Famine (2011)

Ik ging er in het begin vrij negatief in, maar ik had de film als tip gekregen en wou hem toch graag zien, hoewel ik sceptisch was.

Dit is dus natuurlijk een zwaar uitgemolken concept. Het is dat ik geen zin heb om 10 films te zoeken die vrijwel hetzelfde plot hebben (al zou ik ze makkelijk kunnen vinden wanneer ik moeite zou doen) want als je deze films naast elkaar zou leggen zouden ze niet eens zo heel veel verschillen van elkaar. Bij het lezen van het plot van Famine dacht ik wel meteen terug aan Slaughter High (1986) die ik onlangs gekeken heb. (Dat is er al één!) Maar enfin, dat het wéér de zoveelste film is omtrent dit onderwerp mag de pret niet drukken, want zo kun je bij elk genre wel iets noemen. Maargoed, ik zou het een kans geven, niet direct oordelen dus. En toen keek ik naar de regisseur. De man achter Gutterballs (2008)! Vol frisse moed kijken dus! (Ik vergat voor het gemak even de zeer teleurstellende 'Hanger' uit 2009.)

Ik vond de intro in ieder geval leuk, maar die soundtrack... God please, wie heeft dat verzonnen? Al snel kom je er achter dat Nicholson zichzelf én de film totaal niet serieus neemt, zeker niet wanneer je de acteurs en actrices ziet. Gevalletje 'Zo slecht dat het weer leuk is'? In het begin niet. Mijn gevoel over deze film had tijd nodig om te 'groeien'. Dit was bij Gutterballs wel anders, daar was ik al vrij snel hooked.

Wanneer je de klusjesman (In mijn hoofd hoor ik elke keer 'Tik 'm aan ouwe!' en zie ik Sander Lantinga en Rámon Verkoeijen voor me, dat terzijde .) voor het eerst ziet weet je direct dat je naar een komedie kijkt die hier en daar vast wat bloederige en aparte kills zal bevatten. Dat het geen horror was wordt al snel duidelijk. Of je moet het acteerwerk pure horror vinden, daar kan ik me ook nog wel in vinden... De personages zijn gewoon té. TE nerdy, TE debiel, TE populair. Zo erg dat het TE ongeloofwaardig wordt en je gewoon hoopt op een pijnlijke dood.

En wat dat betreft zit het wel snor. 'Nail me baby!' en BAM! Schitterend. Toen zat ik met een grote (tikkeltje disturbing) smile op mijn gezicht. Vanaf toen (na een minuut of 20?) vond ik het plots stukken leuker en minder irritant. Beetje jammer alleen dat die vervelende, luidruchtige negerin het overleefde tot halverwege de film.

De film kent een aantal aardige kills en een matte ontknoping. Beetje jammer, maar de kills zijn lollig genoeg om je door de slechte cast, verhaal en sfeer heen te worstelen.

Fantastische neo-slasher Behoorlijk in lijn van Nicholson's eerdere werk (a la Gutterballs) maar hij trekt toch langzaamaan nog wat meer richting de The Orphan Killer (2011) en Laid to Rest (2009) -achtige slashers. Heerlijke old school bedoeling, met een killer mascotte en een shitload aan 80's karikaturen. Toffe traditionele setting, die tot leven wordt gebracht met gave rood/groene belichting. Beth Cantor is daarnaast een geweldige horror chick, heeft gewoon de juiste uitstraling. Voeg daar de bekwaamheid van Nicholson zelf aan toe, en je hebt precies wat je mag/kunt verwachten. Dé man in vorm

Zeer bedenkelijke en matige horror uit Canada , het is werkelijk bijna niet om aan te zien het lijkt wel een goedkope horror uit de jaren '80. De film krijgt 1 ster van me maar dat is voor die lange chick met dat korte haar en die mooie boezem.

Waar Nicholson met Gutterbals de neo-slasher nog enige creatieve impuls gaf, lijkt hij met Famine zijn eigen graf (en dat van het genre) te delven. Op het vlak van kills en special FX, in slashers toch iets waarin een filmmaker zich kan onderscheiden, valt er weinig te beleven. Vreemd als je bedenkt dat Nicholson in oorsprong een FX-man is en al wat bewezen heeft op dat gebied. Zo ook in Gutterballs, dat een aanschakeling was van brute en originele moorden. Niet in Famine dus. Gevolg: er valt nauwelijks wat te beleven, behalve enkele dialogen die bewust zo stompzinnig geschreven zijn dat ze bij vlagen weer grappig worden. Maar dat is helaas niet voldoende. Fans van de indievibe, plastic pornoactrices die naam maken willen maken in de horrorscene, ruige metalbandjes die tegen wil en dank binnen de grenzen van hun eigen garage opereren, dialogen die voor 50% uit fuck en 50% uit geschreeuw bestaan en saaie kills komen hiermee wellicht aan hun trekken.

Na vorige week de Horror film "Gutterballs (2008)" te hebben gezien van regisseur Ryan Nicholson, heb ik me nu gewaagd aan deze goedkope Horror film (ook een Slasher) van hem.

Dit is zeker geen al te beste Horror film, die zich volledig afspeelt op een middelbare school in Amerika, maar desondanks heb ik me er nog enigszins mee vermaakt en dat vanwege de rondborstige (waarbij het lijkt alsof de inhoud elk moment uit de blouse kan springen) en schreeuwerige Jenny (Christine Wallace), de ongepolijste doom- en deathmetal muziek en natuurlijk een aantal brute moorden (o.a. iemands keel doorsnijden en iemand scalperen) uitgevoerd door een soort van Frank Sidebottom achtige moordenaar met een mes.

Bij deze brute moorden was ook regelmatig wat goor bij te zien zoals o.a. zuur op iemands hoofd, darmen en een afgesneden tepel, dat laatste (overigens fraai in beeld gebracht) helaas niet bij de rondborstige Jenny wiens borsten ik graag had willen zien, maar bij Sarah (Karyn Halpin), die er ook best wezen mocht en ook vrij rondborstig was. Degene die er zeker ook niet onaardig uitzag, was de in het zwart geklede Miss Vickers (Michelle Sabiene). Ondanks hun schoonheid, waren het eigenlijk wel allemaal irritante en overdreven persoonlijkheden en dat zonder acteerprestaties en met name hoofdrolspeelster Christine Wallace.

Hier en daar zitten er ook wat komische scènes in, zoals de toiletscène waarbij de irritante Nick (Christopher Lomas) en Sarah zitten te neuken op een toiletpot en waarbij Jenny hun verstoord. Op het moment dat zij dat doet, staat Nick op het punt van klaarkomen en hij ejaculeert dan rondspuitend een belachelijke hoeveelheid zaad over Jenny heen (o.a. in haar gezicht)

Al met al een goedkope circa 75 minuten durende Horror film met een aaneenschakeling van genant toneelspel vol seksueel getinte opmerkingen, die het aankijken nog net waard is (hier en daar wel wat zitten vooruit te spoelen). Het einde was best belachelijk en zeker omdat uiteindelijk blijkt dat Jenny de Frank Sidebottom achtige moordenaar was en zij blijkt overigens ook niet de enige moordenaar te zijn (namelijk ook Miss Vickers en de vreselijke irritante Cathy gespeeld door Beth Cantor).