The Oregonian (2011)

Opvallend.

Simpel maar knap in elkaar gedraaid low budget filmpje met overtuigende karakters.

Vaag maar enorm vermakelijk en effectief. Niet te lang, niet te kort. Absurd werkje voor de liefhebbers. 7.5/10*

Zeer amateuristisch broddelwerkje zonder overtuigingskracht. Slechte acteurs zonder tekst., lachwekkende effecten die met windows moviemaker pro of iets dergelijks gemaakt zijn en zwakke soundtrack bestaande uit snerpende hoge tonen. Beware!

WTF!

Wingard en Lynch, zo dat lokt al gelijk de goeie doelgroep hier naartoe?

Een onbegrijpelijke film maken is makkelijk. Echter een film onlogisch laten lijken en daar toch nog logica in verstoppen? Das een ander verhaal. Nu moet je het niet zo zien dat deze film echt aandacht geeft aan logica hoor, meer dat ik er wat uit kan halen.

Deze film spoort namelijk van geen kant en tript volledig door. Wilde je nog een film voor bij je blowtje of je paddo's? Tip! Drugs zijn bij deze film verder niet nodig, het laat je toch wel confused achter.

Vooral erg audiovisueel, waar het plot (hierboven klopt wel zo ongeveer) maar een kapstok is voor het audiovisuele. Een vrouw komt terecht in een ongeluk, krijgt geheugen verlies en een mentale breakdown. Wat is echt, wat niet en waarom is er verdomme niemand in deze stad die me even kan helpen.

Audiovisueel vraagt het ook wel wat uithoudingsvermogen van de kijker. De vrouw is gek, dus wij moeten dat ook maar worden.

Soundtrack bestaat uit distorted slide gitaar, radio samples drone en op de momenten dat het er toe doet bizar schelle, high pitched noise.

Visueel is het handheld, 16mm, expres heel vuil en kapot. Een ode naar de jaren 70/80? Getuige ook een game dat in een kamer ligt, genaamd Maniac (naar de film). Waar Lynch graag met kleuren speelt (rood/blauw), staat hier de kleur groen centraal, als een thema door de film. Waarom? Geen idee, maar thematisch is het wel fijn.

Daar houdt de Lynch vergelijking niet op. Personages zeggen niets of brabbelen maar wat. Key personages komen ook steeds terug en lijken een belangrijke rol te spelen in het geheel, who knows. Door het spel met kleur, personages en editing komt er voor mij ook een verhaal uit, maar daar zal iedereen anders tegenaan kijken.

Humor, veelal door het absurdisme, is de film ook niet vreemd. Sommige scenes zij zo belachelijk, hoewel serieus gepresenteerd, kun je een lach niet onderdrukken. Nu is de scheidingslijn tussen absurd mysterieus en grappig wel dun, maar hier maken ze het wel erg bont.

Tsjah en daar houdt het op met deze chaotische review, voor een chaotische, verwarrende film. Horror puristen hoeven dit niet te proberen, maar wie Inland Empire en Pop Skull onder het kopje Horror plaatst, moet dit toch eens proberen.

Rest me nog te zeggen:

Een groot gedeelte van het team achter deze film, zat ook achter William Never Married http://vimeo.com/35097357#, een film zonder geplande distributie of dvd, maar zeer de moeite waard. Wel een stuk meer donker drama, dan mysterie.

Nog een leuk weetje: Deze dvd is te koop voor 25 dollar, inclusief LP van de soundtrack, de masochisten . The Oregonian - theoregonianfilm.com

Harmony Korine meets David Lynch op een regenachtige zondagmiddag.
Klinkt als een 'match made in heaven', maar helaas ben ik toch wat minder enthousiast dan Inland Rabbit of Reinbo. Het concept is in de eerste paar minuten wel duidelijk (en deed me erg denken aan Silent Hill), waardoor er ook wel makkelijk een soort verhaaltje uit te peuteren valt. Maar ik vond de nachtmerrieachtige taferelen niet echt werken zonder een duidelijke context. Lynch biedt altijd wat meer houvast door middel van de karakters. Nu krijg je een lading vreemde scenes over je uitgestort, waarbij ik het gevoel kreeg alsof men probeerde het gebrek aan degelijke acteurs op te vangen door alle tekst en interactie dan maar te schrappen.
Ondanks de goedkope look en de matige acteerprestaties toch wel een aardig experiment.
(en een extra punt voor die oude vrouw in de rode mantel)

Ook een keer gezien een x aantal jaar geleden....inderdaad een vage film.

Zo zien je maar dat smaken erg kunnen verschillen.....maar goed ook .

Geluid en beeld vond ik destijds niet al te best.

Ik kan er niet meer dan een 0,5 ster voor geven.......een draak van een film.

Mieter Inland Empire, Silent Hill en Pop Skull in de blender en je krijgt iets dat lijkt op The Oregonian. Bizar en fascinerend filmpje. Vond hem net wat beter dan The Rambler, maar dat komt vooral omdat de setting me daar wat minder lag. Gelukkig blijven de cowboys in deze film tot een voor mij hanteerbare hoeveelheid beperkt.

Angstaanjagend sounddesign en talrijke salvo's aan manische, bevreemdende editing zijn de grootste sfeermakers hier. Voeg een stevige dosis Lynchiaanse weirdness toe en je hebt een film waaraan liefhebbers van surrealisme (waaronder ik) zich kunnen verlekkeren. Perfect is de film helaas niet, daarvoor vond ik het qua kleurgebruik en stilering soms toch net wat teveel van een brak geschoten homevideo weghebben. Sommige scenes weten dat niveau zeker wel te ontstijgen, maar het mocht toch wel wat meer zijn op dat vlak. Gelukkig is deze film weer zo'n toonbeeld van hoe belangrijk een sterke soundtrack kan zijn, want met het ijzingwekkende geluid wordt een heleboel gecompenseerd. Bij wijlen om rillingen van te krijgen.

Geef hem voor nu het voordeel van de twijfel met een kleine 4*, want nachtmerrie-cinema als dit heeft bij mij nou eenmaal wel een streepje voor.

''Creatief zooitje.''

T. O. (2011): een film die mij weer eens op 't puntje van mijn stoel heeft gekregen. Effectief verhaal, bizarre personages en hier en daar belabberd acteerwerk maar dat siert deze film wel ben ik van mening. Kortom: heerlijk gek en super vaag.

The Oregonian: een bijzondere film die niet voor iedereen is weggelegd.

Vierenhalve ster van mijn kant.

"Mieter Inland Empire, Silent Hill en Pop Skull in de blender en je krijgt iets dat lijkt op The Oregonian" - Leatherhead

Een jonge vrouw die afkomstig is van een boerderij raakt betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. Ze heeft echter geen flauw idee waar ze zich nu bevindt en zwerft wat rond langs de kant van de weg. Later doet ze de ontdekking dat ze zich in een grote nachtmerrie lijkt te bevinden.

Als je zo door de berichten scrollt op de pagina van The Oregonian weet je meteen dat je een goede keuze hebt gemaakt voor het subgenre 'experimentele horror' voor de 2024 horror challenge; wat een verdeeldheid. Wanneer zelfs een toch niet onbevreesde culttrotseerder als Woland vraagt om iets dat beter te begrijpen is, dan weet je wel dat je iets te wachten staat.

Ook voor mij is het moeilijk om een waardering te geven voor dit experimentele werkje van regisseur Calvin Reeder, een filmmaker van wie ik nog niets zag. Audiovisueel is het sowieso een trip, en het intrigeert zonder enige twijfel. Maar het irriteert ook, waar ik dat bij een Lynch totaal niet heb. Begrijpen doe ik het evenmin, maar ik kan dit geen onvoldoende geven, daarvoor heb ik echt te gebiologeerd zitten kijken.

Check zeker in dit geval absoluut de trailer.

3,2*