Decision Before Dawn (1951)

tamelijk goede film, maar wel heel ergerlijk, verwarrend en niet bevorderlijk voor het plot is dat de Duitsers Engels praatten. Is in vele oudere oorlogfilms het geval, maar hier is het wel erg hinderlijk.

*** 3 op 5 ***

Onbekende WO2-film, in zwartwit. Die wel heel rijkelijk gedetailleerd is, met chaotische beelden van Duitsland, is ook deels opgenomen op locatie in Duitsland. Ik vind het Engels ook ergerlijk. Als er zo nu en dan wat Engels gesproken wordt door Duitsers. Maar het zit geen eens een accent in en het speelt zich grotendeels af, vanuit Duitse zijde, zelf Hans Christian Blech en Hildegard Knef spreken goed Engels. Verder best matig, wordt het laatste gedeelte dan toch nog erg spannend, maar te weinig voor zo'n lange film. 2.0.

Smaken verschillen ik vond het een goede film , zo zie je maar weer.

Het meest opvallende van deze film is het verhaal, dat gaat over twee Duitse krijgsgevangenen die tegen het einde van oorlog collaboreren met de Amerikanen. Een ongewoon gegeven volgens mij, dat overigens matig wordt uitgewerkt. Ik ben in ieder geval niet erg onder de indruk gekomen. Dat ook de Duitsers Engels praten ligt voor de hand, want dit soort films werd destijds vooral gemaakt voor de Amerikaanse thuismarkt. Hildegard Knef (“Neff” volgens de credits) heeft niet meer dan een zeer bescheiden bijrol.

Jammer van het engels maar buiten dat gegeven is het gewoon een meer dan goede film , de beweegredenen van de jongen worden ook sterk vertolkt en hij speelt zijn rol erg goed .

Heel veelzeggend dat de foute landverrader qua normen en waarden boven iedereen uitsteekt inclusief de amerikanen .

Verrassend goede oorlogsfilm, die mij onbekend was.Terwijl de meeste oorlogsfilms uit de jaren '50 nog de neiging hadden om patriottisch te zijn. Kwam er met deze film een andere soort oorlogsfilm. Films die meer reflecterend, respectvol onderzoek naar de oorlog deden, en waarbij de nadruk lag op persoonlijke opoffering.

Daarnaast koos regisseur Anatole Litvak ervoor om de film op locatie in het naoorlogse Duitsland te filmen vanwege de authentieke achtergrond. De steden lagen nog veelal in puin en waren nog niet herbouwd. ook Duits oorlogsmateriaal was nog steeds makkelijk beschikbaar. Het helpt de film enorm en gaf het meer natuurgetrouwe sfeer alsof je echt nog in Duitsland aan het einde van de oorlog was.

Het scenario van is gebaseerd op de roman "Call It Treason" uit 1949 van George Howe, waarin als het Amerikaanse leger cruciale kennis mist over de Duitse eenheden die aan de overkant van de Rijn, besluit om de Duitse krijgsgevangene dokter korporaal Karl Maurer, alias Happy (Oskar Werner) en opportunistische sergeant Rudolf Barth alias "Tiger", (Hans Christian Blech) samen met de Amerikaanse officier luitenant Dick Rennick (Richard Basehart) op een missie om informatie over de 11e pantserdivisie in vijf dagen te vinden.

Wel vreemd en minder was dat ondanks dat er verschillende Duitse acteurs in de film spelen, de voertaal Engels was. (Amerikanen en ondertitels he?) Oh en als je bij rekrutering denk...hé een bekend gezicht klopt dat.. Klaus Kinski verschijnt kort tijdens de rekrutering, maar zijn personage wordt afgewezen. Met oorlogsweduwe Hilde (Hildegard Knef) krijg je de effecten van wat bombardementen met burgers kan doen.

Naast de uitvoeringen zie je ook enkele goede en realistische scènes met oorlogsgeweld. En nog iets positiefs het verhaal verloopt niet helemaal zoals je denkt! Dit is ook een enigszins ongebruikelijke film. In de eerste plaats natuurlijk dat een Duitse overgelopen soldaat hier de held was. En daarnaast is dit een onderwerp dat, voor zover ik weet, daarvoor of daarna nooit meer aan bod is gekomen (de film is gebaseerd op feiten; de Amerikaanse militaire inlichtingendienst gebruikte inderdaad Duitse krijgsgevangenen als spionnen). Heerlijke film met een boeiend verhaal over tegenstrijdige loyaliteiten, en ook met goede actie en spanning!