Tomboy (2011)

Tomboy is een prachtig gefilmd drama over het jongensachtige meisje Laure dat zich voordoet als een jongen. Vanaf het moment dat de waarheid aan het licht komt, vind ik het dramatisch niet zo sterk, het scenario had de dynamiek vanaf dat moment best wat meer mogen uitwerken. Maar het eerste uur, waarin de omgangsvormen tussen de 10-jarigen worden geschetst, is schitterend.

Sciamma maakte eerder het ook al mooie en kwetsbare Naissance des Pieuvres.

Heb Sciamma na haar overdonderende debuut (top 20 materiaal!) altijd een warm hart toegedragen en mezelf voorgenomen haar toekomstige projecten scherp in de gaten te houden, schijnbaar had ik de hoop te snel opgegeven door haar in een willekeurig gesprek eens een eendagsvlieg te noemen, want ik kwam er pas een aantal weken terug achter dat ze een nieuwe uit had die buiten mijn weten om zelfs al in de bioscopen te zien was, helaas voor mij bleek dat al de laatste week te zijn dat die in mijn stad(je) draaide dus was het alsnog afwachten. Maar gister, na heel wat wikken en wegen, dan toch eindelijk binnen weten te halen en ik moet zeggen dat ik toch een tikkeltje teleurgesteld ben. Het is absoluut een heel lief en gevoelig filmpje, maar het kwaliteitsverschil is toch wel vrij groot in tegenstelling tot NDP. Denk ook dat als je de twee naast elkaar zou zetten zonder kennis van wanneer ze uitkwamen, heel wat mensen terecht zouden denken dat dit haar eerste was ipv andersom, want zonder echt negatief te zijn voelt het toch aan als een stapje terug en dat is jammer, zeker als je Water Lilies al kon. Maar goed, genoeg mieren geneukt. Zoals reeds aangegeven is vooral het eerste uur gewoon erg fijn. Heerlijk om te zien hoe die kinderen met elkaar omgingen en die speelse onbezorgdheid tegenover de langzaam ontluikende puberale gevoelens werden gezet! Juist het feit dat het eens een film over zulke jonge kinderen is vond ik een dikke plus. En dan zo'n onderwerp, het blijft een fascinerend gegeven, helaas zie je ze niet zo vaak, mede om de taboe's die er nog steeds een beetje omheen hangen. Vooral die reactie van die moeder toen ze erachter kwam waar haar dochter mee bezig was was sterk. Ouders weten vaak niet half met wat voor dingen hun kinderen al bezig zijn of rondlopen op die leeftijd, vond dat ze dat mooi overgebracht hadden. Héran is ook gewoon perfect gecast, als je niet beter zou weten zou je ook daadwerkelijk geloven dat het een jongetje was, zie die poster alleen al. De laatste 20 minuten echter vond ik een beetje afgeraffeld overkomen, het einde is natuurlijk erg logisch, maar de aanloop er naartoe had van mij wel iets beter gemogen. Dan kom je eindelijk op gang en ga je opeens gas terug nemen als het echt interessant dreigt te worden. Hoewel: aan de andere kant, het blijft een film waarin subtiliteit ter alle tijden voorop moet blijven staan, dus misschien was dat maar beter ook. Zoiezo krijgt hij van mij het voordeel van de twijfel, al is het maar omdat ik me maar al te goed besef dat ik geen geheel objectieve mening kan vormen door het, onbewust, telkens zo te vergelijken. (3,5*)

Dit is voor mij ook de grote kracht achter dit kleine filmpje. Ongelooflijk hoe overtuigend Céline Sciamma deze leeftijd naar het doek heeft weten te vertalen. Net als in haar debuut gebruikt ze hiervoor tedere beeldtaal, maar dit keer op een heel naturalistische manier. Muziek is afwezig en ook visueel staat alles in teken van de personages. De zomerse kleuren zijn overigens wel aangenaam om naar te kijken.

Dat het zo goed werkt, heeft natuurlijk ook te maken met de naturelle acteerprestaties. De hoofdrolspeelster is perfect gecast en zorgde ook bij mij voor ambiguïteit (tot ze een jurk aan moest, had ik voortdurend het gevoel naar een jongen te zitten kijken) en ook het kleine zusje en Lisa doen het uitstekend.

Naast de goed getroffen leefwereld van de kinderen, kan Tomboy bogen op een soort van spanning die door de leugen ontstaat bij alledaagse taferelen. Zelf vergelijkt Sciamma het met een agent die de maffia moet infiltreren, en daar heeft het voor de kijker inderdaad wat van weg.

Erg fijn filmpje dat toch misschien net wat te klein is om mij helemaal omver te blazen. Niettemin ruim 3,5*.

Regiseuse volgt groepje kinderen (bijzonder naturel gespeeld allemaal).

Mikael is net in de buurt komen wonen en probeert zich een plekje in de groep te verwerven, als kijker weten we echter dat Mikael eigenlijk een meisje is en z'n thuisfront ook niet weet dat hij zich als jongen uitgeeft.

Uitermate subtiele film die meer voorbijglijdt dan een echt duidelijk plot te gebruiken en waarin de volwassenen niet meer zijn dan achtergrondfiguren.

Inderdaad goed spel van de jeugdige acteurs maar echt bijzonder vond ik de film zeker niet. Het gemis van plot is er niet maar hier en daar wat diepgang had het verhaal voor mij interessanter gemaakt waardoor het bij vlagen meer als een registratie overkomt dan een film. Dat is uiteraard een compliment voor het natuurlijke spel maar niet echt wat ik ervan verwacht had. Daarnaast verloopt alles nogal voorspelbaar en is het met name Héran in de rol van Laure/Mikaël die naast sterk gespeeld ook mooi in beeld gebracht wordt. De manier waarop hij/zij in stilte probeert om te gaan met de situatie zorgt voor wat mooie scènes maar als geheel te simpel.

***

Een goede dramafilm...

Dacht een familiefilm, veel jeugdige acteurs...

Prima acteerwerk...

Prima verhaal...

Wat een drama dat zij wilt graag als een jongen speelt...

Wel spannend laatste slot...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...

Aangenaam,wat dromerig filmpje met sterk acteerwerk van de hoofdrolspeler, Zoé Héran. Toch steelt kleine zusterlief Malonn Lévana wat mij betreft de show, met haar schattige, guitige voorkomen en prima acteren. De film toont mooi de wereld van kinderen en tevens de hardheid en directheid van onze kleine medemensen.

Uitstekende film waarin een jong meisje wordt aangezien voor een jongen door haar leeftijdsgenootjes, en dit ook verder mee speelt. Een mooie, intieme film over identiteit waarbij veel scenes toch een extra lading krijgen. Ook als de waarheid boven water komt, blijft de film geloofwaardig en bovenal boeiend. Door het buitengewoon natuurlijke spel van eigenlijk alle kinderen: 4.0 sterren.

Inderdaad een beetje een dromerig filmpje over Laure die zich een zomer voor doet als Michael. Ik heb genoeg films gezien over dit onderwerp alleen onderscheidt Tomboy zich in de neutrale rol. Er wordt geen duidelijk moraal of situaties opgehelderd waardoor je je bezwaard voelt voor bepaald soort mensen. Begrijp me niet verkeerd, het is en blijft een vreselijke situatie waar nog veel over te leren valt, maar daardoor is het natuurlijk ook zo interessant. Als kijker wist ik niet precies of Laure zich echt als jongen voelt of dat de situatie zich zo voordeed, dat is juist mooi. Als kijker ben je toeschouwer van een deel van iemands leven i.p.v. dat je het verhaal verder kan vertellen. Er wordt erg goed geacteerd en het verhaal is heel interessant en natuurlijk. Goede film, al denk ik dat het een beetje saai is voor kinderen (ik dacht namelijk dat het een familiefilm was...) 3,5 ster

Als je als ouders je dochter zich zo ziet kleden, met een jongenshemd ect dan ga je, je toch afvragen wat er aan de hand is. Maar weet een 10 jarige al wel wat hij / zij is qua geaardheid enzo ? Maar als je haar zo bezig ziet zou je haast denken van wel. Buiten dit alles heb ik nog nooit een meisje zoveel op een jongen zien lijken, dus hebben ze Zoé Héran wel perfect gecast.

Tomboy sluit heel duidelijk aan bij haar (of zijn) voorganger. Ook hier weer een vrij afgesloten verhaal, waarbij alle personages ook een belangrijke rol in het geheel spelen. In tegenstelling tot Mochizuki Rokuro vond ik het toch weer erg naturel. Qua verloop en ontwikkeling. Misschien lijkt het anders doordat de film nauwelijks momenten heeft die niet belangrijk zijn voor het verhaal. Sciamma's vorige film was nog net wat beter gekwadreerd (qua verhaal en visueel) en bleef wat meer hangen. Toch vond ik dit de moeite waard, al kan het zijn dat ik als sympathy vote een halfje te veel heb gegeven.

Lastig filmpje om te beoordelen. Het is bijna een quasi-documentaire over kinderen die net beginnen te puberen, wat je in een film inderdaad niet vaak op deze manier ziet. Het spel van de kinderen komt (meestal) erg authentiek over, ik kan niet anders denken dan dat de regisseuse de kinderen echt heeft laten spelen, uren filmopnames heeft gemaakt, en vervolgens is gaan knippen. Vooral met de teksten die de kinderen uitspreken, maar ook bij een enkele scene, kun je merken dat het geacteerd is.

Het evenwicht vond ik wel ontbreken, het eerste uur blijft erg hangen op kinderspel, terwijl vanaf het moment van de 'ontknoping' de sfeer helemaal omslaat. Die omslag, het natuurlijk spel, en de relatie tussen de twee zussen waren voor mij de pluspunten, terwijl de langdradige aanloop en het onevenwichtige toch wel de grootste minpunten zijn.

De hoofdrolspeelster doet het niet slecht, al is haar rol zéér monotoon, en krijgt ze concurrentie van haar filmzusje die als het ware een tegenpool is, en met veel uitstraling en een hoge schattigheidsfactor de show steelt.

Dan het 'tomboy'-verhaal en de relatie Mikaël-Lisa... nota bene het hoofdonderwerp van deze film, mwa... dat kwam toch erg gemaakt/geforceerd over. 2,5*

Zag van Céline Sciamma reeds het mooie "Naissance des Pieuvres" dat ook al over jeugdproblematiek ging.

Meer dan een gewoon jeugdfilmpje deze "Tomboy" maar veeleer een geval van twijfels, frustraties en leugen omtrent geaardheid.

De film benadert het probleem echter veeleer op een lichte, luchtige wijze, zuiver vanuit het standpunt van de kinderen en is doorspekt met heerlijke, ongedwongen scènes met de jonge snaken, waarbij de cineaste bewijst precies te weten wat er leeft bij de jongeren.

Knap en aanbevolen.

Tomboy is het type film waarvan ik hou. Mooie arthouse film met een mooi verhaal vol sterkte acteerprestaties. Het verhaal is uiterst simpel, maar zo doeltreffend. Wat als een kind van 10 een leugen vertelt en daarmee doorgaat?

Daar is eigenlijk de hele film omheen gebouwd. Heel knap gedaan. De opgekropte emoties zijn heel goed zichtbaar zonder het te benoemen. De film speelt zich dus grotendeels in het hoofd van het hoofdpersonage af. Dankzij het sterkte spel van de hoofdpersonage leven we erg met haar mee. Knap stukje cinema.

Controversiële dramafilm over een meisje die zich na een verhuizing voorstelt als jongen. Cinematografie: realistische kleuren, binnenscѐnes in het appartement en buitenscѐnes op straat, speelveldje en het bos. Cast: de jonge spelers doen het heel goed, de hoofdrol van Laure/Mikaël wordt realistisch gespeeld door de 12-jarige Zoé Héran. En haar jongere zusje is ook geweldig!

Plot: het is zomervakantie en Laure is net verhuisd, buurmeisje Lisa ziet haar aan voor een jongen (vanwege kort haar en boyish uiterlijk), vervolgens kruipt Laure in de zelfbedachte jongensrol van Mikaël. Ze voetbalt en speelt met de jongens alsof ze niet anders is. Einde van de film is ontluisterend, Laure haar moeder reageert m.i. niet goed.....

Boodschap: de film is nergens expliciet, maar de boodschap is toch wel duidelijk. Je moet vrij zijn om te zijn wie je wilt, zonder dat een ander daarover beslist. En je moet mensen accepteren zoals ze willen zijn......

Resumé: deze film vind ik absoluut niet vergelijkbaar met Boys don't cry (1999), want die is zo Amerikaans. Deze film voelt minder gespeeld vanwege de goed acterende jonge kinderen in de hoofdrollen. Genderidentiteit manifesteert zich vanaf zeer jonge leeftijd en is bekend van vele transgenders. Je wordt er geen, maar je 'bent' het. Kwam ooit een moeder in de winkel tegen met 3-jarig zoontje die alleen maar meisjeskleding wilde dragen en zijn moeder vond het goed. Een voorbeeld van een supermama! Deze film laat je hierover nadenken.....

Ik zag er recent van Sciamma ook een aantal, nog eentje te gaan. Prima regisseuse en iemand die op mijn lijstje staat om blijvend te volgen. Thematiek steeds binnen dezelfde wateren, maar ze brengt het steeds authentiek en erg sereen.

Ook Tomboy dus waarbij interseksualiteit opspeelt bij een 10-jarig meisje dat zich een jongen voelt en zich daar ook naar gedraagt. Ook qua uiterlijk leunt ze dichter tegen een jongen aan. Zeer sterke acteerprestatie Zoé Héran die erg natuurlijk en met veel flair speelt. Ze lijdt duidelijk en heeft het moeilijk dit te uiten naar de buitenwereld. Ik begreep haar moeder wel, maar vond het tegelijk erg vernederend en niet de juiste manier om de waarheid te vertellen.

Prima rollenspel tussen Laure en haar zus en met de andere kinderen. Knap plot verteld vanuit het standpunt van Laure (en de andere kinderen). Mooi!

Film over een meisje die eigenlijk liever een jongen wil zijn. Een leuk gegeven voor een film en een mooi thema voor een opgroeidrama. Het gegeven wordt ook overtuigend in beeld gebracht en er wordt werkelijk fantastisch geacteerd door met name de hoofdrolspelertjes. Fransen zijn daar toch wel vaak erg goed in, om jonge kinderen heel overtuigend en naturel te laten acteren. Daar is deze film weer een goed voorbeeld van.

De 10-jarige Laure is een meisje maar lijkt een jongen. De kinderen van de wijk waar Laure en haar familie zijn komen wonen, beschouwen haar ook als een jongen. Niet alleen omdat ze er uitziet als een jongen, maar ook omdat Laure zich als een jongen voordoet en zich als Michael voorstelt. De vraag waarom Laure zich als een jongen presenteert, laat regisseur en schrijver Céline Sciamma onbeantwoord. Tomboy is geen film die alles heel nauwgezet verklaard. De film grossiert niet in spraakzaamheid en bemoeit zich voornamelijk met het nauwgezet aanschouwen van Laure/Michael in haar thuissituatie en in haar relatie tot de buurtkinderen die zich met allerhande activiteiten vermaken totdat de zomervakantie voorbij is en de school weer begint.

De zomerse avonturen van Laure en haar nieuwe vrienden hebben een prettig tijdloos karakter, zoals zomervakanties dat nu eenmaal hebben. Een tijd waarin regels en verplichtingen die de rest van het jaar zo dwingend aanwezig zijn, even niet gelden. Het is ook wel logisch dat Laure deze periode gebruikt om iets uit te proberen. Haar actie lijkt dan ook meer op een speels experiment om haar grenzen te bepalen, dan op een heuse getuigenis aangaande haar genderidentiteit. Misschien wil ze inderdaad echt een jongen zijn. Of misschien wil ze gewoon meedoen met de jongens en is ze niet geïnteresseerd in meisjesdingen. Je voordoen als jongen voorkomt dan een hoop gedoe.

De film laat in ieder geval zien dat er met name bij de ouders veel verwarring ontstaat bij dergelijk gedrag. De kinderen zitten er niet echt mee, zo lijkt het. De regels en verwachtingen van de ouders zorgen voor druk. Paniek en verontwaardiging die neerdalen op Laure in dit geval. Toch is de film niet expliciet veroordelend in de richting van de ouders. Negatieve reacties zijn onderdeel van het geheel en dus heeft de film daar aandacht voor. De kijker beslist zelf hoe hij reageert. Maar toch. Hoewel de film geen uitdrukkelijk standpunt inneemt kan de film een vederlichte sturende kracht in het voordeel van Laure niet worden ontzegd.

Tomboy is een film met een zomerse vibe. Veel vrijheid blijheid. Af en toe schrijnend. De immer aanwezige dreiging dat het geheim uitkomt, zorgt voor spanning. Het acteerwerk van de jonge cast is goed, hoewel er wat momenten zijn waarin de jonge acteurs wat aarzelend en minder naturel overkomen. Niet heel erg. Tomboy is een goede film.