Kochegar (2010)

Vreselijk.

On-Russisch lelijk geschoten, een werkelijk strontvervelende soundtrack (hoe vaak kun je het zelfde keyboardriedeltje nog herhalen?), een plot van niks. Ik vond de lachende zaal bij de wraakscene van De Stoker erg treffend. Belachelijk slechte scene was dat.

Gelukkig vrij kort, zodat je eigenlijk amper de tijd had je af te vragen hoelang het nog ging duren, snelle afronding en klaar is kees. Dat + een gniffel of 2 = 1.5*

Leuk.

Ik had nog nooit iets van Balabanov gezien, maar was wel nieuwsgierig naar zijn werk. Dit zal ongetwijfeld niet zijn beste film zijn, maar ik vond 'm leuk.

A Stoker is een soort moderne mythe over het einde van de Sovjet-Unie. Toen dat land een tijdlang in een periode terechtkwam waarin de slimste mensen met met schijt aan de wet het voor het zeggen kregen. Een dik aangezet, vaak erg komisch sterk verhaal. een broodje aap. Een verhaal dat je met allerlei gedetailleerde versiering tijdens dronken nachten als pseudo geschiedenis kunt rondvertellen.

De vroegoude hoofdpersoon houdt krampachtig vast aan de oude Sovjet-unie terwijl die om 'm heen aan het instorten is. De stoker heeft een zwartwit beeld over goed en kwaad, houdt vast aan het verleden (door het op te schrijven) en trekt zich terug in zijn eigen wereldje. Maar ondanks alles houdt hij de nieuwe werkelijkheid niet buiten natuurlijk.

Een vrolijke zwartkomische film met een flink donkere ondertoon als een kleine voetnoot bij de recente geschiedenis. Verwacht geen Russisch poëtisch realisme ofzo, want dan kom je bedrogen uit. Verwacht een film die steeds maffer wordt, als een verhaal dat steeds groter wordt naarmate het vaker is doorverteld.

Ik hoop dat Balabanov nog eens iets met Jeltsin gaat doen. Volgens mij zou 'm dat liggen.

3.5*

Eens met SB.

Soundtrack is eigenlijk geweldig. Bloedirritant natuurlijk, maar ik en 2 vrienden kregen er midden in een volle filmzaal de slappe lach van, en we waren niet de enigen. En wil dat nu net ook de bedoeling zijn, want dit is een (zwarte) komedie. Vervolgens komt de climax met weer 1 van de drie variaties op dat idiote muzikale thema, maar nu kreeg het door de beelden van de aanloop naar de climax iets opzwepends. Hier is toch echt wel over nagedacht, en het werkt ook gewoon.

3* is eigenlijk te weinig, maar na Gruz 200 had ik eigenlijk iets anders of originelers verwacht. Want dit voelt een beetje aan als een makkelijk tussendoortje.

Komisch die poster! Is zo'n beetje het tegenovergestelde van deze film. Maar dat is de grap natuurlijk. (kan me niet voorstellen dat dit serieus bedoeld is)

Komt deze nog op dvd?

Aardige Balabanov, vond het verhaal erg sterk maar de knullige insteek deed me niks. 3*

Geweldige film en na vijf films kan ik toch wel stellen dat Balabanov hier op zijn top zit - SB zat er niet zo ver naast (en die film over Yeltsin zal er wel nooit meer komen). Zware jongens en humor à la Guy Ritchie, maar dan in het eggie en niet alleen om het laten rollen van de spierballen: koudmaken als het doen van de dagelijkse boodschappen óf de dagelijkse wip.

De repetitieve soundtrack vond ik een vondst, juist daarom werkt het prima en wordt de satirische toon uit andere films overtroffen. Dit is geen komedie of satire meer, dit is een farce - tot in het belachelijke doorgetrokken. Maar in alle figuren worden naast de allegorische Sovjet-rollen ook de familiebanden en de nieuwe hiërarchie minutieus gevangen. De Fabeltjeskrant in Rusland, alleen krijgt Mijnheer de Uil hier ook zijn deel van de miserie.

Balabanov wordt in de teksten rond het retrospectief de chroniqueur van de moderne Russische staat genoemd: het morele én fysieke bankroet. Zo zijn de films ook wel vormgegeven, maar het kwam er nooit helemaal uit - totdat hij hier vorm en inhoud perfect samensmeed. Al zal de beste moderne Russische film wel altijd Khrjanovskiy's 4 (2005) blijven. Deze komt in elk geval ook een eind.

De derde film van Balabanov die ik gezien heb en ook deze heb ik weer ervaren als een uitstekend misdaaddrama die mij af en toe op het puntje van de stoel zoog. Lijkt in veel opzichten op Gruz 200, waarin Balabanov vernietigend uithaalde naar de Sovjet Unie van de jaren tachtig. Die Sovjet Unie staat hier niet direct als voorbeeld, wel het Boris Jeltsin tijdperk, dat misschien nog erger was. De stoker staat centraal voor dat tijdperk van corruptie en nog meer moreel verval in het Rusland van de voormalige Sovjet Unie. “Oh, wat zitten er in de zakken? Slechte mensen, nou ja so what?” Tot de stoker ontdekte dat zijn vermoorde dochter in een van de zakken had gezeten. Vanaf dat moment was de stoker even geen stoker meer, maar zag hij zich weer als de volksheld die zijn sporen had verdiend in de oorlog in Afghanistan. Wat volgde was…nou laat maar, anders ga ik te veel verklappen.
Films van Balabanov moet je gewoon ondergaan. Ik heb naar deze film in ieder geval weer gefascineerd zitten kijken en dit zal beslist niet de laatste film zijn die ik van deze zeer eigenzinnige regisseur heb gezien.
Uitstekend einde trouwens en die soundtrack paste perfect in deze gitzwarte film van deze veel te vroeg gestorven Russische regisseur.

4.5*

Als ik het werk van Sokurov even buiten beschouwing laat is deze Kochegar wel mijn favoriete Russische film van de afgelopen 25 jaar - na het uiteenvallen van de USSR dus. Oh nee, klets. Deze natuurlijk: 4 (2005) - nou dan is dit een goede tweede...

Inktwarte klucht met een vette knipoog, waarin —net als in Gruz 200 (2007)— het ontbreken van normen en waarden in de Russische samenleving aan de kaak wordt gesteld. Het grappige is dat opnieuw net als in “Gruz 200” de opgewekte muziek volkomen haaks staat op de donkere inhoud van de film. Op een of andere manier werkt wonderwel.