Sea of Love (1989)

Mede door de uitstekende rol van Pacino en de sexy Barkin kon ik deze film nog wel uitkijken. Het verhaal vond ik erg mager (het dwaalde op sommige punten gewoon té ver af), maar dit werd weer gedeeltelijk goed gemakt door de uitstekende soundtrack die steeds weer terug kwam in het verhaal. Maar al bij al kom ik toch niet verder dan een krappe voldoende. 2,5*

Ellen Barkin komt bijzonder sensueel uit de hoek in Sea of Love. Deze rol betekende ook haar doorbraak. Ook voor Al Pacino had Sea of Love een speciale betekenis: zijn come-back na vier jaar afwezigheid van het scherm, wat dan weer een reactie was van het slecht verwerken van de spectaculaire flop van Revolution (1985). De rol van de slordige Frank Keller werd hem op het lijf geschreven en Al Pacino was weer helemaal van de partij in filmland... 4*

Man wat een kutfilm.

De hele zooi is gewoon saai die sexscenes zijn ook totaal niet opwindend omdat die Barkin al bejaard was, en voor de rest gewoon saai saai en nog eens saai. Gewoon een dom rukverhaal. Kijk liever Scarface, Heat of Donnie Brasco, lekker laten liggen deze. Kop voor dat zelfte geld maar een rol pleepapier. Daar ben je zelf beter tevreden mee dan deze waardeloze klotefilm

0,5

Moet het met de goedheiligman eens zijn. 't Is wel een tijdje geleden dat ik hem zag maar vond hem maar vervelend.

1*.

Zojuist bekeken en ik vond hem zeer aardig. Pacino en Barkin acteren allebei erg goed, mede doordat er best wat chemie tussen de twee te bespeuren is. Ook Goodman zorgt voor de nodige humor, wat de film wat luchtiger maakt.

Ik vond de film juist helemaal niet saai en op sommige momenten ook spannend. Ook mooi om te zien hoe Pacino in iedere film weer, mede door zijn gelaat, weer erg overtuigend overkomt als hij doordraait of uit zijn vel springt, vind ik althans.

Het einde vond ik aardig verassend en in tegenstelling tot andere films niet erg ver gezocht. De vijf sterren van Veronica vind ik te hoog gegrepen maar met een krappe vier sterren komt deze film er goed vanaf bij mij.

Misschien niet altijd even sterk qua verhaal, maar uiterst vermakelijk. Pacino steelt weer eens de show en ook Goodman is prima op dreef in deze spannende thriller. Zeer goed.

Uitstekende film dit. Had in eerste instantie niet veel verwacht, maar dit viel erg mee. Pacino draagt de film, dat wel, maar ook het verhaal kon me prima boeien, het script is prima, de chemie tussen Pacino en Barkin is echt geweldig en de film bevat een lekker sfeertje, met zo nu en dan de nodige spanning, afgewisseld met geweldige humor. Niemand kan zo geweldig uit de hoek komen als Pacino, met heerlijke droge opmerkingen, of zijn onbetaalbare blik, echt geweldig. Naast dit alles zijn de bijrollen goed ingevuld, vooral John Goodman is erg goed en zijn de twists uitstekend wat mij betreft. Dikke voldoende dus ook, voor deze bovengemiddelde thriller.

Erg tegenvallende film. Gelukkig heeft de film goed acteerwerk van Pacino (al is dit verre van zijn absolute topvorm), Goodman en Barkin. En er heerst ook een goede chemie tussen hen. Daarnaast helpt de zwarte humor ook wel.
Het verhaal gaat ermee door. Al vraag ik me af of er niet betere manieren zijn. (zijn de brieven niet op vingerafdrukken na te kijken? Door de hele film heen is er sprake van slecht politiewerk, en dat enkel om te de plot maar op gang te helpen of te houden. Dan heb je dus een slecht scenario. Ook de meeste achtergond was erg cliché. Waarom altijd Saxofoon? Gelukkig dat het nummer 'Sea of Love' wel erg lekker klonk.
Ook zag de film er gewoon lelijk uit. Met weinig visie of ideeën uitgewerkt, veel halfwazige ruimtes. Enkel de buitenscènes in het licht zagen er behoorlijk uit. Ook weinig interessant camerawerk en ook geen goede kadering.
2*

Het weze onmiddellijk gezegd, dit is niet Al Pacinos beste film is. De eerste helft van de film gaat over de enquête, terwijl de tweede helft op een trage manier op de seksueel geladen relatie tussen Keller en Kruger inzoomt. Het gaat op bepaalde momenten veel te traag en het doet er bijna niet meer toe, wie nu de moordenaar is.

Pacino is gelukkig een goed acteur, en het is zijn acteertalent die de film nog redt. John Goodman vertolkt zoals gewoonlijk een sympathieke figuur als collega van Pacino. Ellen Barkin speelt een gekwetste vrouw die opnieuw op zoek is naar de ware liefde.

"Sea of Love" streeft naar een zwoele en seksueel geladen sfeer, maar regisseur Becker slaagt daar niet steeds in. "Fatal Attraction" en "9 and a half weeks" scoorden op dit punt beter en waren oprechter zou ik zeggen. Enkel in de liefdesscène tussen Pacino en Barkin vliegen de vonken er eventjes af. Middelmatig verhaal met een geforceerd einde, maar met goede acteerprestaties.

Nogal gedateerde film met aangename acteerprestaties van Pacino en Goodman. Ellen Barkin dient meer als decorstuk dan als actrice. Weliswaar een goed decorstuk, maar acteren is het toch ook niet echt. Het verhaal is in de stijl van Fatal Attraction en Basic Instinct, waar de zwoele relatie tussen Pacino en Barkin meer aandacht krijgt dan de moordzaak. Je zou bijna vergeten dat er één is. Af en toe wordt de kijker op een verkeerd been gezet en is er toch wel voldoende spanning in de film om het boeiend te houden. Alleen is het daar dan ook mee gezegd.

Pacino en Goodman doet het best wel goed als filmduo, al had er meer uit gehaald mogen worden. En een leuk extratje is het minirolletje van een jonge Samuel L. Jackson. Heel leuke film om te zien. Aanrader... misschien wel, maar geen topper in het genre.

Gewoon weer een ouderwets vermakelijke politiethriller. Het verhaal heeft weinig omhanden, het is niet spectaculair en het verhaal is redelijk standaard. En toch is het vermakelijk. Doordat de drang om alleen maar goede films te kijken bij mij steeds meer de overhand nam, was ik bijna vergeten dat films als deze evengoed heel leuk zijn om te kijken.

Met name de muziek schoot eruit, die was erg goed. De versie van Phil Phillips was erg goed, die van Tom Waits echter niet. Dat paste ook wel binnen het kader van de matige plot. Geen spectaculair einde, geen Lynch-einde waar je nog uren over na kunt denken. Een einde dat in de gemiddelde CSI-aflevering al gewoon zal zijn. Opzich niet erg, het blijft een leuke film.

Standaard verhaal, standaard uitwerking, standaard plot, maar wel vermakelijk. Overigens wel uitstekende muziek door Trevor Jones.

3,0*

P.S. Wat was Ellen Barkin een schitterende vrouw met lang haar. Ze lijkt heel erg op een Nederlandse actrice/presentatrice, maar ik kan er niet achterkomen wie. Wel is ze een beetje een kruising tussen Katja Schuurman en Lieke van Lexmond.

Goede spannende thriller met een erg goede cast . Al Pacino, John Goodman en de sexy Ellen Barkin staan garant voor een spannende 2 uur film kijken!

3,5*

Toch goede film met een uitstekende Pacino, maar zoals mijn oma altijd zegt over good old Al: 'ik zie die man niet gauw verliefd worden'. En wat ze daar mee wil zeggen is dat Pacino niet overtuigt in meerdere scenes met Barkin. Tuurlijk, de seksscenes spatten van het scherm, maar alles eromheen wil maar niet lukken. Verhaal is onderhoudend en ook een goede bijrol van Goodman

Niet veel omvattend plot, maar toch wel een vermakelijk filmpje.

Sea of Love opent meteen erg amusant (met een klein rolletje voor Samuel L. Jackson), waarmee de kijker meteen in het verhaal zit. Vervolgens volgen een handjevol erg aardige scènes, waaronder een serie undercover dates met Pacino en Goodman, die goed weten te vermaken. Na een uurtje zakt de boel echter behoorlijk in en loopt het geheel niet zo soepel meer. Pacino, Barkin en Goodman leveren op zich prima acteerwerk af, maar het script laat ze op den duur wel behoorlijk in de steek. Ook de ontknoping stelt nogal teleur. Jammer, want het had best leuk kunnen zijn.

3 sterren.

Pure doorsnee.

Sea Of Love opent leuk maar kakt al snel in, totdat Helen ten tonele verschijnt en de kat-en-muisrelatie kan beginnen. Uiteindelijk is dat hetgene waar de film volledig op teert en maar goed ook. Erg geloofwaardig is het namelijk niet, zeker het politiewerk doet meermaals de wenkbrauwen fronsen.

Het einde is een tegenvaller; niet de ontknoping an sich, dan wel de slotscène die als een kaars uitdooft.

Van Al Pacino's acteerwerk kan ik maar geen genoeg krijgen, al zet hij hier absoluut niet zijn beste rol neer. Af en toe komt hij al dan niet bedoeld komisch uit de hoek en zijn samenspel met Ellen Barkin is ook redelijk, al blijven hoogstaande taferelen uit.

Bijrolletjes zijn er voor onder meer John Goodman, Richard Jenkins en godbetert Samuel L. Jackson die één regeltje voor zijn rekening neemt.

Het concept van Sea Of Love is wel aardig - een erotisch getinte thriller kán leuk zijn -, maar de regisseur voert het niet altijd goed uit. Hoe gezellig saxofoonmuziek en een stad bij nacht ook kunnen zijn, aan sfeer en zwoelheid ontbreekt het. Daarnaast is de toon ook niet consistent. Eén van de leukste scène is de winkelscène, maar eerlijk is eerlijk: dat is cinema met een knipoog, terwijl de film dat als geheel m.i. niet lijkt te zijn.

3

Een belangrijke regel voor mystery-thrillers luidt dat de scriptschrijver wel eerlijk moet spelen met betrekking tot de identiteit van een moordenaar: het mag niet iemand zijn die in het hele verhaal niet voorkomt en pas in de laatste minuut verschijnt. Dus weet een enigszins geoefend kijker al snel dat de dader uit de verzameling personages moet komen en gaat hij hen één voor één af om te kijken wie de moordenaar zou kunnen zijn, en dat levert weer het probleem op dat zo'n thriller al gauw een voorspelbare dader kan krijgen (en dus niet meer echt spannend is).
        Wat ik nu zo leuk aan Sea of love vind is hoe dat probleem hier wordt omzeild zonder dat er vals wordt gespeeld. Gedurende het hele verhaal wordt er eigenlijk maar één verdachte aangeleverd (met uitzondering van die medewerker van de supermarkt, maar die wordt al zó snel afgevoerd dat ik hem nergens serieus als de moordenaar heb overwogen). Maar wanneer ik dan op het einde plotseling met de echte dader word geconfronteerd, denk ik twee dingen: (1) natúúrlijk, een jaloerse ex-echtgenoot die haar heeft gestalkt en zo al haar (mogelijke) "dates" heeft opgespoord en afgemaakt, dat is eigenlijk een heel logische villain ; en (2) o kijk, mooi dat dat ook nog eens een personage blijkt te zijn dat we al eerder zijn tegengekomen. Zo blijkt de schurk al de hele tijd aanwezig te zijn geweest (want Helen heeft haar ex-man een paar keer genoemd) en heb ik ook zijn gezicht al een paar keer gezien, maar pas op het einde besef ik dat de dader dus inderdaad tot de verzameling personages van deze film heeft behoord. Kortom, een zeer elegante oplossing waarbij ik niet het gevoel heb gekregen belazerd te zijn.
        Daarbij is het overigens goed dat ik deze film eerder dan Henry: portrait of a serial killer (1987) zag, want anders had ik bij het zien van Michael Rooker (halverwege de film) twee dingen gedacht: (1) hee, wat raar, wat doet zo'n redelijk bekende acteur in zo'n klein rolletje? die zal nog wel terugkomen, daar zal wel wat mee aan de hand zijn, en (2) Michael Rooker, die creep uit Henry? Tien tegen één dat dat de moordenaar is! (Van de IMDb-trivia-pagina voor deze film: "Actor Michael Rooker got cast in this movie based on his title role performance in Henry: portrait of a serial killer.")
        Sea of love is een uitstekende thriller met geweldige rollen van Al Pacino en een prachtig zwoele Ellen Barkin, en bevat bovendien een schat aan fraaie details, zoals de manier waarop Pacino in het begin de vader en de zoontje bij de massa-arrestatie wegstuurt, de spanningen tussen de personages van Pacino en Richard Jenkins, en de schrijnende scène met de vrouw in het restaurant die Pacino na al zijn "afspraakjes" vernietigend aankijkt (zoals blue_blood ook al schreef op 17 maart 2013). De voornaamste waarde van deze film is voor mij echter gelegen in het feit dat ik hem ervaar als één van de weinige films waarin de erotiek en de seks echt navoelbaar worden, in plaats van enkel de verfilmingen te zijn van de gebruikelijke liefdesscènes in het script zoals verstandelijk bedacht door een schrijver achter zijn bureau.

Echt zo'n (sexy) thriller die je tegenwoordig niet meer ziet: stoere mannen met een klein hartje, femme fatale, iedere scene wel een sigaret of glas alcohol en schijtlollige politieagenten. Heerlijk. De karakters zijn wat vergezocht, maar zijn erg vermakelijk. Daarnaast zitten er grappige dialogen in en vermakelijke scenes, zoals de datingscenes. Pacino is altijd goed en Goodman is de perfecte aanvulling. De opbouw naar de climax is spanning, al is de uiteindelijke climax niet helemaal geslaagd.

Prachtige film !

Goede cast met topacteurs Al Pacino en Ellen Barkin.

Al Pacino is weer fenomenaal.

Heel spannend opgebouwd.

Spanning tussen Pacino en Barkin is te voelen.

Ligt het aan mij of lijkt Ellen Barkin hier erg op Cameron Diaz.

Zo zie je maar hoe een gehaaide politiedetective overhelt naar een verliefde, naïeve tiener.
Het idee van het plaatsen van een advertentie om een dader te lokken was best knap en bood mogelijkheden om er een spannende, soort film noir van te maken, maar helaas het verhaaltje dat volgt is zo naïef als onze politieman, bevat nogal wat onwaarschijnlijkheden en brengt uiteindelijk geen duidelijke en logische oplossing voor het vooropgestelde doel..
Pacino redt natuurlijk veel maar buiten het cliché-niveau van detective, journalist of wat dan ook die verliefd wordt op zijn "prooi" geraakt de film niet.

What's she gonna do, shoot me? We're in a restaurant!

Een tijd lang zijn Al Pacino en Robert De Niro twee van mijn favoriete acteurs geweest, maar de voorliefde voor hun werk was in de loop der jaren wat gesleten. Een tijd geleden kwam ik echter wat klassiekers van De Niro tegen (Casino en Mean Streets) en dat beviel me toch wel erg goed. Ik besloot om ook Pacino eens terug te gaan herontdekken en dat begon met deze Sea of Love. Een film waarvan werd gezegd dat het Pacino terug uit zijn jaren '80 slump bracht en dat bovenal gewoon een degelijke film was.

Iets wat ik kan beamen. Nu ben ik altijd wel fan van dit soort broeierige New York films, dat is toch echt een stad die een film een smoel kan geven, en ook de soundtrack heeft een meer dan positieve invloed op het geheel. Qua plot is dit een film die weliswaar af en toe met haken en ogen aaneenhangt (dat subplotje rond de medewerker van het warenhuis wordt zonder pardon afgesloten, al is er wel een deleted scene die dit mooi afsluit) maar om de een of andere reden stoort dat eigenlijk niet. Misschien omdat dit juist zo'n geweldig totaalplaatje is? Geen idee, maar qua sfeer kan Sea of Love in ieder geval wel tellen. Ook aangenaam verrast dat de ontknoping op zich nog degelijk is. Gedurende heel de film wordt er gezinspeeld op de identiteit van de dader en toch kwam Terry toch nog als een verrassing. De confrontatie die daarop volgt is wat overdreven (Keller gooit Terry wel erg makkelijk uit het raam) maar ook dat kan de pret niet deren. De leukste scène zit nog onbedoeld aan het einde. Keller die zijn liefde aan Helen verklaart en pardoes wordt omver gelopen door een authentieke New Yorker. Neen, geen extra maar echt gewoon iemand die niet goed uit zijn doppen keek.

En wat doet Pacino? Die speelt gewoon verder zonder zelfs maar enige hapering te vertonen. Het teken van een acteur die echt geweldig goed in zijn rol zit en dat valt hier toch niet te ontkennen. Pacino transformeert naar een oude flik met de nodige persoonlijke issues en doet dat uitstekend. Ook de chemie met, de immer imposante, John Goodman is geweldig en de twee hebben een aantal uitstekende scènes samen. Na Pacino gaat echter de meeste focus uit naar Ellen Barkin die na Sea of Love prompt tot sekssymbool werd gebombardeerd. Niet geheel onterecht, maar Barkin is meer dan dat. Jammer eigenlijk dat ze nooit echt verder iets met haar carrière heeft kunnen doen, hier en daar nog wel eens een rolletje maar niets noemenswaardig.

Vreemd eigenlijk, op zich zitten hier best wel wat hekelpunten in als je erover nadenkt maar ik werd gisteravond zo in de film meegezogen dat het me niet kon deren. Pacino is weerom uitstekend, Barkin is sexy en uitdagend en Goodman zorgt nog regelmatig voor de komische noot. Let vooral ook nog op een beginnende Samuel L. Jackson als Black Guy aan het begin van de film.

4*

“It's called making people feel good about themselves so that they'll cooperate with you and help you to do your job. You should try it some time.”

Lekker ouderwets aandoende misdaadthriller met een goed plot en excellerende acteurs. Pacino en Goodman vormen een zeer vermakelijk team, en Barkin is uitstekend als verdachte vrouw waarvan je niet precies weet wat er zich allemaal afspeelt achter haar stoïcijnse façade. Ze is geen Sharon Stone, maar Barkin speelt wel een personage waar je wat makkelijker sympathie voor krijgt (zeker tegen het einde). Het grauwe en donkere New York vormt een perfecte setting, en het einde is verassend en zelfs feel good. Dat had ik zeker niet verwacht.

Wat een heerlijke film is dit!

Het is geen topper van Al Pacino, maar hij kijkt wel lekker weg! Soms is het verhaal wat ongeloofwaardig, maar dit geeft een komisch effect en maakt de film wat luchtiger.

Het wisselt ook erg af. De ene keer zit je naar een drama/liefdesscene te kijken en een minuut later kan het zomaar weer spannend zijn.

4*

Al Pacino was de trigger om deze politiefilm te bekijken. Leuke film waarbij de politie op zoek gaat naar een passionele seriemoordenaar. Al Pacino steelt wederom de show en gedijt perfect in het politiemilieu. Hij vormt een uitstekend duo met John Goodman. Leuke spanningsboog ook in de film gehuld in een wasem van mysterie en onduidelijkheid.

De afspraakjes waren leuk en bij momenten grappig. Ik zat ook te wachten tot de aap uit de mouw kwam. De film eindigde echter met een leuke plottwist die ik niet direct zag aankomen. Prima scenario dat nergens verveelt, een leuke vamp, goede acteurs en een mooie setting van New York. Ook de song “Sea of love” past totaal binnen het plaatje van het detectiveverhaal. Eeg vermakelijk allemaal, leuk!

Pure matigheid.

En zelf daarin is de film erg matig. Zo'n typisch politie thrillertje met een zielloos twistje op het einde. Dat zie je dan eigenlijk al van best ver aankomen en dus is het vooral wachten tot het eindelijk zover is. Veel filmische pretenties zijn er verder toch niet.

De film leunt dan ook vooral op Pacino, in de hoop dat hij het allemaal beter maakt, maar die speelt gewoon weer z'n aloude rolletje, veelal op automatische piloot. De acteurs rondom hem doen hetzelfde, waardoor de film verder wegzakt.

Het oogt allemaal erg grijs, het plotje is saai en de muziek vreselijk. Doorheen de jaren '90 zouden er een hoop van dit soort thrillertjes gemaakt worden, de meesten bestemd voor de verhuur. Deze film past eigenlijk perfect in dat plaatje, al is hij dan net wat te vroeg geboren. Zelfs als filler stelt het niet veel voor.

1.5*

Ik vond het toch wel een vrij vermakelijke zit. Ik heb nog niet veel films van Pacino gezien en deze sloeg aardig goed aan. Ik ben nooit echt een grote fan van politie thrillers, of iets in die trant want ik vind die films vaak te eentonig. Ook 'Sea of Love' had hier wel wat neigingen naar en daardoor was het allemaal iets te snel voorspelbaar en zag je veel dialogen van ver al aankomen. Toch deed het acteerwerk van Pacino het goed, en heb ik de film makkelijk uitgezeten. Geen hoogstaande prent, leuk tijdverdrijf!

Meh.

Sea of Love is een thriller waarbij ik me verbaas over de hoge score. Echter is een deel van deze verbazing terecht wat oneerlijk, want dit soort films zijn niet bepaald mijn ding. Waarom ik hem dan toch keek? De gids gaf hem 5 sterren, ik wist niet wat het was, en eenmaal ik eraan begin maak ik het ook af. Sea of Love was daarin niet anders.

Helaas stijgt deze film niet ver boven een redelijk gewone romantisch getinte thriller uit. Het originele element binnen deze film is wellicht dat de romantiek wat meer focus krijgt, waardoor de thriller wat meer naar de achtergrond wordt gedrukt. Misdaad zit er ook wel in, maar dat is meer het achterliggende thema en wat korte moordscenes tussendoor.

Acteerwerk is nog wel aardig te noemen maar ik vond de chemie tussen Pacino en Barkin matig uit de verf komen, vooral omdat Pacino eruit ziet alsof hij de vader kan zijn van Barkin. Als niet-fan van romantiek is de veelvuldige erotische spanning tussen de twee vooral remmend, en maakt daarnaast weinig indruk. De personages zijn eigenzinnig genoeg maar zitten daardoor eigenlijk juist op een gekke manier enig realisme in de weg.

Ik vond het ook jammer dat de film het mysterieuze aspect compleet verwaarloosd, waardoor de finalewending geen indruk meer maakt. Ik vond dat de kijker maar weinig mogelijkheden kreeg om met het verhaal mee te denken, waardoor de uitkomst toch wat willekeurig aanvoelt. Om je daarvoor door een hele berg aan romantiek en beperkte moordscenes heen te worstelen voelt wat oneerlijk aan. Dat is dan vooral mijn perceptie, als het wel je ding is, dan is het je ding.

Saaie thriller dus, die ik moeilijk genrewerk kan noemen, maar dat lijkt ook niet de intentie van de film te zijn. Wat nog begint als een boeiende misdaadthriller verzandt uiteindelijk in een redelijk lompe, romantische film, en daar kon ik me maar moeilijk doorheen worstelen. Die gids vertrouwde ik al niet, en Sea of Love is daar nog een verder bewijsje van.

Totaal onbekende film die ik toch maar eens geprobeerd heb en zeker niet tegen gevallen is. Sterker, Sea of Love maakt een behoorlijke indruk ook al had er voor mijn gevoel nog net iets meer ingezeten.

Een meer dan behoorlijk neo-noir beeld wordt neergezet met de haastige en niet zo veilige straten van Manhatten en detective Frank in bezit van een kwade dronk, privé in de steek gelaten en weinig anders dan zijn werk om in vast te bijten. De jacht op een seriemoordenaar vervolgt zich wel haast op komische wijze met advertenties en etentjes waar men eigenlijk weinig wijzer van wordt, Frank blijft slechts plakken aan de mysterieuze Helen met een hartstochtelijke aan/uit relatie tot gevolg. En dat terwijl ze het middelpunt van de zaak lijkt.

Pacino is weer des Pacino's, Goodman is toch ook altijd goed, het is echter de voor mij behoorlijk onbekende Ellen Barkin die de show steelt. Wat een wijf is dat zeg, nondeju! De sfeer is donker en uitstekend te noemen, net als sfeer verhogende soundtrack met fraaie sax. Kostelijk is de humor van de agenten tijdens het bedenken van de advertentie, nog leuker is het gestuntel van Goodman met het glas. Bijzonder is tevens de plaat delict in het begin waar reguliere agenten staan te roken en peuken uitdrukken in een asbak met mogelijk bewijs. Hoewel ik dan allang volgens het CSI formaat, heel vaak gezien vroeger, bepaald heb wie het nog kan zijn, en ik had het ook nog goed, houdt men de dader en motief toch tot op het laatste moment goed geheim.

Sea of Love is dan ook een uitstekende thriller te noemen met een fraaie sfeertje. Een van de weinige minpunten is voor mij toch dat de film op sommige momenten in montage en camerawerk gehaast aanvoelt, iets dat uiteraard niet hoeft. Als men iets meer de tijd genomen had, laten we zeggen dat de film 20 minuten langer geweest was, dan had dit de sfeer alleen maar ten goede gekomen en had de film nog beter geweest. Zo had men ook nog iets meer de tijd rondom de moorden kunnen nemen. Desalniettemin is Sea of Love een prima film te noemen.

Ik had al een tijd geen film met Al Pacino meer gezien en zijn meest bekende films heb ik ook al gezien, dus daarom deze film maar eens opgezet. Hoewel Basic Instinct na deze film is uitgebracht, moest ik daar toch wel al snel aan denken. En deze film is een stuk minder. Het begint nog wel best aardig, maar zakt gaandeweg steeds meer in. Uiteindelijk erg matig allemaal. Er wordt steeds meer op de (niet al te interessante of geloofwaardige) relatie tussen Frank en Helen gefocust en minder op de zoektocht naar de moordenaar. De chemie tussen Pacino en Barkin is er niet echt. Dat Helen de dader niet is, was mij wel redelijk snel duidelijk, en de uiteindelijke ontknoping komt vrijwel volledig uit de lucht vallen. Na de eigenlijke ontknoping gaat de film nog een minuut of tien te lang door.

Lekker filmpje, was wel tevreden met het einde. Meer dan prima acteerprestaties en de chemie was ten zeerste aanwezig.