I Basilischi (1963)

Ik zag van Wertmuller alleen Pasqualino Settebellezze die mede dankzij een TV uitzending (als keuzefilm bij Zomergasten) veruit de meeste stemmen op de site heeft. Een groteske en uitbundige film over fascisme. Met soms tamelijk ongemakkelijke humor bovenop de ellende.

Dit is behoorlijk anders, veel minder uitbundig. I Vitelloni wordt door Pippo al genoemd en dat was ook de film waar ik aan dacht. Maar dan in het zuiden. Ik dacht dat er vooral in een accent werd gesproken, maar Pippo noemt het spraakgebreken. Ik geloof het meteen.

De film gaat over een dorp. In het verleden woonde er nog adel en was er een duidelijke verdeling: De adel bezat de grond en het volk boerde op die grond. De adel is weg (op een gravin die geen gravin meer is na en zij heeft heimwee naar vroeger tijden). De familie van de notaris was vroeger fanatiek fascistisch, maar de notaris is nu een man die zijn kinderen verrot scheld en niet wil dat ze met boerenfamilies omgaan. De boeren kwamen in 1947 nog een keer in opstand, maar nu is er af en toe een slap protest. Verder gebeurt er niets meer. Iedereen die ooit idealen had is ze nu kwijt. Maar het dorp kennen ze en aangezien volgens de film er alleen gepraat wordt en niemand iets veranderd blijft het dorp hangen in de sfeer van verloren idealen.

De film is, zeker in de drie stukken met voice over spottend over het dorpje. De wereld draait door, maar het dorpje mist elk levensdoel en idealen zijn iets wat ooit was.

Behoorlijk pessimistische film. Pessimistischer dan ik me I Vitelloni herinner. Wederom en Wertmuller die ik boeiend vond zonder dat ik echt heel erg werd meegesleept.