Bellflower (2011)

Prima film die op eigenzinnige en nogal deprimerende wijze de wereld en denkwijze van 2 vrienden laat zien.

Het is belangrijk dat je geen actiefilm verwacht met stoere auto's en dito karakters omdat deze indruk wel enigszins wordt gewekt met de poster en genreaanduiding. Wat je vervolgens wel krijgt is een mooi gefilmd en naturel geacteerd drama die soms wat naargeestig aandoet. De sfeer die wordt neergezet door Glodell als regisseur is alsof ieder moment de wereld vergaan kan. Vooral Aiden (Wiseman) straalt in z'n rol iets uit waardoor je je ongemakkelijk gaat voelen.

Eigenlijk blijft het voortdurend onduidelijk waar de film nu heengaat en hoe deze zal eindigen, ondanks de flashbacks tussendoor. Dit maakt het wel samen met het lage tempo toch soms wat minder interessant, vooral in het begin.

Neemt niet weg dat het over het algemeen een boeiende film is die op een verrassend wijze een niet alledaags plot uitwerkt.

3,5*

Verrassende leuke en zeker ook goede film. Bij het lezen van het verhaal denk je al gauw aan een dertien in een dozijn film maar dat is het zeker niet. Het verhaal zit gewoon goed in elkaar, is boeiend en de uitvoering is gewoon uitstekend (komt vooral door de cast). Het eerste uur draait vooral om romantiek en vriendschap. Daarna gebeurt er iets (wel cliché en zat er ook wel dik in) waardoor de romantiek en vriendschap omslaat in bedrog, jaloezie en wraak. Dat laatste neemt overigens best extreme vormen aan. De laatste 20 minuten zijn overigens soms best heftig maar ook verwarrend.

De cast (het waren voor mij allemaal onbekende acteurs en actrices) deed het prima en Rebekah Brandes als Courtney mocht er zeker wezen (de ietwat mollige Jessie Wiseman ook wel). De beelden zagen er overigens best zeer kleurrijk uit en ook enkele camera beelden zien er best apart uit want een aantal beelden is gewoon opgenomen met een vuile (soms heel erg vuil) camera lens wat best grappige beelden en effecten geeft. Op een gegeven moment dacht ik dat er een haar op mijn TV zat maar dat bleek dus door de vuile camera te komen. Ik probeerde het ook nog weg te vegen De muziek was overigens ook best fraai.

Kortom een zeer verrassende film die zich prima wegkeek.

Ik vond het maar een B film jammer had hier meer van verwacht

This is nice. Fijne indie film waar ik erg om gelachen maar ook gehuiverd heb. Het verhaal vind ik sterk en interessant, de dialogen, relaties komen realistisch over. Ook de score is aangenaam.

Erg knap dat deze film voor -naar ik heb gelezen in de nyt - is geschoten voor $17.000. De spanningsboog is ook nog iets waarvan ik heb genoten. Eerst krijgt de kijker een soort achterwaartse flashback te zien waaraan eigenlijk geen touw aan vast te knopen is, vervolgens neemt de intensiteit van het verhaal gestaag toe. Ik zal de heer Glodell (Woodrow) maar ook regisseur en de schrijver in de gaten houden.

Obsessieve hobby's zijn in zekere zin cool. Nu heb je ook mensen die als obsessieve hobby dode katten verzamelen, ja das niet zo cool, maar jullie snappen wat ik bedoel. Als het enigszins "normaal" is, gaaf! Wat is er dan leuker als iemand die hobby met je deelt. Zo ben ik bijvoorbeeld maar wat blij, als er iemand bij me langskomt waar ik de Buffy musical aflevering compleet bij mee kan zingen, das mijn tik.

Alle trashy pulp romance en grimmig drama terzijde, is dat hier de kern van de film. De obsessie tussen 2 vrienden. Deze obsessie is namelijk losjes gebaseerd op Mad Max (deel 2) en het bouwen van een auto genaamd Medusa. Spoiler? Neuh,

Hoe grimmig de film ook wordt (best wel), straalt het altijd wat positiefs uit, vind ik. Dit komt omdat de obsessieve hobby altijd centraal lijkt te staan.

Het is meer een sfeerfilm. Half geworteld in het Mumblecore genre, maar er totaal niet mee te vergelijken. Ik keek dan ook totaal niet op van de slechte beeldkwaliteit, dat gebeurd wel vaker bij dat soort filmpjes, Waar ik wel van opkeek was de vastigheid, waarmee deze stijl werd toegepast. De vaak overbelichte look werd onderdeel van de sfeer.

Fijne film. Leuke combinatie van obsessieve hobby, trashy romance en grimmig drama. Ergens hoop ik dat deze film niet al te veel bekeken wordt. Geen idee waarom het genre "Actie"hier staat, want die is er niet, meer een erg grimmig drama dus en dan ook nog eens erg smerig gefilmd. Weet waar je aan begint!

Vreemde maar op een bepaalde manier best fascinerende en originele low budget-film, die moeilijk te definiëren is. Laten we het maar een gewelddadig relatiedrama noemen. De abstracte cameravoering en het maffe kleurenschema zal niet iedereen aanspreken, net zomin als het sporadisch amateuristische akteerwerk, maar de film is knap gemonteerd en de personages bezitten wel enig charisma. Jammer dat het uiteindelijk niet zo veel om het lijf heeft. De Mad Max-aspecten van het plot wel zijn leuk gevonden.

Ik had mazzel dit weekend. Twee films gekeken en allebei een hele hoge score. Ook deze film vond ik echt schitterend. Alles klopte gewoon. Het kleurgebruik en lichtgebruik maakten de scènes echt prachtig om naar te kijken. En het ritme klopte perfect. Net als bij die andere film (Blue Valentine) heerst hier ook zo'n heerlijk loomheid terwijl er toch genoeg gebeurd.

Zelfs op het laatst, als het tempo wat hoger wordt en hij heen en weer gaat tussen realteit en what could have been, blijf je toch in die prettige staat van loomheid zitten. Ik kan het niet uitleggen maar het was gewoon perfect getimed allemaal. Het gaf het geheel een heel prettige sfeer. En het verhaal zakt ook nergens in. Men weet de spanningsboog heel de tijd gespannen te houden. Echt heel knap gedaan. Zeker voor een low budget film.

Uitstekende en buitengewoon origienele film over twee vrienden die leven op het moment en spullen bouwen voor een eventueel aankomende apocalypse. De romance op het begin van de film komt heel natuurlijk en oprecht over. En dit geldt ook voor de uitstekende dialogen. Echter heb je geen flauw idee waar de film naar toe gaat, en dit zorgt zeker voor verrassingen. Een beetje vreemd, maar wel heel lekker.

Een redelijk drama film...

Geen spannend verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk achtergrond muziek...

Geen HD kwaliteit aanwezig...

Geen moeite waard...

Ondanks ik zie het goede cijfers, helaas geen goede film...

Bellflower heeft twee gezichten. Qua drama en filthy romance erg sterk, de "smerige" beeldkwaliteit werkt ook niet verkeerd (en dit was toch wel mijn grote angst als visual whore zijnde) maar dat wordt eigenlijk goed gemaakt door de overbelichting en dat Glodell zeer constant is in zijn stijl. Vooral als je nagaat hoe beperkt de middelen waren mag het technische resultaat er zeker zijn.

Glodell vind ik dan minder sterk als acteur. Het acteerwerk is al van geen hoog niveau maar alleen bij hem is het erg storend. Wiseman is aandoenlijk, en Brandes doet het op dit vlak ook wel aardigen Dawson is de perfecte partner in crime. Drama weet toch ook wel erg heftig te zijn op momenten, erg sterk. Naarmate het einde zich aandient gaat er bij Glodell het één en ader mist. Hij lijkt iets te veel bezig te zijn met een zeer naargeestige escalatie naar beeld te vertalen (wat 'm heel goed lukt) maar hierdoor lijkt de film wel een beetje stuurloos te zijn.

Toch wel erg genoten, vooral omdat de intenties van Glodell gewoon enorm puur zijn en dat zie je aan de film af. Erg originele film en met de resources voor handen is dit resultaat best knap te noemen.

Wat een heerlijke film, dat zijn nog eens debuutfilms. Van typische indiefilm (op een goede manier) ontwikkelt het zich steeds en gaat het steeds een stapje verder. Echt nog geen perfecte film, maar het talent druipt hier vanaf. Dit is precies het inventieve waar ik zo van hou.