Aballay, el Hombre Sin Miedo (2010)

Nog geen stemmen voor een film over kampertjes ? Misschien komt het omdat die zgn. woonwagen een koets is...

Poging om jaren na dato the Great Argentine Western te maken, die werd bekroond met zo'n beetje alle mogelijke prijzen in het thuisland en door de Argentijnen werd voorgedragen als hun inzending voor de Oscars.

Het betreft hier een hommage aan auteurs als Torre Nilsson ( Martin Fierro ), Rocha, Leone en Peckinpah, alsmede aan de vengeance western i.h.a. Dat laatste maakt de schijnbare hoofdintrige duidelijk: het ventje in de beginsequentie gaat eenmaal volwassen op een queeste om de baddies- onder wie de eponieme anti-held- mores te leren. Dat is ook het zwakste punt van de film, want Julian de nieuwe Django is een charismaloos knaapje gespeeld door Casero die er weinig van bakt en van wie we ons geen seconde kunnen vorstellen dattie gerechtigheid zal laten geschieden, waarbij het contrast tussen zijn eerste optredens en die op het slot nogal opvallend is, zacht uitgedrukt.

Maar gelukkig is er ook nog de verhallijn rondom de door Cedron gespeelde Aballay, een Rocha achtig figuur wiens bekering definitief wordt als hij een Rochaesk groepje godsdienstwaanzinnigen ontmoet olv een geflipte priester die hem gebiedt een styliet te worden, dwz. een navolger van de H. Simeon. Bij gebrek aan klassieke tempelruines gaat de anti-held zijn ascese dan maar bedrijven op een paard...

De Rocha achtige religieuze symboliek wordt gecontinueerd tot het slot, waar we zelfs worden getracteerd op een reprise van de strijd tussen ST. Joris en de draak ! Mijn katholieke hartje bloedt...

De 2 andere protagonisten zijn Aligheri als de inheemse schone Juana en Rissi als el muerte die met Casero strijdt om haar gunsten,, en nu de leider is van de bende die eerst door Aballay werd gerund. Geen prettig figuur, deze uiterst vrouwonvriendelijke sadist.

Ik noemde Leone en Peckinpah, wie 2 minuten van deze film gezien heeft begrijpt meteen waarom, de sleutelscène werkt ook met Leone style extreme close-ups, terwijl later nog iemand Henry Fonda's sterfscène in OUATITW mag copieren. Daarmee bedoel ik niet dat deze film-hoewel niet slecht- het niveau van de originelen zou benaderen. Dat het hier niet om ironie alla Tarantino gaat, moge duidelijk zijn.

Deze in prov. Tucuman aan de randen van de Andes opgenomen film kan bogen op fraaie klassieke fotografie van de ruige, desolate woestijnlandschappen, die opvallend worden afgewisseld met close-ups van flora en fauna.

De score is natuurlijk geen Morricone en lijkt er gelukkig ook niet teveel op, die Andes panfluitjes gingen me op de zenuwen werken.

Trouwens gebaseerd op de novelle van Di Benedetto die ik niet ken, maar het verhaal schijnt inhoudelijk trouw te zijn gevolgd.