Ausente (2011)

De spanning gedurende de film was goed te voelen, mede door de iets te aanwezige en overdreven score (alsof je naar een horror aan het kijken bent).

Acteerwerk is prima en de chemie tussen de spelers ook, maar daar houd het voor mij dan ook verder wel op.

In het verhaal komt totaal geen vaart en wordt het een martelgang om naar te kijken. Te lang op bepaalde voorwerpen gefocust blijven of ellelange stiltes braken voor mij erg op.

Ook deze "gay" film kon mij niet zo goed bekoren.

Van mij een 2,5*

Vond het erg vermakelijk beginnen. Een lekker loom tempo. Wat aangezette thrillerachtige muziek. Een soort boy-fatale die zich bij een leraar naar binnen wurmt en duidelijk heel manipulatief is. Niet heel subtiel, maar de film die leek te komen was wel erg vermakelijk. De dood van de jongen (al de derde keer in korte tijd in een film die ik zie) zag ik niet aankomen en zorgt dat de film ineens op een heel ander spoor blijkt te zitten. Dat de jongen wat diep weggestopte gevoelens bij hem naar boven had gehaald was al wel voelbaar. Maar het verwerkingsverhaal wat volgt vond ik, ondanks een mooi einde, toch wat minder boeiend dan de manipulatie waar de film mee begon.

3.0*

Beklemmende en gevoelige dramafilm over een zwemcoach en één van zijn leerlingen. Cinematografie voornamelijk donker en duister met onheilspellende muziek die spanning creërt. De film was traag, maar duurde zeker niet te lang. Marco Berger vind ik de ongekroonde koning van de stille trage film: dicht op de huid filmen, weinig dialoog, veel steelse verlangende blikken en een snijdende onderhuidse spanning. Dat herken ik ook van zijn andere films. Het is een dramatische film over intermenselijke verhoudingen en intramenselijke gevoelens zoals manipulatie, behulpzaam willen zijn, verlangen, verwarring, schaamte, ontzetting, schuldgevoel, (be)rouw, vergeving, acceptatie...... De plotwending kwam zeer onverwacht. Het einde was verdrietig maar ook wonderschoon!