W.E. (2011)

Absoluut geen slechte film, maar wel een wat vreemde. Niet omdat het een 'vrouwenfilm' is - dat is het beslist wel, denk ik, en misschien ook wel veel sterker dan wat er normaal onder die term zou kunnen vallen. Maar vooral door het fragmentarische vertellen, het springen tussen twee verhaallijnen zonder dat daar nou echt een helder verband tussen zit. Tenminste voor mij niet. Misschien wel voor de primaire doelgroep.

Wat mij aan de acteurs vooral opvalt is de - vrij kleine - rol van Richard Coyle. Die ik toevallig in de vorige film ook al langs zag komen, en die we vooral kennen uit de serie Coupling - en misschien als Moist von Lipwig. Vooral dat laatste toch absoluut geen sterke rol. Maar kennelijk heeft Madonna als regisseur onvermoede talenten - en niet alleen hier, de andere acteurs vallen me zeker ook niet tegen. Abbie Cornish en Andrea Riseborough zijn best overtuigend als bijna-dubbelrol.

Historisch verantwoord is het allemaal niet echt, een korte blik op de wikipedia geeft toch wel een iets ander beeld dan wat je in de film te zien krijgt. Zowel sterk geromantiseerd als toch wel wat in een bepaalde richting gestuurd, lijkt het me - hoewel ik er niet echt in terugzie welke richting dat is, en waarom. En dan nog de idioterie met de tijdfoutjes - de Sex Pistols aan het hof in 1935 - wat voegt het toe, vraag ik me dan toch echt af. Daar word je in Engeland alvast niet heel populair mee - vanwaar misschien de toch wat erg lage score op imdb. Maar misschien speelt daar ook de relatief moeilijk te vatten hoofdrol in mee - wie is die troelala Wally, wat zoekt ze, en waarom moet haar verhaal verteld worden dwars door dat van Wallis heen? Wat hebben die vrouwen precies gemeen? Wat ik er van snap toch niet zo heel veel. Waar het nu wat op lijkt is dat de film zich richt tot vrouwen die in de situatie van Wally steken. Da's - hoop ik tenminste - niet een heel grote doelgroep.

En toch heeft de film dan af en toe wel z'n moment weer. Verdient best het voordeel van de twijfel.

Een prachtige film waar ik wel eventjes in moest komen.

De film kent twee verhalen, eentje in het heden en het andere in het verleden.

Beide zijn erg mooi uitgewerkt in elke zin van het woord.

Acteerwerk is subliem, de manier van filmen erg mooi gedaan en de score een ware lust voor het oog.

Maar daar hield het bij mij nog niet mee op. Ook het oog voor detail was goed gedaan. Denkend aan de kleding en de locaties waar er gefilmt is.

Het enige minpuntje is het begin, waar ik erg veel moeite had om te weten wie nou eigenlijk wie is, en wat de bedoeling van het verhaal was.

Wat een voorganger beschreef als hinderlijk ( de voice-over), vond ik dat juist weer niet. Ondersteunend met de score was het in mijn ogen wel een meerwaarde.

Tja, liefde blijft liefde in wat voor vorm je het ook giet. Het komt min of meer allemaal op hetzelfde neer.

Terug komen op het filmen, de shots worden soms op een apparte manier (noem het rommelig) genomen. Ik vond het wel iets hebben!! Apart kun je wel zeggen. De combinatie van haarscherpe blu-ray beelden, naar zwart-wit weer terug naar real-time shots en hier en daar wat "over be-pixelde" shots. Het maakte de film een eigen karakter maken.

Graag wil ik de film 5 sterren geven, maar gezien de moeite die het mij koste om in het verhaal te komen en de personages uit elkaar te houden (alle vrouwen lijken wel een beetje op elkaar) heb ik besloten om er een 4,5* van te maken.

Deze film gaat zeker behoren tot een van mijn favorite van dit jaar en een tweede bezichtiging waardig.

Aplaus voor madonna.

Vroeger als kind was ik een behoorlijke Madonna "wanna be". Zij was echt mijn idool toen ik echt nog kind was en het begin van mijn puberteit. Maar dan wel als zangeres. Als actrice zag ik haar totaal niet zitten. Naar mijn mening kan ze ook echt niet acteren. Ik was dus een beetje huiverig om te kijken naar een film die door haar is geregisseerd maar ik moet zeggen dat ze dit echt heel goed gedaan heeft. Ga alsjeblieft nooit meer voor de camera staan in films maar erachter !

De film heeft een schitterende stijl en is prachtig vormgegeven. Heel strak maar toch heerst er een spannend en toch ook ouderwets sfeertje. Heel mooi gedaan. Het had wel een beetje weg van haar "Vogue" clip. Heel stijlvol en smaakvol gedaan.

Het verhaal deed me ook wel wat. Ten eerst de eenzaamheid van beide vrouwen in een liefdeloos huwelijk vond ik heel mooi weergegeven. Ook al zijn het twee totaal verschillende huwelijken in de gevoelens tussen de mannen en de vrouwen en de manier waarop ze samenkwamen, toch was daar de grootste overeenkomstigheid de eenzaamheid van beide vrouwen.

Misschien liepen de twee verhalen in het begin wat veel door elkaar heen maar ik heb eigenlijk nergens last van gehad dat ik het niet meer kon volgen. Wat mij betreft een absolute aanrader !!

Matige film waarin twee verhalen min of meer parallel aan elkaar verteld worden. De montage en de manier waarop de twee verhalen verteld worden, doet rommelig aan en hierdoor is de film nogal afstandelijk. Wel mooi in beeld gebracht met uitstekend camerawerk en stijlvolle kostuums. Ook het acteerwerk is dik in orde.

Deze film heeft eigenlijk 1 groot probleem: The King's Speech (2010).

We hebben de kern van deze film een dik jaar geleden nog maar gezien, en alles ligt dan ook nog vers in het geheugen. Hierdoor wordt deze film direct vele malen minder interessant.

De abdicatie was in die film slechts bijzaak, daar die film vooral over George ging. Er was dus toch nog enige hoop voor deze film. Als het de juiste details in beeld zou brengen, dan zou het best nog interessant worden.

Maar dat doet het dus jammer genoeg niet….

De film zou meer nadruk kunnen leggen op het karakter van Edward, die nooit echt een koningstype geweest is. In het personage Wallis zien we dan net iets meer diepgang. (Ah, het is en blijft een vrouwenfilm zeker?).

Een ander probleem dat deze film kent is dat het 2de verhaal (het heden) oninteressant, en zelfs overbodig, is. We krijgen hier wel diepgang in de personages, maar wat ben je er mee als je dat geen fuck kan schelen?

In het begin krijgen we bovendien veel te vaak onlogische bokkensprongen. Het gaat op 3 minuten tijd van 1936, naar 1998, om terug naar 1934 te gaan. Bijgevolg wordt het moeilijk om het verhaal rond Edward en Wallis - dat al gebrekkig is – te volgen.

Hierdoor kan het zijn dat ik het moment gemist heb waar de vonk op de personages over slaat. (Of zat dat moment gewoon niet in de film?). De ene moment zijn het complete vreemden voor mekaar, en wat later zijn ze direct smoorverliefd; alsof ze al jaren een relatie hebben.

Bovenop het bovenstaande zooitje komt nog eens dat het laatste half uur behoorlijk overbodig is. Conclusie: Een totaal overbodige film (?).

Misschien wel overbodig, maar dat doet niets af aan de geleverde kwaliteit:

- Het acteerwerk is over ’t algemeen dik in orde, al laten ze soms eens een steek vallen. Het is alsof sommige scéne’s opgenomen werden terwijl de acteur in een heel slechte dag zat.

- De film zit gewoon goed ineen. De muziek en de beelden zijn goed verzorgd, en het geheel is goed gemonteerd. De film is vrij aangenaam om te bekijken.

Het is vrij duidelijk dat Madonna genoeg omringd was door vaklui.

Ik hoor trouwens dat ze nog een film plant. Hopelijk weet ze er dan wel een deftig verhaal uit te kiezen. In combinatie met dezelfde uitwerking als hierop, kan dat wel een semi-topper worden.

Bij deze blijf ik jammer genoeg steken op een magere 2,5*

Een goede drama/historie/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect klassieke muziek

(Dolby Digital)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Jaren geleden sprak mij iemand die de zaak Edward-Simpson had meegemaakt en in dat verhaal bleek hoe negatief deze kwestie door de publieke opinie werd bekeken en hoe de naam "Simpson" met een zekere minachting of spot werd uitgesproken.

Dit fenomeen wordt in de film sterk benadrukt. Het was de tijd waarin "het hart" geen kans maakte tegen moraal en fatsoen...

Madonna's film is ambitieus en in een zin grillig en het deze grilligheid in het begin als de beide verhaallijnen wat bruusk op je worden losgelaten die de kijker mogelijks wat parten speelt. Achteraf zijn er nochtans momenten genoeg om je te verkneukelen in de mooie stijl van de film en het ijzersterk acteren van de hoofdpersonages.

Het interessante hieraan is dat een bekende geschiedenis uit een ander standpunt verteld wordt. Wallis Simpson wordt meestal voorgesteld als de echtbreekster en gemene verleidster, maar hier krijg je een heel ander beeld van haar. George VI werd in The King's Speech voorgesteld als een held met een gebrek, maar is hier een ordinaire stotteraar in de marge.

Abbie Cornish speelt het hoofdpersonage in het omkaderende heden, een ongelukkige echtgenote die zich gaat identificeren met Simpson. Er zitten een paar fantasiescènes in waarin heden en verleden elkaar ontmoeten. De muziekkeuze is nogal eclectisch.

In 1998 woont Wally Winthrop [Abbie Cornish] woont een veiling bij van spullen van de Britse koning Édward VIII en de Amerikaanse Wallis Simpson, de vrouw voor wie hij eind 1936 afstand nam van de troon. Wally’s leven wordt gespiegeld aan dat van Wallis [Andrea Riseborough] waarbij Madonna en coscenarist Alek Kershishian zich vooral afvragen welke prijs ze moest betalen voor haar relatie met Edward. 25 jaar na haar enige goede film (Desperately Seeking Susan) ontdekken we zowaar dat Madonna een verdienstelijke, bij vlagen creatieve regisseur is. Heel diepgravend is dit niet, onderhoudend is het zeker.