Those Magnificent Men in Their Flying Machines, or How I Flew from London to Paris in 25 Hours 11 Minutes (1965)

Jeugdsentiment, vergelijkbaar met, maar wel inferieur aan, The Great Race uit hetzelfde jaar. Gewoon erg grappig (ook voor kinderen), een aanrader. Voor fans is verder nog het vervolg Monte Carlo or Bust aan te raden.

3,5*.

Heel leuk en vooral heel grappig. Had aan het begin wellicht iets vlotter gekund, maar wanneer de vaart er in zit is het zooitje ongeregeld die elkaar het leven zuur probeert te maken (en soms ook wel lief voor elkaar zijn) uitemrate vermakelijk.

4*

Knotsgekke film met een erg lange titel dito speelduur. Een variant op The Great Race, maar

dan met primitieve vliegtuigjes, gemotoriseerd weliswaar maar ik moest automatisch aan

de pioniers van de luchtvaart de gebroeders Wright denken. De lange speelduur wreekt zich

op den duur wel een beetje, vooral ook doordat lang niet al de grappen geslaagd zijn. Maar

al met al prettig kijkvermaak.

Na de al te lange slapstick-aanloop met niet altijd geslaagde gags, volgt dan het veel betere werk : de race.

Cinematografisch OK, met mooie shots en deze keer echt grappige scènes (vliegtuig op trein,...) en af en toe wat Britse-flair-humor, Franse verleiding, Italiaans temperament enz...

De passende internationale cast brengt het er goed van af.

Laatst gezien met de kerst bij omroep max, zowel het jaargetijde als de zendgemachtigde is in dit geval wel kenmerkend. Typisch een jaren zestig film, doet qua opzet denken aan bijvoorbeeld It's a Mad Mad Mad Mad World of The Great Race: groots opgezette avonturenfilms, met de nodige, vaak kinderachtige humor. Erg luchtig qua toon en vaak zitten dit soort films volgepropt met bekende namen. Bij deze valt dat laatste trouwens mee, rolbezetting is wat magertjes bezet. Jammer van Those Magnificent Men is dat het spektakel van de race pas na anderhalf uur losbarst, en maar een klein half uurtje duurt. Voor de rest krijg je een wat klef maar acceptabel liefdesverhaaltje over twee deel deelnemers die vechten om de hand van Miles en moet de humor verder zitten in het uitvergroten van de stereotypen der deelnemers uit alle verschillende landen.Moet wel gezegd worden dat de film er visueel en qua aankleding er, zeker voor die tijd, schitterend uitziet. Alles bij elkaar gewoon erg vermakelijk.

In deze vermakelijke typische jaren 60 Avontuur / Komedie film (de belachelijke lange filmtitel is al lachwekkend en hetzelfde geldt voor de Nederlandse filmtitel), welke te zien was op de televisie via de televisiezender "NPO 1", moet een vliegrace (georganiseerd door de rijke Britse krantenmagnaat Lord Rawnsley) van Londen naar Parijs bewijzen dat de Engelsen het luchtruim beheersen.

Een internationale groep, bestaande uit de Engelse Richard Mays (James Fox), de Amerikaan Orvil Newton (Stuart Whitman), de Duitse oogglas dragende kolonel Manfred von Holstein (Gert Fröbe), de Italiaanse Graaf Emilio Ponticelli (Alberto Sordi), de Franse Pierre Dubois (Jean-Pierre Cassel) en de Japanse officier Yamamoto (Yujiro Ishihara), gaat van start in waanzinnige creaties. Het verhaal speelt zich af vlak voor de Eerste Wereldoorlog, zodat de vliegende vindingen primitief zijn en er een overschot aan intriges is. Het verhaal bevat prachtige stunts, hilarische momenten en romantiek (vanwege Sarah Miles in de rol van Patricia Rawnsley, de mooie dochter is van Lord Rawnsley).

De film is ruim een halve eeuw oud, maar nog steeds goed voor een hoop vermaak. De luchtscènes waren destijds spectaculair, maar doen nu gedateerd aan. Visueel gezien ziet alles (decors, aankleding, locaties en de vliegende vindingen) er wel fraai uit. Al met al leuk om eens gezien te hebben (duurt met circa 135 minuten behoorlijk lang) deze ouderwetse Avontuur / Komedie film, maar omdat het scenario uiteindelijk toch iets te weinig grappen bevat en het ook allemaal wat langdradig is, blijft deze film steken tot de middelmaat.

P.S. de bekende Engels komiek Benny Hill, heeft ook een rol in het verhaal als "Fire Chief Perkins".

Bekende film uit de sixties over een vliegwedstrijd van Londen naar Parijs in de tijd van de vroegste vliegpioniers met primitief in elkaar geknutselde vliegmachines. Speelden ze vaak op TV vroeger. Ik heb hier goede herinneringen aan uit mijn kinderjaren, maar ik moet jammer genoeg mijn cijfer naar beneden bijstellen. De regie ziet er nog steeds in orde uit, met groots opgezette scènes en een soundtrack met veel fanfare van Ron Goodwin. De humor vond ik erg gedateerd, van het type "laxeermiddel in iemands drank doen" ... met zo'n simpele humor krijg je nog weinigen mee, maar ik kan nog wel de feestelijke en vrolijke ambiance die door de film loopt, waarderen. Van alle rondlopende karikaturen heb ik nog steeds een voorkeur voor die van Terry-Thomas en Gerd Fröbe ... Twee fenomenen die gemist worden.