Written on the Wind (1956)

Wat meteen opvalt is de hoge kwaliteit van de transfer; bijna Blu-ray niveau. Criterion weet (weer) veel uit de beelddrager DVD te halen, bedankt!

Geweldig om na veel zwart/wit films uit de jaren 40/50 gezien te hebben, deze periode weer es in kleur te zien.

Verhaal is prima. De doorgaans al houterig bekend staande Robert Stack (The Untouchables, etc.) acteert dit keer uitstekend, boven verwachting althans. De onder- schatte en geblondeerde Dorothy Malone (The Big Sleep, etc.) ziet er erg verleidelijk uit, nog verleidelijker echter een jaar later in 'The Tarnished Angels' (waar Stack weer tegenvalt.) en speelt goed. Nu nog haar rijbewijs halen...

Geschrokken echter van de beroemde Lauren Bacall (The Big Sleep etc.) : ze zag er slecht uit ('aged a lot') en ik vind haar hier erg mat en aarzelend ('dimmed'), haast afwezig. Had meer acteertalent verwacht van deze ex-fotomodel, maar 't zat er hier ook -weer- niet in. Maar was Bogey al niet terminaal in die periode?

Rock Hudson is ook hier weer in zijn element en zijn layed-back acteerwijze is in deze film goed op zijn plaats.

Verder zijn prachtige old-timers te zien.

Overall een zeer onderhoudende en genietbare film, mede dankzij die bovengemiddel- de transferkwaliteit. . * IMDB 8,0/10.

Best genietbare romance en melodramatiek uit de jaren 50 met 4 sterren die best aardig acteren in een rol die hun best past : Rock Hudson als de correcte, brave man; Lauren Bacall, clever, eerder koel en mysterieus; Robert Stack : gemotiveerd en wat geweldig; Dorothy Malone : verleidelijk en sexy.

Jaja! Er was weer eens een onvervalste regenachtige zaterdagmiddag, ideaal moment voor dit soort onweerstaanbare Douglas Sirk-kitsch.

Fijn lekker intens spel all around, heftige kleuren en dramatiek op dramatiek.

Ik zal wel nooit echt een fan van Douglas Sirk worden, maar Written on the Wind werkte toch wel enigzins. Ik heb zojuist wat recensies van de film gelezen om erachter te komen waarom deze film nou zo'n klassiekerstatus heeft en ik kwam weer eens op het argument dat Sirks films ironisch gezien moeten worden, waarbij het dik aangezette drama satirisch werkt. Nou zag ik van bepaalde scènes wel de humor in, maar ik het neemt zich wat mij betreft toch allemaal wat te serieus om werkelijk de indruk te wekken dat het met een knipoog bedoelt is. Ik vind de film als satirisch statement ook te karig, al kon ik de grap nog wel waarderen van het schilderij waarop die rijke oliemagnaat met zo'n boortorenminiatuur annex fallus in zijn handen staat. Dramatisch gezien moet ik me dan weer door over-the-top scènes heenwerken zoals die waarin Robert Stack in een café te horen krijgt dat hij geen kinderen kan krijgen en vervolgens met een overdreven aangeslagen blik het café onder begeleiding van denderende muziek uitloopt en daar staart naar een vrolijk kind op zo'n electronisch hobbelpaard. Daar kan ik weinig mee.

Een Almodovar werkt ook met zulke overdrijvingen, maar daar werkt zowel het drama en de humor vaak bij me. Waarom het bij Sirk niet helemaal overkomt vind ik moeilijk te zeggen. Ik waardeer vooral zijn visuele kant. Die overdadige stijl met die glijdende camera's en dat warme technicolor. Waarom dan toch 3,5*? Omdat ik moet toegeven tijdens het laatste half uur meegesleept te worden door het drama. De beelden krijgen dan ook iets noirigs (maar dan begeleidt door technicolorkleuren) wat misschien helpt. Ik zal niet zeggen dat het me zwaar emotioneerde, maar toch vond ik het ineens best spannend en boeiend worden gek genoeg. Er zit daar ook wat meer schermtijd voor Dorothy Malone, die duidelijk het boeiendste personage had.
3,5*

De categorie van: niet mijn ding. Ik had helemaal niks met die overdreven kitscherige aankleding en die dik aangezette karakters. Het ging me meer op de zenuwen werken dan dat ik er in mee werd genomen.

Laat ik maar beginnen met het mooiste moment van deze film. Dat is wanneer Dorothy Malone in een auto op een rechte weg rijdt maar wel hevig met het stuur heen en weer zwiept. Ik waande me even in een heel matige B-film. Voor de rest was ik niet echt bepaald niet onder de indruk geraakt door deze film. Zeker naar het eind toe vond ik het eerder een omhooggevallen soap met weinig boeiende karakters en onderlinge relaties. De cinematografie (af en toe wat donkere shots met door de wind bewegend schaduwspel) was het enige wat de film nog de moeite waard maakt.

Een mooie film hoor. Ik kan dit soort melodrama's zeker wel waarderen, als ze op deze boeiende wijze verteld worden.

Vooral het kleurgebruik is erg fraai. Mooie, opvallende, heldere kleurgebruik zorgen voor een mooie vormgeving. Verhaaltechnisch vond ik het ook erg boeiend. De Hadley’s zijn een rijke familie, maar zowel de broer als de zus zijn het duidelijke bewijs dat geld niet altijd even gelukkig maakt. Broer Kyle is een soort van loser en twijfelaar en wordt goed neergezet door Robert Stack. Zus Marylee is vooral jaloers en enorm gefrustreerd omdat ze de man op wie ze verliefd is niet kan krijgen. Dorothy Malone zet echt een geweldige performance neer als haar, is een mooie verschijning, maar tevens erg vervelend. Vooral het moment waarop ze in de rechtbank toch de waarheid verteld, is buitengewoon sterk geacteerd. Lauren Bacall en Rock Hudson doen het aardig, maar zijn toch net iets minder sterk dan de broer en zus.

Het drama mag hier en daar misschien nogal dik aangezet zijn, voor mij persoonlijk werkte het erg goed. De momenten waarop Kyle drinken is zijn nogal overdreven, maar ik vond het wel prima bij de algehele sfeer passen. Daarnaast wordt het door dat soort momenten nooit te sentimenteel. Het drama zelf is sterk, omdat de personages ook goed uitgewerkt worden. Ik zat richting het einde enorm mee te leven, en hoopte sterk dat alles toch nog goed zou komen. Ondanks het vervelende gedrag van Marylee, had ik toch een soort bewondering voor haar, omdat zij aan het einde eens niet aan zichzelf dacht. Ietwat onverwacht, maar wel erg geloofwaardig.

Douglas Sirk ligt mij wel, en dit soort drama’s ook. Written on the Wind is in ieder geval een film die zeker door meer mensen gezien mag worden.

4,0*

Goeie film waarin een man stiekem verliefd is op de vrouw van zijn allerbeste vriend. Een verhaal dat veel weg heeft van een stuiversroman en hier en daar dus ook nogal melodramatisch is. Maar dit wordt zeker recht gezet door de personages en hun verhoudingen onderling. Mooi in beeld gebracht en ook een meer dan prima cast. Met gemak 3.5 sterren.

Mijn derde film van Sirk is ook de derde voltreffer. Ik heb deze film ervaren als een beetje anders dan de eerste twee. Minder satirisch denk ik, minder bitter misschien ook en meer ietwat ironisch. Een tikkeltje minder sterk ook, maar het scheelt erg weinig.

Sirk is hier duidelijk aan het uitvergroten en is bewust artificieel. Bijzonder fraai artificieel. Veel meer nog dan in All That Heaven Allows. De vergelijking met Almodovar werd al getrokken en ik denk dat dit zelfs zijn favoriete Sirk zal zijn. En Sirk gaat hier best ver, kleuren die de stemming van de hoofdfiguren laten zien bijvoorbeeld. Het hele luxe wereldje waarin de hoofdpersonen leven is onecht, slechts buitenkant en ondertussen worstelen ze met hun opgeblazen problemen. Het is moeilijk uit te leggen, maar die artificiele kant brengt leven in deze film.

Sirk en Nicholas Ray zou ik inmiddels mijn helden van 50's hollywood willen noemen. Ik vind ze ook wel verwant aan elkaar.

4.0*

De zoveelste Douglas Sirk film waarover ik niet enthousiast kan worden. Een min of meer standaard “Dynasty”-verhaal over het buitensporig (vaak lachwekkend) gedrag van een puissant rijke oliefamilie wordt overgoten met extravagante kleuren én met acteerwerk, dat vrijwel continu over de top gaat. In het bijzonder Robert Stack doet een poging schmieren tot kunst te verheffen. Door dat alles lijkt het erop dat de film een farce van zichzelf probeert te zijn. Volgens sommige commentaren is dat ook de bedoeling van Sirk. Zal best, maar aan mij is dat niet besteed.

Als Douglas Sirk zo doorgaat, wordt 't een favoriet van me. Al z'n films scoren tot nu toe wel érg hoog bij mij. Ja dit is mijn ding wel wat. 'Written on the Wind' is weer een voltreffer. Heerlijk melodrama.

Natuurlijk begint het allemaal weer met het prachtige Technicolor uit de jaren 50. Die kleuren, schitterend. Wat een sfeer. Sirk kiest weer mooie settings en locaties, waardoor 'Written on the Wind' al een ijzersterk fundament te pakken heeft. En ja, wederom een samenwerking met Rock Hudson. De held.

Prachtig acteur, die ook hier de show weer steelt. Fijn verhaal, meeslepend gebracht en klasse geacteerd. Het past allemaal precies wat Sirk hier op het scherm tovert. De familie Hadley zijn een stinkend rijke familie, maar dat betekent niet dat ze gelukkig zijn. Integendeel. Deze film laat mooi zien dat rijkdom niet gelukkig maakt. Mooie rol ook van zus Marylee, waar ik naar het einde toe toch ietwat bewondering voor kreeg. Ben blij dat ze aan Hudson dacht en de waarheid aan het licht bracht. Stiekem wat kippenvel.

Jep, heb weer genoten. Hopelijk zijn de andere Sirkjes wat te vinden, moet ze snel opzoeken natuurlijk.

Plezierige film van Sirk. Na wat uitstapjes van hem te hebben gezien naar andere genres, blijkt toch wel dat hij het sterkst is in zijn melo-drama's.

Bacall is niet de leuke frisse verschijning wat haar personage zou moeten zijn, maar ze heeft toch wel een hoop charisma. Hudson en Stack zijn prima, de laatste hield er een Oscar nominatie aan over. Veel mensen zijn enthousiast over Malone, die zelfs een Oscar kreeg - die niet onverdiend is - maar ik vond haar wel iets te oud voor haar rol van puberale kleine zusje (ze was de 30 al ruim gepasseerd), en de scene bij de rivier als ze herinneringen ophaalt was nogal lachwekkend, maar dat is de keus van de regisseur geweest. Zelfde geldt trouwens voor de koortsdroom van Kyle.

Verder prachtig gefilmd van de eerse scene tot het schot valt- de rechtzaak daarna was wat overbodig met de tot inkeer gekomen Marylee. Speciale vermelding voor de scene dat de vader van de trap valt terwijl Marylee op haar kamer aan het dansen is.

Grote naam Lauren Bacall laat het wat afweten in deze film. Het zijn de bijrollen van Robert Stack (Oscarnominatie) en Dorothy Malone (Oscar beste bijrol) die schitteren in deze zoete drama. Een verhaal dat niet veel om het lijf heeft in een genre dat al snel vervalt in clichés. Maar in Hollywood weten ze dit soort films wel wat aan te kleden met heerlijke kostumering, decors en kleuren. Zeker geen hoogvlieger, maar eerder goed gedaan voor de liefhebbers van het genre.