Xin Hai Ge Ming (2011)

Na The Founding of a Republic en Beginning of the Great Revival is dit de derde big budget propaganda film die ik gezien heb in korte tijd. En weer maken ze min of meer dezelfde fout.

Het verhaal is gebaseerd op de 1911 revolutie die ervoor heeft gezorgd dat de Qing, en daarmee de laatste koninklijke dynastie moest aftreden. De film zit prima in elkaar. Het decor, de kostuums en andere extra's zien er top uit en de actie is natuurlijk weer dramatisch gefilmd, met veel bloed, tranen en opoffering voor de republiek.

Het probleem is echter dat het me verder weinig kan schelen. Er zit veel dialoog in, maar er wordt soms dramatisch slecht geacteerd, vooral de buitenlanders bakken er niks van. Ook de hele boodschap van deze film is gewoon schijnheilig. De revolutie is begonnen met dezelfde idealen als die men had in het westen, maar al snel leed het volk weer door corrupte machthebbers en buitenlandse machten. Daarna kwam natuurlijk de grote revolutie van de Communisten, en ook nu nog lijden er ontzettend veel mensen onder dit regime en zijn corrupte machthebbers. Alles waar dus in deze film voor gevochten word heeft dus niks uitgemaakt. Grappig daarom ook dat men in China geen revolutie wil, maar wel veel revolutie propaganda promoot om zichzelf te rechtvaardigen.

Verder is dit een prima film en mocht je dus geïnteresseerd zijn in de geschiedenis van China en de revolutie, dan is dit verplichte kost.

3.0*

Geschiedenisles.

Een enorme megaproductie waarin de revolutie van 1911 eventjes in een uurtje of twee film gepropt wordt. Zeker in het begin van het verhaal gaat dat erg krampachtig, er worden zoveel personen in het verhaal geintroduceerd dat je echt heel goed moet opletten om de draad niet kwijt te raken. Je krijgt daar wel wat hulp mee doordat hun naam duidelijk midden in beeld komt, maar nog steeds blijft het opletten.

Jackie Chan speelt een mooie rol, maar het is niet de hoofdrol zoals de poster suggereert - die wordt gespeeld door Zhao Wen Xuan, die Sun Wen mag spelen. Mooie rol, en dat doet hij ook bewonderenswaardig. De andere acteurs misschien wat minder. Hoewel natuurlijk Li Bingbing altijd erg goed is in mijn ogen.

Sterk punt vooral vind ik de enorme aandacht voor details in het beeld, en de typisch bij het genre van Chinese megaproductie passende beelden - prachtig belicht, en overlopend van de details, waarbij echt kosten noch moeite gespaard zijn. Prachtige locaties ook - bijvoorbeeld de regeringsgebouwen en de interieurs daar, ook daar loopt het echt over van de details. Sommige shots zijn wat aan de experimentele kant. Soms werkt dat, soms ook niet - bijvoorbeeld het shot waarin alleen de monding van het geweer in focus is vind ik echt niet werken. De onthoofding in het begin, en hoe we het zwaard daarbij te zien krijgen werkt dan weer wel. En de manier waarop af en toe het verhaal wordt toegelicht met namen of teksten middenin het beeld vind ik ook echt geslaagd in grafisch esthetisch opzicht. De hoeveelheid tekst die je daarin te lezen krijgt is wel wat aan de grote kant.

Want wat de film eigenlijk vooral nekt is de complexiteit van het verhaal, die het met deze mate van detail eigenlijk ondoenlijk maakt om het in twee uur te proppen. Het zou beter werken misschien als serie met een heel seizoen aan afleveringen - of, anders, door het verhaal drastisch te versimpelen. Maar da's lastig als het om een stuk echt gebeurde historie gaat. Toch hadden een paar van de vecht- en schietpartijen misschien beter op een andere manier verteld kunnen worden. En de flashback in het begin van de film helpt ook echt niet om het geheel begrijpelijk te houden. Misschien dat dat allemaal heel anders werkt als je dit stuk geschiedenis op school geleerd hebt, maar als eerste introductie in de vorming van de moderne Chinese staat vond ik dit een redelijke kluif.

Of het verhaal neutraal of propagandistisch is kan ik eigenlijk niet beoordelen - daar ken ik de geschiedenis van China echt niet goed genoeg voor. De idealen waar de helden van de Xinhai revolutie voor vochten hebben niet lang standgehouden, dat is wel duidelijk. Triest, eigenlijk.

100 jaar republiek China

Deze film werd uitgebracht naar aanleiding van de honderdjarige viering van de afschaffing van het keizerrijk. Voor Bertolucci in zijn "Last Emperor" betekende dit het einde van een eerder nostalgische periode waarbij Europeanen en revolutionairen het historisch en cultureel erfgoed van duizenden jaren vernietigden. Voor de Chinezen zelf betekende het vooruitgang en het einde van een feodaal systeem. "Xinhai Geming" schaart zich uiteraard volledig achter het tweede idee en ziet de revolutie als een bevrijding van het land uit een lange slaap. Het verhaal is vaak moeilijk te volgen door de vele personages die er bij komen kijken. Ik zou het geen fictie noemen want de makers besteedden ijverig zorg aan historische juistheid. De inzet van Sun Yat-Sen om buitenlands draagvlak en financiering te krijgen, de desinteresse van het Westen voor het lot van China, de opoffering van de mensen aan het front, de manipulaties van Yuan Shikai, de keizerlijke topgeneraal die de macht voor zichzelf wilt.... dit krijg je te zien twee uur lang.

Er wordt veel gebazeld over de revolutionaire ideologie en het is duidelijk dat de film sterk naar propaganda ruikt en de boodschap verdedigt dat de republiek nog duizend jaar verder zou mogen bestaan. Een mooi geschoten eerbetoon aan de Chinese geschiedenis en als Chinees zou ik zeker rechtstaan en applaudiseren; jammer genoeg vond ik het weinig meeslepend door de schoolse presentatie en het eenzijdige idee. Ik kan me ook niet volledig vinden in die verheerlijking van revoluties en het geloof dat je daarmee alles oplost. Kleine 3*

Tja, dit is duidelijk een persoonlijke film voor Chan. En ik denk wel een belangrijke voor Chinese kijkers. Een brok geschiedenis die bij ons wat vergeten is (of zelfs niet geweten). De film probeert wel duidelijk te maken wie welke rol speelt en geeft een verloop van de gebeurtenissen. Maar het blijft voor ons helaas een ver-van-mijn-bed-show zonder de nodige emotie. Soms is het wel boeiend, omdat dit soort rebelse gevechten altijd wel hebben voorgedaan. Tegen andere landen, tegen andere godsdiensten, tegen de overheid, tegen het dorp over de rivier, .. De acteurs doen het op zich niet slecht, maar Chan is niet de juiste regisseur voor dit. Nadat ik Nanjing! Nanjing! heb gezien is dit toch een teleurstelling. Een duidelijke documentaire had boeiender geweest. Geen slechte film, maar absoluut niet de klassieker die deze brok geschiedenis toch wel verdient.

Mooi.

Past perfect in het rijtje groots opgezette Chinese epossen. Alles ziet er piekfijn uit, het wordt met veel heroiek gebracht en de grootsheid van de productie is in elk gedetail van de film voelbaar. Los van verdere invulling kunnen zo'n films me altijd wel bekoren.

Qua structuur zit deze Xinhai Geming wel met één groot probleem: de afwisseling tussen actie en politiek is een taaie. Had het gevoel dat het 50/50 verdeeld was, waardoor de politieke scenes wat traag aanvoelen en de actiescenes vaak de rust een beetje verstoorden. Het was allicht iets beter geweest wanneer de film iets meer focus had gehad.

Ondanks dat ik al karrevrachten Chinese films gezien heb blijft de geschiedenis van China mij redelijk onbekend. Veelal krijg je wel flarden mee van een bepaalde film, zeker wanneer het tegen een bepaalde politieke achtergrond geschets wordt, maar erg coherent was het allemaal niet. Dat zit je bij deze wel aan het juiste adres. Veel feiten, duidelijk uiteenzetting en zelfs nog wat context om het allemaal iets beter te plaatsen.

De laatste toevoeging is ook nog wel interessant. Hoewel de film inderdaad wat neigt naar propaganda (revolutie = woohoo!), schetsen de laatste onscreen zinnetjes toch een soberder, meer realistisch beeld waaruit toch duidelijk blijkt dat de revolutie zeker niet gezien wordt als een one fits all oplossing.

Chan doet het goed, Winston Chao en Li Bingbing zijn ook aardig, maar een film als deze laat meestal niet al te veel ruimte voor echt goed acteerwerk. Visueel is het genieten, de soundtrack bestaat vooral uit wat klassiekere Chinese klanken.

Al bij al dus meer dan behoorlijke film, die vooral door de bruuske afwisseling tussen politiek en actie nooit geheel op kruissnelheid komt.

3.5*

Het is lastig natellen, maar deze Drama / Oorlog film schijnt de honderdste film van Jackie Chan te zijn, die er zowel in meespeelt als ook één van de regisseurs is.

De voormalig actieheld Jackie Chan heeft een grote bijrol als rebellenleider Huang Xing, die zo'n eeuw geleden (in 1911) met zijn nationalistische beweging de Qing-dynastie versloeg en daarmee zorgde dat de handelsnatie van nu een republiek werd.

Het verhaal wordt verteld met oneindig veel personages die ons westerlingen weinig zeggen en daardoor raak je de draad een beetje kwijt. Gelukkig maken de fraaie kostuums, historische paleizen en knappe gevechten met grote explosie veel goed. Degene die ook het één en ander vergoed is de mooie Bingbing Li.

Al al met leuk om eens gezien te hebben, maar voor velen van ons blijft het nogal droge kost.

Een goede actie/avontuur/drama/historie/oorlog film...

Goed verhaal, minder spannend...

Bekend acteur Jackie Chan...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Goed camerabeweging...

Wederom en dappere poging om en stuk geschiedenis te verfilmen en weer maken ze dezelfde fout, tenminste als deze film bestemd was voor de westerse markt. Het is allemaal te overdreven in beeld gebracht, zoals dat past bij dictatoriale regimes, veel vlagvertoon, nobele helden die bereidwillig sneuvelen voor de goede zaak of zichzelf iedere keer weer morele dillema's opleggen, en natuurlijk hele slechte booswichten, die van dat alles geen last hebben, het egoïsme uitstralen en te dom en arrogant zijn om voor de duvel te dansen.

Dat werkt misschien in de orient, hier werkt het alleen in een komische knokfilm, niet in een film waarin je een serieus stuk van de geschiedenis van het land probeert te vertellen.

Mede omdat die geschiedenis hier niet zo bekend is, komen de vele personages in de film verwarrend over dat wordt veroorzaakt omdat de tijd niet wordt genomen om de karakters te introduceren, telkens moest ik in sommige scenes nadenken wie is dat ook al weer.

De rol van Chan is weliswaar belangrijk, maar ook deze keer verwordt die rol tot een karikatuur, dat ligt waarschijnlijk niet aan Chan, maar hem wordt simpelweg de gelegenheid niet geboden om ook drama in zijn rol te leggen, behalve dan geëmotioneerd kijken tijdens de gevechten.

De actie is ronduit goed in beeld gebracht, ook de kostuums en decors doen authentiek aan dat is dus een pluspunt voor de film, maar dit is niet een film welke ik snel weer ga kijken.

Redelijk geschiedenislesje, met zorg en accuratesse gemaakt, je merkt dat dit voor de makers een belangrijke film is. Probleem voor Europeanen zal zijn dat er nogal specialistisch op wat voor ons niet al te boeiende details zijn wordt ingegaan. Daardoor zakte de interesse soms ver weg en krijg je eigenlijk ook geen volledige betrokkenheid bij de vaak toch heftige gebeurtenissen. Onderwerp leent zich wellicht ook beter voor een meer uitgebreidere tv serie, want hoewel het verhaal dus af en toe stokt, heb je ook het gevoel dat sommige zaken wat al te vlug worden afgerafeld. Beetje onevenwichtig dus, zeker niet perfect, maar toch ook wel interessant genoeg om een keer te zien. Met betere regisseurs dan deze twee was het eindresultaat ongetwijfeld nog beter geweest, want de vaak gehanteerde vluchtigheid getuigt niet van topklasse bij de regiekeuzes. Gekeken vooral omdat Jackie Chan van de partij is in een voor hem ongewoon serieuze rol. De actieheld doet het als acteur in ieder geval beter dan als regisseur, al krijgt hij hier aanmerkelijk minder screentime dan je op basis van de aankondiging en zijn reputatie zou verwachten.

Maar weer eens op de Aziatische toer met Jackie Chan in een historisch epos over de Chinese revolutie van 1911. En ik moet zeggen dat deze film nog best tegenviel.

Het idee is er zeker rond de Chinese revolutie van 1911 die circa vier maanden duurde, een kwart miljoen levens kostte en het einde van een tijdperk in luidde. En het duurt niet lang voor we tussen opgehitste menigtes en rondvliegende kogels zitten. Zonder enige twijfel is het erg mooi gefilmd, zijn de locaties en landschappen natuurlijk fenomenaal, en de tradities en klederdracht een lust voor het oog. Dan vergeet ik nog bijna de dat de oorlog en het geweld er sterk en overtuigend uitziet. Dat gaat de goede kant op zou je zeggen, maar helaas is het tegendeel waar...

Want de poging de film van diepte, lading en uitleg qua alle betrokken partijen te voorzien mislukt eigenlijk volkomen. Het is bij tijd en wijlen langdradig, afstandelijk en zijn er uitermate saaie dialoogen. En vooral daar heeft de film het meeste last van met momenten waar je bijna vakkundig in slaap gesust wordt om met de oorlog als een hardloper uit een startblok te vertrekken. Het is in die zin hollen of stilstaan en het contrast is te groot. Daarnaast wordt er door sommige mensen best wel slecht geacteerd.

Nee, dit is helaas niet wat het had kunnen zijn en verzand vooral in een film waar de balans nogal zoek is. Maar ja, hadden we anders verwacht van een film waar Jackie Chan zelf aan het roer staat en Zhang Li vooral uitblinkt vanwege de cinematografie maar niet zo zeer als regisseur...?