Mars Attacks! (1996)

Deze film heb ik nu pas gezien. Mijn vermoeden dat het een flauwe film was werd bevestigd. Er zitten een paar grappige momenten in de film, verder is het erg flauw en gewoon niet grappig.

Dat deze Burton zo'n lage waardering krijgt, zowel hier als op imdb deze keer.
Goed, de humor moet een beetje je ding zijn, maar bij mij was het al vanaf het begin raak.
Jack Nicholson in een dubbelrol als de president van de V.S. en een (Southern) zakenman (inclusief een hele rits aan pruiken en foute cowboyhoeden).
Burton ging voor een over-the-top spoof van de jaren '50 scifi flicks en slaagt hier erg goed in.
Van Pierce Brosnan die continu een pijp tussen zijn tanden geklemd heeft tot Sarah Jessica Parker die van hoofd ruilt met haar hondje, ik vind het (bijna) allemaal leuk.
Neem daar nog eens de lekker foute scifi soundtrack van Danny Elfman bij plus belachelijk uitziende aliens die mensen kunnen reduceren tot rood/groen gekleurde geraamtes.
Een oorlog die ontketend word door een vredesduif waaruit blijkt dat de aliens een soort paranoïde angst voor vogels hebben. En dat de jodel van Slim Whitman deze weer moet beëindigen. Je moet er maar op komen, maar ik vind het toch erg grappig/leuk verzonnen.
Het zal mede door het type humor lang niet iedereens ding zijn, maar voor mij is deze film een schot in de roos.

Dit was een voorbeeld van een film die ik echt eens opnieuw moest gaan kijken. Enkele jaren terug hier aan begonnen, maar kon er helemaal niets van herinneren. Vermoedelijk toendertijd bij in slaap gevallen en achteraf na herziening zou dit inderdaad best wel eens kunnen want er kwam vrijwel niks voorbij wat mij bekend voorkwam.

De intro begint met een flinke tegenvaller. Komt gewoon totaal niet op gang en is ronduit saai. Pas vanaf de eerste ontmoeting met de Martians, en dat laat al een behoorlijk lange tijd op zich wachten, begint de film wat meer op gang te komen. Spannend of grappig vond ik het helaas niet. Wat mij betreft had er best wat meer variatie mogen zijn want na meerdere confrontaties tussen mens en alien, begon de verveling toch enigszins toe te slaan. Gelukkig liep de film daarna nog wel redelijk vlot. Ook de sterrencast kon mij niet dat beetje extra vermaak bieden.

Wat een ode aan de oude s/f films uit de jaren 50 en 60. Ik heb me geen moment verveeld bij deze film. Het gevaar bij een parodie is dat de sterrencast vaak ondermaatse acteerprestaties leveren, dat gebeurt nu dus ook, maar het gekke is dat dit nergens echt stoort. Slechts een paar sterren acteren behoorlijk, maar van bijvoorbeeld Nicholson, Benning en Close mag wel iets meer worden verwacht, dat wordt in mijn ogen wel weer gecompenseerd door Brosnan, heerlijke nerdy professor en door Steiger als de stereotype generaal die alleen maar geweld wil gebruiken. Maar de show wordt door de marsmannetjes gestolen, geweldig wat een karakters. Prachtige special effects en heerlijke dialogen en lekkere muziek maken dat ik deze film vaker wil zien.

Geinig.

Toch wel opnieuw iets dat we van Burton kunnen verwachtten, maar ook duidelijk een van zijn oudere projecten is. Dit zie je vooral eraan omdat die Aliens er echt hilarisch slecht uitzien, maar dat draagt ook bij aan het charme daaraan.

Nogal een foute film voor de rest, dat nogal een dom en flauw verhaal heeft, maar dat maakt het gelijk ook een stukje leuker. Nogal een goede cast dat me wel verbaasde. De film is wel grappig maar had wel wat meer vaart mogen hebben. Dit soort filmpjes horen eigenlijk rond de 90 minuten te duren.

Voor de rest is het een best komische film die wat te lang duurt. Het leukste stuk is wanneer de Aliens dan eindelijk een keer losgaan en daar scoort de film op. Veel fantasie van Burton vermengt in een flauw maar grappige Sciencefiction / Komedie. Vermakelijk is het wel.

Melige film van Burton met een behoorlijke sterrencast, inclusief een (overbodige) dubbelrol van Jack Nicholson. Om te zeggen dat de acteurs schitteren, nou nee, maar ze hebben er zin in. Het is ook een plezierig filmpje, een fijne tegenhanger voor al die films waarin aliens hoogintelligente wezens zijn met een ondoorgrondelijke wijsheid.

De effecten zijn behoorlijk verouderd maar dat deert niet, geeft de film juist wat charme. De aliens deden me nogal aan de Gremlins denken, niet zozeer in hun uiterlijk, wel met hun kwaadaardige geintjes. Het leukst vond ik de scene met de alien-prostituee, dat loopje vooral. Maar ook het lachen met het Amerikaanse patriottisme en de naïeve wereldleiders die steeds weer uitgemoord worden kon ik wel waarderen.

Geniaal.

Hoewel er ook wel iets voor te zeggen is dat dit nou typisch zo'n film die leuker is als je er aan terugdenkt dan wanneer je 'm echt ziet. Maar evengoed, elke kijkbeurt weer vallen me weer een paar details, subtiele grappen op die ik dan de vorige keren kennelijk toch gemist heb. En er zitten natuurlijk ook wel een paar gimmicks in het plot die echt onovertroffen zijn. De muziek bijvoorbeeld.

En iets anders wat echt geniaal is: de maffe karakters die door de film lopen. En vooral de wat kleinere rolletjes. Oma en Richie zijn geloof ik wel mijn favorieten, hoewel de president ook een heel eind komt. En de Martians zelf natuurlijk, heerlijk ongegeneerd evil, en ook heerlijk simplistisch nep. Een erg knappe ode aan het genre.

Mars Attacks! is een enigszins logische vervolgstap voor Burton na Ed Wood, wederom brengt hij een ode aan die oude pulpfilms waar hij zo van houdt. Maar waar hij met Ed Wood een van zijn meesterwerken maakte, behoort Mars Attacks! zeker niet bij zijn beste werk. De film is - grotendeels bewust - een enorme chaos, maar lang niet altijd een leuke chaos. De film heeft een hoog sketch-gehalte, maar helaas met grappen die maar voor de helft van de tijd leuk zijn. De marsmannetjes en de creatieve ongein die ze trappen is geregeld amusant, maar Burton lijkt iets te vaak enkel te leunen op het feit dat hij bekende Hollywoodacteurs wat laat schmieren voor de camera, in de hoop dat dit leuke scènes oplevert. Jammer genoeg is dat maar zelden het geval.

3 sterren

Don't run, we are your friends.

Veel blijft er nooit van deze film hangen en ongetwijfeld heb ik de film vaker gezien dan ik me herinner kan. Tezamen met een zuinig glimlachje kom ik richting het einde van de film, net als de vorige keren dat ik de film gezien heb, al hoofdschuddend tot de conclusie hoe vreselijk fout dit Burton product is.

Kostelijk is toch wel de reeks open deuren die ingetrapt wordt en de scherts betreffende verschillende situaties en karakters. Uiteraard weer een setje trailertrash, een oorlogszuchtige generaal en een kudde hippie's die het bezoek idyllisch ontvangen. De media die we uiteraard boven op zit en ga zo maar door met alles dat verwacht kan worden. De film doet wat dat betreft erg aan Independence Day denken, een film die zich overigens veel te serieus neemt, iets waar Mars Attacks zich in ieder geval niet schuldig aan maakt en wellicht dat dit de bedoeling was. Een behoorlijke reeks aan bekende namen, soms maar met kleine rollen, hebben toch ingestemd met deze film van Tim Burton die toch bekend staat om een andere toon in zijn films.

Slechte punten heeft Mars Attacks in die zin niet, of het moet de aaneenschakeling van foute grappen en momenten zijn die op een gegeven moment naar overkill neigt. Het maakt Mars Attacks tot een absurde ervaring die geweldige momenten heeft en de film over de streep trekt naar een goede voldoende.

Lekker cheesy, met echte klassieke scènes zoals met de duif. Zeker het begin is goed, maar later duurt ‘ie wat te lang - wat ook wel past bij jaren vijftig science fiction films. Al met al een van de leukste Burton-films.

At-at!

Leukste grap: Don’t run, we are your friends!