Stanno Tutti Bene (1990)

Film over een weduwnaar, die tot zijn schade en schande ontdekt dat zijn kinderen nogal van hem vervreemd zijn. Ondanks de alleszins redelijke vertolking van Marcello Mastroianni en de prima muziek van Ennio Morricone een van de mindere films van Giuseppe Tornatore. Ik houd niet van remakes, maar Everybody's Fine met een veramerikaanste verhaallijn en Robert de Niro in de hoofdrol is verrassend genoeg zeker niet minder.

Marcello Mastroianni, prachtig én met bijzondere bril, nagenoeg als een karikatuur van de brave huisvader, dromerig, voor een stuk in het verleden levend en naïef in zijn geloof in de verknochtheid en succes van zijn kinderen, moet ervaren dat de realiteit toch nog even anders uitvalt.

Zeer goede film waarin ook de gedachte van het ouder worden en er echt niet meer bijhoren ook wel de kop opsteekt en allusies worden gemaakt op de aan televisie (1990 !) verslaafde jeugd, niet alles correct verloopt in het leven (het cynisch verhaaltje "Wijn wordt ook van druiven gemaakt") en zelf maffiatoestanden (Op het strand in Rimini wordt wel eens iemand vermits. Het gebeurt in Sicilië ook wel eens...).

Tenslotte is er nog de charmante ontmoeting met de oude dame, in de persoon van filmglorie Michèle Morgan, die een kanjer van een waarheid weggeeft: "Soms is het veel beter om te doen alsof je van niets weet en er verder niets achter te zoeken..."

Wellicht wel dramatisch een ontgoocheling als Matteo te ondergaan - en het zal wel meer voorkomen - maar zo erg zwaarwichtig wordt het niet gebracht. Er is ook plaats voor wat humor en hoe dan ook, Mastroianni weer in een glansrol.