Miyamoto Musashi Kanketsuhen: Kettô Ganryûjima (1956)

Lijkt me sterk. De afgebeelde scène zit gewoon in deel 3.

Die scène is ook het hoogtepunt van de trilogie, zoals het ook hoort natuurlijk. Het is een geweldig gefilmd duel, met een van de mooiste zonsondergangs ooit. Helaas is vormt dit duel slechts 10 minuten van de film.

De rest is, met uitzondering van een gevechtje hier en daar, weer weinig bijzonder, iets wat juist zo'n overal bovenuitstijgende scène alleen maar extra benadrukt. Ik vond het al kunstmatig hoe Otsu en Musashi aan het eind van deel 2 uit elkaar gehouden moeten worden, maar om voor een derde maal een volle speelduur te kunnen krijgen moeten er wel meer zaken uitgesteld worden op een onwaarschijnlijke manier. Dat de twee rivalen niet na een half uur al hun duel hebben heeft volgens mij geen andere reden dan dat de film dan te kort was. Wat volgt voelt voor een groot deel aan als tijdsvulling en is weinig boeiend. Als het niet voor dat duel geweest zou zijn zou ik dit het minste deel gevonden hebben.

Vervelend hoe Otsu van het boeiendste personage in de eerste film verandert is in het meest irritante karakter van de trilogie. Haar melodramatische gejammer en slechte teksten worden na drie delen een beetje vervelend. Daarnaast is het vreemd dat twee enorm belangrijke karakters uit de vorige twee episodes ineens totaal afwezig zijn. Waar is die vriend van Musashi gebleven met wie hij op het begin van deel 1 vertrok? Was zijn verhaal al afgesloten? En die priester die Musashi op het rechte pad hielp heeft toch op het minst recht op een cameo zou ik zeggen.

Ach, ik heb ook weer niet helemaal het gevoel dat ik mijn tijd verspilt heb met deze trilogie. Het keek aardig weg. Alleen is het zo jammer dat het zo gemakkelijk beter gekunnen had. Met name in filmisch opzicht zit hier gewoon veel meer in.

2,5*

Hoe Takezo evolueerde in Miyamoto, deel III

Ik was nog niet wild van de Samurai trilogie. De eerste twee delen waren degelijk vermaak, maar ik bleef het gevoel hebben dat er meer in zat. Elk deel had wel zijn eigen aparte foutjes en aangezien het derde deel als het beste wordt aanschouwd, hoopte ik op een film die de kleine euvels van de voorgaande delen ging kunnen doen vergeten. Het is duidelijk dat de verwachtingen dus redelijk hoog gespannen stonden.

En jammer genoeg is ook dit deel niet perfect. Al verschillen de meningen daar overduidelijk in, want mijn broer vond dit een erg sterk deel. Dit slotstuk gaat voor mij een tikkeltje de mist in bij de keuze om het gevecht tussen Musashi en Kojiro een jaar uit te stellen. Daar kan ik op zich nog mee leven, maar ik ben eerlijk gezegd het plot rond een samoerai die een dorpje verdedigt een beetje beu gezien.. Je kunt natuurlijk het gevecht tussen Musashi en Kojiro niet aan het begin van de film steken, dat zou nogal belachelijk zijn, maar ik had liever iets minder standaard gezien. Of ik heb gewoon toevallig een aantal samoeraifilms gezien die gebruik maken van dit thema en is het eigenlijk helemaal niet zo'n cliché uitgangspunt, dat kan ook natuurlijk. Gelukkig blijft de invulling op zich nog altijd wel degelijk en kan de film rekenen op een dijk van een finale. Het gevecht tussen de twee samoerai is weliswaar vrij kort, maar wordt wel schitterend in beeld gebracht met de zonsopgang. Vond dit derde deel sowieso visueel wel superieur aan zijn voorgangers. Het lijkt wel alsof Inagaki tussen het eerste en het derde deel enorm veel heeft bijgeleerd. Wat best wel vreemd zou zijn, want het is nu niet dat de Samurai trilogie één van zijn eerste stappen in de cinema is.

Het interessantste aan heel deze trilogie blijft toch veruit Toshirô Mifune. Dit was nu de 9e film die ik heb mogen aanschouwen van de Japanner en werkelijk elke keer is hij degelijk. Al moet ik toegeven dat hij in een Le Soleil Rouge of Grand Prix niet echt op zijn plaats is. Al ligt dat eerder aan die films die de acteur niet het niveau kunnen geven dat hij verdient. Soit, het samoerai personage blijft een kolfje naar zijn hand en er is niets op zijn performance aan te merken. Kôji Tsuruta wist zich in het tweede deel al goed recht te houden tegen Mifune en hij weet deze keer met een grotere rol tot nagenoeg hetzelfde niveau als Mifune te geraken. Een interessant personage en de invulling van Tsuruta mag er wezen. Kaoru Yachigusa en Mariko Okada keren ook wederom terug voor hun rollen van Otsu en Akemi en weten deze keer de gehele film lang de juiste snaar te raken. Wel vreemd trouwens dat Sachio Sakai nog gecrediteerd staat als Matahachi, die heb ik dan toch compleet gemist blijkbaar. Wat ik best wel vreemd zou vinden, want ik vond het zonde dat ze zo weinig met zijn personage hebben gedaan doorheen de drie films.

Degelijke trilogie, maar het mist elke keer net dat beetje extra om echt fantastisch te zijn. Pas op, ik ben enorm blij dat ik ze op het grote scherm heb kunnen aanschouwen, maar dan vind ik de andere geziene samoerai films toch nog net iets interessanter. Vooral vanwege Mifune en Tsurata de moeite waard.

3.5*

Inderdaad beste van de drie, zoals aantal hierstellen Toch denk als de regisseurs had gekozen om de drie echt als een film uit te brengen het geheel als gemiddeld hoger zou uitvallen of dat ik er op kon stemmen als trilogie misschien wel een van de beste trilogieen aller tijde

Ik zal ook eens origineel uit de hoek komen en dit de beste van de trilogie noemen. Het eerste deel is duidelijk een inleiding, het tweede deel vond ik de minste, ook al omdat alle actie zich afspeelt in het pikkedonker (toen Musashi in deel 3 in het bootje aankwam in de schemering dacht ik "het zal toch niet", maar gelukkig, het zou niet. Een perfecte climax trouwens, erg mooi gefilmd ook).

Neemt niet weg dat ik over de hele linie wel wat teleurgesteld was.
Naast de veelgenoemde en zeer terechte klacht over de duisternis vond ik de karaktertekening aan de zwakke kant. Otsu maakte het wel het meest bont met haar wispelturigheid, beetje aan emotionele chantage doen en non dreigen te worden maar ultima hora snel terugkrabbelen. Om nog maar te zwijgen van haar te ver doorgedreven (maar uiteindelijk toch wel succesvolle) playing hard to get-tactiek. Ook van Akemi kon ik maar moeilijk hoogte krijgen, maar bij haar personage paste dat meer.

Verhalend was de trilogie ook niet even sterk. Zo lijkt de trilogie aanvankelijk over de belevenissen van twee vrienden te gaan, Musashi en Matahachi, de tweede raakt echter steeds meer op de achtergrond en in deel 3 wordt hij niet eens meer genoemd? In deel 3 duikt dan wel ene Kohei op die kennelijk wraak wil nemen op Musashi omdat die zijn broer zou hebben gedood. Hij zou ook de moeder van Akemi hebben gedood. Beide broers waren bovendien verantwoordelijk voor de dood van de vader van Akemi. Best een belangrijk personage kortom, die Kohei, maar zo snel als zijn verhaallijn verscheen zo snel verdween ze weer.

Door de sterke laatste akte en de als altijd voortreffelijke Mifune (eervolle vermelding ook voor Koji Tsuruta) kom ik toch wel op een ruime voldoende uit, maar voor de trilogie als geheel zou ik een 6-je geven.