Birdy (1984)

Beklijvende anti-oorlogsfilm met een trage, doch boeiende verhaallijn en schitterende vertolkingen van Cage en Modine. Atypische oorlogsfilm door de wat dromerige vertelstijl en het gebrek aan oorlogscènes. ****

Ik heb het boek niet gelezen, maar dit is zo'n film die me er wel erg naar deed verlangen en dat is geen compliment.

Veel elementen uit het verhaal waren erg boeiend, zeker in de tweede helft. maar de flashbackstructuur werkte niet echt, de flashbacks naar de tijd voor Vietnam verstoorden de sfeer een beetje. Dat deel had volgens mij beter aan het begin gekund. Liever was ik meer in hoofd van Birdy gekropen. Ik had zijn situatie wat meer willen invoelen. Wel erg goede rollen van Cage en zeker van Modine.

Het einde was raar en ongeloofwaardig. Alles kwam wel heel snel op zijn pootjes terecht en de laatste scene eindigde wel vrij bruut.

Mooie muziek trouwens, al sloot het soms meer aan bij de film die ik had willen zien dan bij de film die ik zag. Best goed, maar ik zit een beetje met een onvoldaan gevoel.

3.0*

Film met één van de raarste eindes ooit (er is al het nodige over gezegd). De acteerprestaties zijn bovenmodaal, maar dat mag met deze cast verwacht worden.

3,5*.

Erg mooie film over twee mensen die zich niet begrepen voelen door de wereld om hen heen.

Het is lang geleden dat ik de film voor het laatst gezien had, maar hij is nog steeds erg mooi.

Puike, gevarieerde film over vriendschap, met symboliek en toch als hoofdthema "vrij zijn" al krijgen de gruwel van de oorlog en de natrauma's ervan zeker de nodige kritische belangstelling.

Eigenlijk de film van Alan Parker die me het best heeft bevallen. Mooie, de interesse gaande opbouw, camerawerk, vaak pittige dialogen of monologen en bovenal het schitterend acteren van Matthew Modine en Nicolas Cage (toch ook één van zijn topprestaties).

Indringende muziek van Peter Gabriel.

Prachtige fabel over twee jeugdvrienden die zwaar gehavend uit Vietnam terugkeren. Al heeft een verminkt gezicht dat met een verband is omzwachteld. Hij bezoekt in een militair hospitaal zijn vriend Birdy die weinig lichamelijke letsels heeft opgelopen maar psychisch zwaar toegetakeld is. In de houding van een vogel met gebroken vleugels zit hij naakt in zijn cel neergehurkt. Al probeert hem tot de realiteit terug te brengen...

Alan Parker graaft in flashbacks gelukkiger tijden op van twee kameraden uit een arbeidersbuurt in Philadelphia. We merken hoe ze samen duiven vangen, hoe Birdy smoorverliefd wordt op een goudgele kanarie en hoe hij met kunstvleugels over een vuilnisbelt probeert te vliegen. Hiermee stijgt hij natuurlijk boven de morele vuiligheid van een corrupte maatschappij. Op het einde krijgt de kijker nog een onverwachte anti-oorlogstirade voorgeschoteld.

Een aparte mooie film met veel symboliek, vreemd en fascinerend. Wel soms wat deprimerend. De karakterstudie is uniek. Stijlvol gefilmd door Alan Parker en voorzien van een mooie soundtrack van Peter Gabriel.

Zeer mooie film die je op twee niveaus kan bekijken. Ik vond de bijna onmogelijke vriendschap tussen Birdy en Al het best werken. Zo hartverwarmend dat een wat brutale vlegel als Al zo'n bijna passionele vriendschap onderhoudt met een jongen bij wie er duidelijk wat los zit, en dat hij het altijd voor hem opneemt. Ik weet niet welke ik het mooiste van de twee personages vond. Wie hier een anti-oorlogsboodschap achter wil zien zit evenzeer goed (vogel in een kooi, vrijheid, got it?) Prachtig gespeeld door Nicolas Cage en Matthew Modine, en zeker een ten onrechte onbekeken film. En ja, dat einde, hoe kan je er niet van houden?

Derde Parker.

Erg interessante regisseur, maar ik heb nog te weinig van hem gezien om hem al echt in een hoekje te plaatsen. Bovendien denk ik ook dat hij steeds iets anders doet in zijn films, zolang het maar een beetje apart is. Ook deze Birdy is binnen zijn genre 1 van de apartere films.

Met een jonge Cage nog wel. Tegenwoordig vind ik hem beter acteren in slechtere films. Hier zitten wel enkele bekende trekjes van hem in, maar hier probeert hij wel subtieler te spelen en dat kan hij duidelijk minder goed. Doe dan maar een lekker gekke Cage. Dit smaakt me allemaal wat minder.

Modine vond ik nog minder. Veel lof over het en zijn acteerwerk, maar ik vond het allemaal maar gemaakt en nep. Nergens geloofde ik het ook echt. Het voelt wat mij betreft veel te veel aan als twee kerels die heel erg een type spelen maar er niet echt voeling mee hebben. Dat gaat er bij mij niet goed in.

Visueel is het wel redelijk. Pas in het laatste half uur worden de remmen losgegooid. Alles daarvoor is degelijk versierd en dromerig in elkaar gestoken, maar de echt goede stukjes zie je pas in het laatste gedeelte. De droom van Modine bijvoorbeeld, geweldige scene.

De traagheid van de film is in principe niet erg, maar de personages zijn gewoon erg saai. Hoe hard Parker ook probeert om ze interessant te maken, ze zijn gewoon niet zo interessant. Dat gaat het verhaal zelf ten koste. Het verhaal is namelijk apart genoeg om te volgen, met een goede onderliggende boodschap die niet moeilijk is om te ontcijferen.

Extra punten voor het laatste half uur, want alles daarvoor vond ik wat minder interessant. Zoals ik al aangaf, ik vind de personages gewoon niet interessant. Ook de visuele stoot mocht soms wat worden opgevoerd in de eerste 90 minuten, want dat kan Birdy soms best gebruiken. Net aan voldoende vanuit mijn kant.

Niet onaardig maar nogal onevenwichtig drama. Modine doet het goed in de titelrol, als zwijgende vogelmens en als onhandige eenling. Kompaan Cage tast af en toe flink mis, zijn acteerstijl werkt eigenlijk uitsluitend in ironische rollen. Hij leek trouwens op David Schwimmer met dat verband om z’n hoofd.
Muziek van Peter Gabriel viel positief op. Vietnamscenes hadden ze beter achterwege gelaten.

Wel jammer dat men in de laatste minuten besloot een ommezwaai te maken en de film afsluit met een grappig, komisch bedoeld einde dat eerder past bij een buddy komedie. Ik moest ook wel even lachen maar het past natuurlijk totaal niet, zeker ook omdat de film dan direct afloopt.

Toch een bijzonder verhaal van een jongeman die geobsedeerd is door vogels en hierdoor als sociaal onhandig (of gehandicapt) in het leven staat. Als kind valt dit nog te plaatsen, maar Birdy ervaart dat dit op latere leeftijd toch zijn consequenties heeft. Tegelijk hiermee wordt een verhaal geweven rond een innemende vriendschap tussen deze Birdy en Al Columbato.

Niet 100% overtuigd van Cage in deze rol. Soms wat geforceerd naar mijn aanvoelen. Modine vond ik dan wel sterk acteren als eenzaat. Bij momenten wel enkele grappige noten in de film, mede door de naïviteit van Birdy waardoor humor en drama afgewisseld worden.

Ondanks de zware momenten tracht de film toch een bepaalde speelsheid en luchtigheid te creëren. Je zou het ook ontroerend kunnen noemen. Mooi dus, maar niet geweldig, maar zeker het bekijken waard.

Nogal een flauw drama van Alan Parker. Het begint al met een vrij ongeloofwaardige vriendschap tussen Birdy en Al. Al is de stoere en populaire kerel uit de buurt en Birdy is de vreemde jongen uit de buurt die enkel met vogels bezig is. Dat hier zomaar een vriendschap kan ontstaan vanwege een akkefietje rond een zakmes vond ik al erg ongeloofwaardig.

Ondanks de goed acterende Modine en Cage miste ik de nodige peper en zout om echt mee te leven met hun verhaal. Met de flashbacks had veel meer kunnen gedaan worden, want echte hoogtepunten of scènes die me echt konden ontroeren, heb ik niet gezien. Het einde is één van de meest vreemde eindes die ik al gezien heb. Probeerde Parker hiermee wat humor in de film te brengen door de kijker te laten geloven dat Birdy zelfmoord heeft gepleegd door van het gebouw te springen, maar gewoon een verdieping lager terechtkomt? Toch een beetje vreemd voor een film die de hele speelduur lang anders vrij serieus probeerde te zijn.

Matige drama dat de hele tijd rustig kabbelt zonder echte pieken of dalen.

2.5*