draak van een film.

2,5*

Deze film vindt ik persoonlijk de beste film ooit gemaakt is.

Dit laat zien hoe de oorlog voor paarden er uit zag.

Helemaal niet sentimenteel.

Een zeer mooie ontroerende film.

Elke keer als ik hem kijk,

Ben ik weer geschokt over de oorlog en alle beelden,

Het blijft me steeds ontroeren.

Spielberg maakt met War Horse een sentimentele Disneyfilm. Ok, het is geen Disney, maar zou wel perfect van hen kunnen komen. Het originele boek van Michael Morpurgo is dan ook een kinderboek en ik ben misschien gewoon het juiste doelpubliek niet. Je zou denken dat het paard centraal zou staan, maar Spielberg slaagt er niet in om dat ook zo over te brengen. En omdat hij toch het paard wat centraal wil zetten en de andere personages minder uitspeelt, mist de film eigenlijk een deftige hoofdrolspeler.

De film mist ook alle sfeer. Het is een vrij voorspelbare film geworden en zowel de emotionele momenten als de dramatische wendingen komen nooit goed over. Voor Spielberg lijken alle oorlogen wel net op elkaar. En op het einde lijkt hij met z'n kleuren te verwijzen naar Gone with the wind, maar verder dan dat gaat het ook niet. De film teert enkel op het 'oooohhh'-gevoel van mensen die graag paarden zien. Best mooie beesten, maar enkel een dier laten opdraven is voor mij niet voldoende om meer dan 2 uur film te laten boeien.

Laat deze liggen en kijk Black Beauty voor een echte paardenfilm of andere oorlogsfilms voor WOI.

Deze was op tv en eens meegepikt. De film begint erg relaxed en redelijk vrolijk, maar na zo'n uurtje veranderd de sfeer. De film duurde wel redelijk lang, met toch wel enkele mindere stukken.

De cast deed het prima al was natuurlijk de grootste ster het paard zelf.

Verder zag het er prima uit.

Een prima film om eens gezien te hebben, maar een tweede keer hoeft voor mij niet meer.

Moet zeggen helemaal geen slechte film. Okay als je niet van paarden houdt en wat sentimenten, de fantasie soms wat al te ver doordrijft dan heb je gewoon een prima film al was twee uur prima geweest.

De film begint rustig en wordt lekker opgebouwd met prachtige beelden. Ook met het geluid is in deze film niks mis mee. De obsessie voor het paard is natuurlijk overdreven en zeker om te denken dat het paard nog terug komt. Tijdens de film kreeg ik een soort Lassie moment. Het paard ging namelijk zwervend van "eigenaar" tot eigenaar om vervolgens weer netjes terug te komen bij de oorspronkelijk eigenaar. De Eerste Wereld Oorlog speelt niet echt een rol in deze film. Grappig vond ik het moment van staakt het vuren toen het paard Joey verschrikt raakte in het prikkeldraad. Een All Quiet on the Western Front moment zal ik maar zeggen. En ja hier draaft Spielberg iets te ver door. En o ja we missen nog wat prikkeldraadtangen, Jongens gooi ze maar over de reling.

Er zaten trouwens wel wat kleine missers in deze film. Of momenten waarvan ik dacht, had ze eruit geknipt. Het hele gebeuren van die grootvader met kleindochter die natuurlijk verzot was op het paard had er wat mij betreft helemaal uit gemogen. Ook de taal was een misser. Duits Frans. Je moest maar raden waar ze vandaan kwamen. Dat had je wel door, maar toch vandaag de dag zet je daar toch Duitse en Fransen acteurs neer. MISSER!! Dan merkte ik ook nog een foutje in de film of ik moet iets hebben gemist. Het beroemde lint werd duidelijk in de zak gestoken door de Duitse soldaat. Later hing ie weer keurig aan het paard bij het Franse meisje.

Het eind vond ik an sich goed alleen die grootvader had er voor mij echt niet meer bij gehoeven. Viel nog mee dat er niet bijstond dat de nazaten een pracht veulen bracht voor dit meisje. Tear...

Kortom de film heeft nogal wat fantasie die her en der letterlijk op hol is geslagen. Toch heb ik me wel degelijk vermaakt met deze film die we niet al te serieus moeten nemen maar wel gewoon lekker weg kijkt.

Gebaseerd op herinneringen van films die ik in mijn jeugd heb gezien, is Spielberg nou niet bepaald een regisseur die ik graag opzoek. Maar soms ben je bij familie die een film op tv willen zien, en kom je er niet onderuit. Familie vond het overigens een erg mooie film.

Bij mij is in ieder geval weer duidelijk waarom ik niet zoveel met Spielberg heb. Wat mij betreft is dit degelijk gemaakte sentimentele rotzooi met dito muziek. Ik zie waarom dit bij velen aanslaat, vandaar de adjectieven "degelijk gemaakte", maar mij doet het vrij weinig.

Dieren kunnen leuk zijn, en ik kan me er ook aan hechten, maar overdrijven is ook wel een kunst. De Eerste Wereldoorlog was natuurlijk een verschrikking, en dat wordt ook wel getoond, maar door op zo'n sentimentele manier een paard de hoofdrol te geven, slaat het maar matig aan. Caligula werd voor gek verklaard omdat hij zijn paard tot consul wilde benoemen. De wijze waarop de hoofdpersoon gehecht is aan zìjn paard komt wat mij betreft daarbij in de buurt. Verder natuurlijk een hoop scènes waar het paard precies lijkt te begrijpen wat hij moet doen om alles tot een goed einde te brengen, wat je van te voren al lang en breed ziet aankomen.

Verder is het natuurlijk typisch dat iedereen in deze film Engels spreekt. Natuurlijk, bij een film als Amadeus is het ook jammer dat de taal niet Duits is, maar dat stoort minder omdat je niet geconfronteerd wordt met verschillende volkeren. Hier een hoop Duitsers en Fransen die met gekke accenten Engels praten. Ik heb 'Allo 'Allo! al voorbij zien komen in enkele comments hier, het heeft er inderdaad wel wat van weg.

Beelden zijn degelijk, maar saai. Het kleurgebruik valt in negatieve zin op, ik graag haast het gevoel alsof er gebruik van technicolor gemaakt is, wat me slecht bevalt. Visueel een paar aardige momenten: als het meisje gereflecteerd wordt in het oog van het paard, enkele scènes met tegenlicht (met name die als het paard in niemandsland is) en als het paard de loopgraven uit probeert te vluchten. Op tweeëneenhalf uur een beetje mager. Soundtrack is typisch melodramatisch, al moet ik zeggen dat ik Williams wel eens bombastischer heb gehoord. Niettemin past de man precies bij de regisseur wat gevoel voor melodrama.

Ik kan er weinig mee, en het doet me nauwelijks iets en dat is toch knap als de setting één van de grootste verschrikkingen uit de 20e eeuw is. 1*.

Zeker sentimenteel, maar ook heel mooi zij het natuurlijk ongeloofwaardig dat een paard vier jaar oorlog overleeft . Gelukkig is dit geen realistische oorlogsfilm maar een meeslepend verhaal op maat van een jonger publiek, dat zich in oorlogstijd afspeelt met hier en daar wat anecdotes over de rol die paarden hebben gespeeld in de oorlogsinspanning, zoals het voorttrekken van zware artillerie. Film heeft vooral een goed hart, en het is meeslepend om zien hoe het noodlot het paard van de ene eigenaar naar de andere stuurt. Heel apart, maar ook bijzonder sentimenteel en hollywoodiaans dat soldaten zich uit dierenliefde bekommeren om Joey en er zo voor zorgen dat het dier het zal overleven . Want natuurlijk is mensen doden in tijden van oorlog veel makkelijker dan dieren schade te berokkenen .

Mooie beelden van Spielberg, werkelijk twee uur half lang aan het scherm gekluisterd geweest; zeer esthetische film. Wederom bewijst hij dat hij verdomd goede oorlogsscènes kan maken. Met gemak 4*.

Het was wel te verwachten. Een opstandig paard wordt bij zinnen gebracht door hoofdpersoon Albert (Jeremy Irvine) middels een roep die het meest weg heeft van een duif: oe-oeh!! Uiteraard scheiden de wegen van het paard en Albert door de Eerste Wereldoorlog, maar je weet dat een onvermijdelijke hereniging er wel in zit. En ook op welke manier dat plaats vindt: oe-oeh oe-oeh! Het is zo verwerkt in het toneelstuk, maar het is ook weer Spielberg ten voeten uit. En zo drukt hij de hele film wel weer zijn stempel met sentimentele scenes en mooifilmerij, die prima passen in de Spielberg-wereld.

Ik trap er wel in en kan het niet extreem haten, maar het is zo onnatuurlijk weer. Het enige niet-routineuze voor Spielberg was dat ie deze keer ook een paard moest regisseren wat er zowaar nog overtuigend uitzag. Maar voor de rest was het weer weinig nieuws onder de zon. Een aantal gebeurtenissen in het slot vond ik ook ronduit melig, zeker de sleutelscene tussen de loopgraven. Niet al te best, maar tsja, de 2,5 uur met veel kitscherigheid vlogen toch voorbij. Een schamele voldoende dan maar.

War Horse vindt ik een mooie film.

In deze film volgen we de gebeurtenissen rondom het paard Joey. Het paard wordt gebruikt in eerste wereld oorlog en krijgt in de loop van de film meerdere eigenaren en maakt dan ook veel mee. Hierin zit eigenlijk het zwakke punt van de film. Doordat het paard verschillende eigenaren krijgt, zijn personages maar relatief kort te zien. Hierdoor krijg ik met geen een personage ( op het paard Joey na dan natuurlijk ) echt binding en komt de film als geheel wat onsamenhangend en rommelig over. Aan de andere kant gebeurd er in de film wel ontzettend veel en gingen die 146 minuten voor mij als een sneltrein voorbij. Maar bijvoorbeeld Emilie en haar grootvader hadden echt meer screen time moeten hebben. Naar mijn mening had Spielberg de film nog wat langer mogen laten duren om de kijker meer binding met de personages te laten krijgen en om het geheel wat minder rommelig te laten overkomen. Of Spielberg had minder moeten laten zien in die 146 minuten en dat wat hij laat zien dan beter uitwerken. Nu laat Spielberg eigenlijk te veel zien in een te korte speeltijd.

De film ging voor mij wel als een sneltrein voorbij. Ik vond de film geen enkel moment langdradig. Ik vindt dat de film een mooi verhaal verteld. Geloofwaardig is de film niet altijd, maar ik heb ook niet het idee dat Spielberg als doel voorogen had om een film te maken die volledig geloofwaardig is.

Het acteerwerk is over het algemeen sterk. Paard Joey acteert fantastisch., hiervoor alle lof. Helaas acteert Jeremy Irvine als Albert Narracot niet al te best. Dat zelfde kan gezegt worden van Céline Buckens als Emilie. De rest van de cast acteert vindt ik wel goed acteren.

Het camera werk in deze film vindt ik erg mooi gedaan. De oorlogsscenes in rondom de loopgraven zijn ook wel redelijk goed gedaan. Al hebben we met Saving Private Ryan gezien dat Spielberg in staat is om tot indrukwekkendere oorlog scenes te komen. Maar Saving Private Ryan is een hele andere soort film dus die vergelijking gaat niet helemaal op.

De muziek is van John Williams. Zijn muziek is soms wat te prominent aanwezig, maar over het algemeen vindt ik de muziek toch vrij mooi en goed bij de film passen.

Als de film een betere uitwerking en een iets betere cast had , dan had deze film voor mij een absolute topper geweest. Maar ondanks de gebreken vindt ik War Horse toch een vrij mooie film en is wat mij betreft toch zeker een aanrader om eens te zien.

3,5 ster voor deze film.

Vooropgesteld vind ik Spielberg een fantastisch regisseur, vooral wanneer het op actie aankomt, zowel pure fun als Duel of Indiana Jones of meer serieus werk als Saving Private Ryan. Maar daarnaast heeft hij ook enkele goede dramafilms afgeleverd met Lincoln en natuurlijk Schindler's List. Het is ook echter dat tussen die drama's zijn mindere werk zit en je zou soms bijna hopen dat hij zich alleen maar met actie bezig gaat houden om dit soort draken als War Horse maar te voorkomen.

Onder het mom van: we gaan een epos maken worden alle clichés erbij gepakt en regeert de wansmaak van de kitsch. Steeds weer die violenmuziek die aanzwengelt, de kitscherig gekleurde en belichte weidevelden, het overdreven drama, die lachwekkende scène bij het prikkeldraad, die hele intro met de arme boer en ga zo maar door. Op geen één punt meeslepend of überhaupt serieus te nemen. En telkens heb je het idee dat Spielberg zelf de film dus wel uitermate serieus neemt. Als de Duitsers en Fransen dan nog Engels gaan praten (ook onderling) in hun eigen malle accent (Fransen met Frans accent, Duitsers met Duits accent) dan is de film me toch echt kwijt. Met terugwerkende kracht wordt een film als Inglourious Basterds op dat punt alleen nog maar beter.

Op punten scoort deze film dan nog wel af en toe. De scène bij de loopgraven is nog wel fraai (al heeft het nergens de intensiteit van Omaha Beach), net als het kleurgebruik in de laatste scène, of dat shot in het oog van dat paard waarin je het Franse meisje gereflecteerd ziet. En zo kent de film wel meer van dat soort momenten. Maar als geheel is dit echt om te janken. 1,0*.

Driemaal bah.

Eerlijk is eerlijk, veel verwachtingen had ik niet bij deze film. Spielberg is vooral bekend, maar heeft wat mij nog nooit een film geregisseerd die die status enige eer aandoet. Als het dan nog eens een sentimenteel oorlogsdrama over een paard betreft dan liggen mijn verwachtingen gewoon laag.

Wat mij sterk opviel is deze film was de cast, en hoe die tot een hoopje namen op een poster gereduceerd wordt. Er zitten zelfs mensen als Philippe Nahon en Nicholas Bro is ... maar nergens krijgt niemand de ruimte om wat met z'n personage te doen. Het is allemaal afgelikte eenheidsworst, waardoor je evengoed een resem onbekende acteurs kunnen nemen.

Het verloop was vooral storend en sentimenteel. Het hele ploeg-gebeuren is typische Spielberg-bullshit, het paard als rode draad doorheen de oorlog werkt voor geen meter en wie ondertussen geen jeuk krijgt van de slechte accenten heeft iets teveel Amerikaanse films gekeken.

De speelduur is dan het laatste euvel. Als het al voor geen meter loopt en vooral irriteert, is het extra erg dat het 2.5 uur moet duren voordat de laatste blijtscene uiteindelijk van het scherm verdwenen is. Vervelende Spielberg dit, maar compleet binnen de verwachtingen.

0.5*

Cinematografisch een heel knappe film, à la Spielberg, met sensationele, fantasierijke scenes, mooie zichten en een pak emotie doorheen het avontuurlijke van het verhaal, dat beslist ongeloofwaardig is maar eigenlijk alles bijeen aanvaardt wordt, omwille van de prachtige filmische kwaliteiten.

War horse heb ik verschillende keren voor me uitgeschoven. Achteraf bleek dat dit terecht was. Dit moet één van de zwakkere producties zijn van Steven Spielberg. Cinematografisch, qua regie en montage ziet het er echter allemaal best fijn uit met mooie camerastandpunten, weidse landschappen en eveneens het mooie decor van enkele loopgraven in WOI. Ook de soms aparte camerastandpunten waren een pluspunt. Denk maar aan beelden uit de reflectie van de oogbol van het paard ...

Tot zover het goede nieuws. Het plot was erg zwakjes. In WOI sneuvelden bijna evenveel paarden als soldaten. Men ging toch al gauw richting de 8 miljoen paarden. Neem daarbij het feit dat de paarden in WOI een erg kort leven beschoren waren, dan is het absurd te denken dat een paard de gehele oorlog overleeft zeker als het gediend heeft in de voorste gelederen van het front. Naast de directe doodsoorzaken in de oorlog moesten dieren ook afrekenen met uitputting, ontbering en allerlei ziektes. En de scène met de zeer zware val en de verstrengeling in het prikkeldraad is ongeloofwaardig: een paard herstelt niet van zoiets. Minstens een gebroken poot, laat staan de vleeswonden door het ijzerwerk... Neen, in de plaats krijg je een soort Kerstbestand om een paard te redden. De knijptangen vliegen je om de oren, duh ...

Ook de hereniging met Albert is totaal van de pot gerukt alsook de wonderbaarlijke aantrekkingskracht die Joey heeft als een nieuwe baasje hem ontdekt. Erg zoet en sentimenteel verhaal waarmee ik weinig mee kon aanvangen. Dit is een film die in hetzelfde gareel mag lopen als Black Beauty of The horse whisperer. Voor mijn part gooi je er Free Willy ook nog bij. Niets meer dan een pulp familiefilm met het verstand op nul. Een Spielberg verandert daar niet veel aan.

Spielberg firing on all cylinders. Een film in optimaforma wat alle oordelen en kenmerken betreft deze regisseur. Een film die ik persoonlijk niet heel serieus kan nemen maar ook niet in die hoedanigheid benadert moet worden.

Een typerend beeld van 'verkeerde' en niet bepaald logische beslissingen vormen de oorsprong van het verhaal, een aantal dingen die vooral op het gevoel spelen. Dit fenomeen, iets waar Spielberg soms wel eens wat in overdrijft, wordt niet beter. Het hele verhaal blijft doorspekt met clichés, iets wat mij nog niet heel erg stoort, wat ik erger vind is de mate waarop er zwaar met suikerzoet sentiment wordt gesmeten. Wel eens wat te zoals zoveel vinden hier. Om de film daar volledig op onderuit te halen is niet helemaal nodig. Vooral de cinematografie en bepaalde sfeerbeelden zijn echt wel top. Behalve morele kwesties, een altijd wat humoristische inslag beheerst Spielberg het met zijn team toch wel prachtig locaties en settings te zoeken en prachtig sfeershots te maken. Het eerste wereldoorlog beeld wat uitgedragen wordt is om te smullen, het shot met veel contrast wanneer de Engelsman zich in het 'niemandsland' waagt is prachtig, de volle donkere straatjes op het einde met de troepen en die sneeuwvolkjes vind ik eveneens fantastisch en zo zijn er meer sfeervolle en prachtige opnames.

War horse is gebaseerd op een toneelstuk, een lijn die Spielberg mogelijk heeft willen volgen. Het verhaal leent zich uiteraard niet om heel serieus te zijn, de licht humoristische en clichématige aanpak is te verklaren toch spreekt het mij niet aan en heeft de film eerder het niveau van een kinderfilm of Black Beauty voor 12 jaar dan dat er een grandioze film gepresenteerd wordt. Toch weer een beetje te Spielbergiaans, te braaf en te zoetsappig.

Afijn, leuk voor een keer, vooral onder de voorwaarde dat je niet teveel na denkt en het al helemaal niet serieus benadert, qua cinema en mooie opnames is er echter wel een hoop te zien en slaagt de film in die zin wel. Helaas al met al wel te mager voor een hoge waardering.

Spielberg draaft te veel door.

Als regisseur zie ik echt wel talent in hem, en dat mag natuurlijk ook wel als je door de filmwereld gaat met zo'n status. Echter blijft het ook wel een Amerikaanse regisseur, en dat laat zich soms weer net iets te veel blijken. Deze film is daar een ideaal voorbeeld van.

Zo opent de film gelijk met een gevoel dat je naar een kinderfilm kijkt. Het verhaal waarbij een kerel die zo van z'n paard houdt centraal staat is ook geen origineel onderwerp meer. Een paard is dan wel weer een wonderlijke keuze, maar Spielberg gaat er toch maar mee door.

De film is wat voorspelbaar. De gehele eerste 30 minuten zijn dan ook dingen die typisch alleen maar in Spielbergs films tevoorschijn komen. Het is te zoet, we hebben het te vaak gezien. De setting is dan wel mooi, maar het is helaas niet genoeg.

Als dan de oorlog weer een beetje in beeld komt, begint de film langzaam op te leven. Irvine is net wat te kinderachtig en kan totaal geen "lief" type spelen, dus wanneer andere karakters tevoorschijn komen, is het iets beter te doen. Vanaf de 2 jongens en het kleine meisje is het dan ook wat beter.

Maar het beste stuk is wel de oorlog zelf in de loopgraven. Indrukwekkende setting, grauwe oorlog en in het algemeen knap gefilmd. Eeuwig zonde dat er dus een paard centraal moest staan, want een film alleen over de loopgraven was zo veel beter geweest.

Nu krijgen we een veel te zoet en voorspelbaar verhaal ertussendoor gepropt die ervoor zorgt dat je het allemaal nooit serieus kan nemen. Echter blijft het allemaal wel in toon, maar helaas gaat het in de laatste 30 minuten echt helemaal de bocht uit met ongeloofwaardigheden.

Spielberg heeft grenzen nodig bij een onderwerp. Er zijn onderwerpen die een grens hebben van ongeloofwaardigheden en kinderachtige praktijken, en deze kent duidelijk zijn grenzen niet. Nu kijk je tegen een indrukwekkende oorlogsfilm aan, met een lomp verhaal erdoorheen vermengd. Nu is het dan natuurlijk ook weer naar 146 minuten gerekt.

Spielberg is een goed regisseur, en de cast doet het niet onaardig. Uiteindelijk is Irvine beter in het tweede deel, maar als knaap is hij een miscast. Laat hem dan maar gewoon soldaatje zijn. Voor de rest nog een aantal bekende koppen die het allemaal heel aardig doen, maar niet genoeg om het allemaal tot een goede bestemming te sturen. En het paard, wat kan je erover zeggen. Mooi beest, leuke stunts. Maar het past niet in deze omgeving.

Tja, het is Steven Spielberg, dus je weet een beetje wat je krijgt: technische perfectie, prachtige plaatjes, gelikte muziek, vaardige manipulatie van de toeschouwer, en regelmatig de bij het verhaal ingebouwde mogelijkheid om even de opgekrapte spanning te verlichten door sentimenteel te snotteren. Maar ook, voor wie daar gevoelig voor is: een meeslepende verteltrant, empatische portretten, grote namen in kleine rollen, een episch canvas, en een hart op de goede plaats. Ben ik daar gevoelig voor? Zeker wel. Zal ik me van deze film over zes maanden nog veel details herinneren? Ik betwijfel het. Maar voor nu? Nou, voor een film die begon als Black Beauty werd het allemaal toch wel vrij imposant.

Door de ontwikkeling van machinegeweren betekende de Eerste Wereldoorlog het einde van de traditionele cavalerie. De rol van paarden (en hun zinloze afslachting) in dit oorlogsdrama dat weliswaar op ware feiten gebaseerd is, maar in handen van Spielberg nog afgezaagder en sentimenteler is geworden dat het op papier al was. Een kleurloze Irvine speelt de rol van schlemiel Albert die het opneemt voor paard Joey dat zijn vader [Peter Mullan] kocht om te helpen bij de oogst. Natuurlijk overwinnen Joey en Albert alle obstakels en zwellen de strijkers om de tranen rijkelijk te laten vloeien. Maar het scenario is zo gekunsteld en Spielbergs regie zo waard op de hand dat dit vaker de tenen doet krommen dan dat het de onderlip doet trillen. De scènes op het slagveld zijn wel indrukwekkend en er is prachtig camerawerk van Janusz Kaminski.