Kochegar (2010)

Vreselijk.

On-Russisch lelijk geschoten, een werkelijk strontvervelende soundtrack (hoe vaak kun je het zelfde keyboardriedeltje nog herhalen?), een plot van niks. Ik vond de lachende zaal bij de wraakscene van De Stoker erg treffend. Belachelijk slechte scene was dat.

Gelukkig vrij kort, zodat je eigenlijk amper de tijd had je af te vragen hoelang het nog ging duren, snelle afronding en klaar is kees. Dat + een gniffel of 2 = 1.5*

Leuk.

Ik had nog nooit iets van Balabanov gezien, maar was wel nieuwsgierig naar zijn werk. Dit zal ongetwijfeld niet zijn beste film zijn, maar ik vond 'm leuk.

A Stoker is een soort moderne mythe over het einde van de Sovjet-Unie. Toen dat land een tijdlang in een periode terechtkwam waarin de slimste mensen met met schijt aan de wet het voor het zeggen kregen. Een dik aangezet, vaak erg komisch sterk verhaal. een broodje aap. Een verhaal dat je met allerlei gedetailleerde versiering tijdens dronken nachten als pseudo geschiedenis kunt rondvertellen.

De vroegoude hoofdpersoon houdt krampachtig vast aan de oude Sovjet-unie terwijl die om 'm heen aan het instorten is. De stoker heeft een zwartwit beeld over goed en kwaad, houdt vast aan het verleden (door het op te schrijven) en trekt zich terug in zijn eigen wereldje. Maar ondanks alles houdt hij de nieuwe werkelijkheid niet buiten natuurlijk.

Een vrolijke zwartkomische film met een flink donkere ondertoon als een kleine voetnoot bij de recente geschiedenis. Verwacht geen Russisch poëtisch realisme ofzo, want dan kom je bedrogen uit. Verwacht een film die steeds maffer wordt, als een verhaal dat steeds groter wordt naarmate het vaker is doorverteld.

Ik hoop dat Balabanov nog eens iets met Jeltsin gaat doen. Volgens mij zou 'm dat liggen.

3.5*

De derde film van Balabanov die ik gezien heb en ook deze heb ik weer ervaren als een uitstekend misdaaddrama die mij af en toe op het puntje van de stoel zoog. Lijkt in veel opzichten op Gruz 200, waarin Balabanov vernietigend uithaalde naar de Sovjet Unie van de jaren tachtig. Die Sovjet Unie staat hier niet direct als voorbeeld, wel het Boris Jeltsin tijdperk, dat misschien nog erger was. De stoker staat centraal voor dat tijdperk van corruptie en nog meer moreel verval in het Rusland van de voormalige Sovjet Unie. “Oh, wat zitten er in de zakken? Slechte mensen, nou ja so what?” Tot de stoker ontdekte dat zijn vermoorde dochter in een van de zakken had gezeten. Vanaf dat moment was de stoker even geen stoker meer, maar zag hij zich weer als de volksheld die zijn sporen had verdiend in de oorlog in Afghanistan. Wat volgde was…nou laat maar, anders ga ik te veel verklappen.
Films van Balabanov moet je gewoon ondergaan. Ik heb naar deze film in ieder geval weer gefascineerd zitten kijken en dit zal beslist niet de laatste film zijn die ik van deze zeer eigenzinnige regisseur heb gezien.
Uitstekend einde trouwens en die soundtrack paste perfect in deze gitzwarte film van deze veel te vroeg gestorven Russische regisseur.

4.5*

Inktwarte klucht met een vette knipoog, waarin —net als in Gruz 200 (2007)— het ontbreken van normen en waarden in de Russische samenleving aan de kaak wordt gesteld. Het grappige is dat opnieuw net als in “Gruz 200” de opgewekte muziek volkomen haaks staat op de donkere inhoud van de film. Op een of andere manier werkt wonderwel.