Hemel (2012)

Het camerawerk en de quasi-filosofische zever wellicht niet; het overdaad aan naakt en de ongelofelijke platvloersheid helaas wel.

Ben benieuwd wat de maakster probeerde te bewerkstelligen. Wilde ze ons choqueren? Missie mislukt.

heb het 20 minuten volgehouden ,nada noppes,echt geen "reet" aan.

kon mij nergens boeien.

zullen genoeg mensen zijn die dit wel mooi vinden anders win je geen prijs op een filmfestival.

maar niks voor mij...

'Seks is onhygiënisch, dat is het hele ding.'

Mijn Hemel, wat is dat meisje akelig mager. Bijna uitgemergeld. Als ik iets niet aantrekkelijk vind zijn het extreem magere meisjes waarbij je de ribben uit ziet steken. Zo zonde, want haar hoofdje is best aardig. Of kan aardig zijn. Nu was Joris ook net (Een hele lelijke) kabouter Spillebeen, dus dat matchte wel aardig. Al haar partners eigenlijk.

Al snel voelde ik een overweldigende afkeer voor dat meisje. De manier waarop ze sprak (stemgeluid, taalgebruik(, haar gedrag (Dat staand plassen, come on..)... Verschrikkelijk zeg. Ik kreeg maar geen band met dat kind, ondanks dat steeds duidelijker werd hoe verknipt ze is. Toch voelde ik niks van empathie. Het kon me niks schelen wat met haar gebeurde. Ligt dat aan mij, ben ik een monster, of heeft haar personage gewoon veel te weinig meegekregen om ook maar iets voor te voelen?

De zwaar ongezonde relatie met haar vader hielp hierbij ook niet. Je gooit je pa niet op de grond om vervolgens bovenop hem te klimmen en je benen om hem heen te klemmen. Waarom laat die vader dat u überhaupt toe, bleef ik me maar afvragen.

Ik bleef maar hopen op een verhaal, op psychologische diepgang, verklaringen, achtergronden.... Daarvoor in de plaats kreeg ik saaie dialogen, seks en een slap verhaal.

Snel vergeten, dit wanproduct.

^Wat Elineloves schrijft daar kan ik me grotendeels bij aansluiten.

Ik vind Hemel eerlijk gezegd een smerige film, met ranzige personages en vulgaire dialogen. Wel een dappere rol van de graatmagere Hannah Hoekstra die een behoorlijk deel van de film in haar blootje rond huppelt.

Heftige reacties. Aangenaam is de film zeker niet nee.

Empathie hangt af van de kijker. Het is ook niet het woord dat bij mij als eerste opkwam. Eerder gefascineerd door.

Ik zie een worsteling met gevoelens en identiteit, met als resultaat een vlucht naar voren via provocatie, stoerheid en (zelf) destructie. De behoefte aan moeder, de geschiedenis van de moeder en de rol vd moeder als vaders partner. De rol die Hemel eigenlijk in wil nemen of vervullen. Ze weet dat dat niet kan maar uit haar frustratie in verleidings-/claimgedrag ten opzichte van vader. (Wanhopig) willen vastklampen aan haar vader.

De wijze waarop nieuweling Hannah Hoekstra de rol van Hemel vertolkt vind ik zeer indrukwekkend. Ze heeft presence. En dat ze het heeft aangedurfd! Ik denk niet dat een andere actrice uit Nederland deze prestatie had kunnen neerzetten. Met Helena vd Meulen(scenario) en Sacha Polak (regie) voor mij toch zeker een 7 waard.

Empathie is misschien ook een kwestie van smaak (of ethiek?). Ik had er niks mee bij de hoofdpersonen in project-X, maar die film heeft een haast mythische status verworven.

Trouwens hoeveel empathie hadden Kubrick en Hitchcock eigenlijk met vrouwen? Of zie de heersende opvattingen van mannen (volk) in India over vrouwen nav recente gebeurtenissen (groepsverkr./moord).

Anyway, het gaat in eerste instantie om de film en/of acteerprestatie die wordt (af)geleverd. Laat ik mij dan toch ook maar eens gaan wagen aan Clockwork Orange. Kijken of ik empathie kan opbrengen voor de gewelddadigen.

Iedereen alvast een gelukkig en gezond 2013 toegewenst en niet te vergeten veel filmplezier!

En dat Monic Hendrickx een gouden kalf moge krijgen voor haar rol in tv-serie Penoza

2.40 voor deze film?

Volgens mij moeten mensen eerst eens kijken of het wel een film voor hun is voordat ze gaan kijken.

Check gewoon wat de mensen die hoge cijfers geven voor cijfers geven aan film die je wel kent.

Ik zag 'm op de wereldpremière.

Verder ben ik best wel breed georiënteerd qua filmsmaak. Zie nu niet zo heel erg wat precies de doelgroep hiervoor zou zijn, behalve wat oudere mannelijke journalisten. Geef verder in mijn review helder aan wat er imo mis mee is.

Zijn op wat fake accounts na, ook maar heel weinig mensen die 'm goed vinden.

Het verhaal van de nymfomane jongedame met 'daddy issues' deed me denken aan Pialats À Nos Amours. De stilering is echter haast diametraal het tegenovergestelde van de vérité stijl van die film van Pialat. In de hemel zijn veel mooie kleuren, is er spel met scherptediepte en klinkt er veel mooie muziek. Net iets te mooi vaak, maar dat vergeef ik deze debuut langspeelfilm graag.

Hoewel de structuur van Hemel en het beoogde emotionele effect redelijk eenvoudig te doorgronden zijn, werkte het wel voor mij. De hoofdpersoon doorleeft extreme tegengestelde emoties. Aan de ene kant cynisch, extrovert, narcistisch tot anderzijds vertwijfeld, melancholisch maar ook momenteel gelukkig. Ik houd wel van zulke grote gebaren.

Jammer dat het kantelpunt in de film narratief te archetypisch is: de protagonist komt door de verheffende en cathartische werking van de hoge kunst tot een belangrijke emotionele doorbraak, met een gedragsverandering tot gevolg. Uiteraard in beeld gebracht door het langzaam inzoomen op het gezicht. Het miste nog net dat er in soft focus, slow motion een prachtige parelende traan valt.

Oja, de rol van Hemel vind ik memorabel vertolkt door de voor mij onbekende actrice Hannah Hoekstra. Al met al ben ik benieuwd waar Sacha Polak nog meer toe in staat is.

Ach, just dat gedeelte is nog redelijk goed omschreven en te vatten. Het is het hele stuk dat, net als de film, aan overdaad aan interessantdoenerij ten ondergaat.

Ach, een beetje meer Jip en Janneke taal kan best.

"diametraal het tegenovergestelde" en ook je vierde alinea is gevuld met onnodig zeldzaam taalgebruik en bijzinnen.

Net iets te mooi vaak.

Maar dat vergeef je deze jongen graag? Ik heb nu eenmaal een username gekozen die bepaalde verwachtingen heeft geschapen.

Ik vind het een verademing als iemand een keer creatief met taal speelt in dit forum. Ga vooral zo door

Ik kan het ook wel waarderen, maar deze film verdient een wat eenvoudiger benadering. Het is al pretentieus genoeg van zich zelf.

En natuurlijk is het je vergeven.

De film raakte me op geen enkele manier.

Ik kan niet zeggen dat er slecht geacteerd werd,

maar voor de rest vond ik niet boeiend.

*2.0 voor de moeite

Beetje een eigenaardige film, waar niet zo heel veel in gebeurd maar waarbij de film slechts kijkt naar Hemel, een een of ander vaag wijf die niet helemaal goed bij der hoofd is en met haar botheid echt tegen alles en iedereen weet te schoppen. De film wil uiteraard wel ergens naartoe (dat zie je ook wel aan het einde) Hemel deed me wel een beetje denken aan dat ene vage wijf uit Caged, ook hierin is ze weer op een buitengewone manier helemaal geobserdeerd door seks, en word ook op den duur bloedirritant. Hans Dagelet was nog wel een van de weinige die het nog wel goed deed. Voor de rest is deze film wel leuk om een keer te kijken, alleen om helemaal dubbel te liggen van de best ziekelijke redenaties, en het acteren van Hannah Hoekstra.

2,5*

Eindelijk weer een goede nederlandse film

Redelijk goede film, iig beter dan ik verwacht had na het lezen van de reviews hier. Komt waarschijnlijk omdat ik geen last heb van de Nieuwe Preutsheid, dwz ik erger me niet aan een beetje bloot en erotiek, het hoort bij het leven en in deze film viel het nogal mee eerlijk gezegd: Eenzaam meisje doolt verward rond en heeft vluchtige sex met diverse minnaars maar heeft alleen echte gevoelens voor haar vader. De dialogen zijn vaak grappig en confronterend. Hoekstra was een verrassing voor me; haar spel was buitengewoon goed en naturel. Beetje jammer van haar anorexia lijf maar haar koppie is erg mooi.

Best boeiende film, maar echt meeslepend wordt het niet helaas.

In die eerste scène dacht ik even dat Hoekstra echt fellatio ging toepassen. Niet dus, en dat is jammer, want het enige dat ze nu in de mond gelegd kreeg waren bijzondere slechte en haast lachwekkende flarden dialoog. En in tegenstelling tot een Hans Dagelet (aardige rol nog wel) weet ze daar helemaal niets mee te doen. Ja, wat vuilbekken, maar het komt zo geacteerd en dus ongeloofwaardig over, dat je 90 minuten lang niets met de hoofdpersoon hebt. Hoogstens wekt het irritatie op.

En het thema van de film is wel aardig, maar wordt bijzonder zwak uitgewerkt. Wat seks in het begin, en vervolgens enkel nog verhaal. Waar bleef de seks, vroeg ik mij ineens af. En sowieso het hele gedrag van Hemel was mij een heel groot vraagteken. Toch niet enkel doordat de moeder is overleden? Ook de relatie met de vader (beide lijken toch wel op elkaar) is op zijn zachts vreemd te noemen, maar het waarom wordt ook in dezen niet gegeven. En nee, wat stille beelden tonen met wat gebliep en een gitaarakkoord als muziek toont alleen maar legt helemaal niets uit, of geeft zelfs maar geen hint. Dat heb ik vaker bij Nederlandse art-housefilms, dat men denkt door zo weinig mogelijk te zeggen, wel een goede film te maken. Joy is daar ook al zo een goed voorbeeld van.

En dan kunnen er nog wel een aantal shots inzitten die mooi zijn, en een tweede helft van de film die iets beter is, maar eigenlijk is dit als geheel gewoon een wanproduct. De ideeën zijn er nog wel, maar op zo een belabberde manier uitgewerkt. Toen Hans zijn pik nog tonen mocht (totaal onnodig, zo sneaky in de hoek van het beeld) wist ik genoeg: 0,5*.

Behoorlijk opmerkelijk dat het gros van de kijkers totaal niet begrepen heeft wat er nu eigenlijk aan de hand was, terwijl het langzaam maar zeker toch overduidelijk uit de doeken wordt gedaan. De zoektocht van Hemel naar haar identiteit. Lijkt ze nu op haar overleden moeder (die ze niet heeft gekend) of op haar vader? Via (zelf)destructie richting een bezinnende finale...

Het probleem is niet de vorm van de zoektocht (kortweg gezegd de naakt- en seksscenes), maar de uitwerking daarvan. Iedere keer als er weer een puzzelstukje bekend wordt, moet daar op gereageerd worden in de volgende scene waardoor het antwoord alsmaar duidelijker wordt. De puzzel wordt zodoende te snel opgelost door de(ze) kijker.

Recht-toe-recht-aan, maar toch in een mooifilmerij-mal gegoten.

Ik weet begot niet of dit een goede film was of net een draak. Dacht ik na een halfuur. Maar ondertussen was al wat ik zag was een kind die bang was. Bang om alleen te zijn, bang om iets te verliezen. Gewoon een kind op zoek naar de mens in zich. En dit werd prima vertolkt. Als dat de boodschap was van de regisseuse. Dan heb ik de film begrepen. Anders dan heb ik de boodschap gemist. Vooral het gesprek in het restaurant was bijzonder sterk. En of ik boodschap wel of niet heb opgepikt. Naarmate de film vorderde steeg mijn waardering. Om uiteindelijk te beseffen dat dit een zeldzaam prima Nederlandse film is.

Ik vond dit een erg goede film en het gaat best over een wereldwijf, staand plassen top scene, haar geschoren muts is ook erg gewaagd en zover ik weet is nog nooit eerder zo'n scheer scene gezien in een film. Ik snap de diepgang in deze film wel en vond hem erg interessant. Seks is slechts een metafoor voor haar zoeken naar haar identiteit, uiteindelijk knapt ze en huilt ze, dit vond ik een prachtige scene, ook de scene in het dak van Sevilla Rol van Hans dagelet was ook erg goed. Dit is ook een reden waarom ik de films Caged van brennikmeijer of Nina Satana erg goed vindt.

Film met ongelofelijk veel potentieel die helaas blijft steken in oppervlakkigheid. Het camerawerk weet de film staande te houden met een paar prima shots, maar dit was niet genoeg om het geheel naar een hoger plan te tillen. Dit deed het acteerwerk niet, hoewel Hannah Hoekstra mij gaandeweg de film toch enkele malen wist te verassen. Helaas was de dialoog die zij uitsprak voorzien van een enorme hoeveelheid knulligheid.

Toch een halfje extra voor de opera scène, 2.5 sterren.

de marathon al gezien?

goede verwoording. ik vond het ook allemaal net niks.

Mager onsympathiek meisje dat op zoek is naar liefde maar vooral iedereen afstoot.

Mijn hemel! Waar heb ik nu naar zitten kijken? Volgens mij naar een film zonder kop of staart, met daar tussenin zoiets als een relaas over een nihilistische jonge vrouw, die volgens mij het noorden voorgoed kwijt is. Als Sacha Polak met sommige beelden én met vulgaire dialogen de huidige stand van onze beschaving wil schetsen, dan schiet zij wat mij betreft haar doel ver voorbij. Dit is gewoon bagger en elke relatie met de werkelijkheid berust volgens mij louter op toeval. Het verwondert mij daarom dat iemand überhaupt op het idee komt om een dergelijke film te maken.

In Amsterdam Zuid is het weer crisis, nu lijdt een meid aan het Betty blue complex en maakt ze het de kijker onmogelijk met onbehoorlijke discussies, ongewenst echte mensen naakt, incestueuze relaties, lelijk dichtfilmerij en een overdosis aan gezwets in de ruimte. Typische exploitation voor de blanke hoger opgeleiden. Wantoestand.

Kon er niet worden gekozen voor iemand met billen, borsten en wat vel over been?