The Devil's Rock (2011)

Redelijk filmpje.

Eerste deel is overduidelijk het beste. Zolang je niet precies weet wat er gaande is weet de film goed de spanning aan te houden. Een langzaam maar trefzeker begin zorgt ervoor dat je gaandeweg interesse krijgt in wat er zich hoort af te spelen.

Eens halverwege de revelatie zakt de film wat in. Het blijft uiteindelijk wat braafjes, waardoor het concept niet al te boeiend meer is. Iets waar erg veel van dit soort horrortjes mee te kampen hebben. Zolang "het kwaad" niet bekend is, is de film spannend, maar eens je weet waar je mee te maken hebt valt het allemaal wat tegen.

Toch is deze film visueel wel aangenaam. Het "monster" had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden, maar qua gore en belichting zit het best goed. Acteerwerk is redelijk, soundtrack had wat prominenter gemogen.

Op zich geen verkeerd filmpje, maar het tweede deel begint wat te slepen, waardoor de film aan kracht verliest. Jammer, want Campion toont genoeg potentie voor een sterke horrorfilm neer te zetten.

2.5*

Best knap hoe met weinig middelen een toch redelijke film gemaakt wordt. Het verhaal is eigenlijk het zwakke punt, en mist de inhoud om over de hele speelduur spannend genoeg te blijven. Maar zeker in het begin is de sfeer echt prima getroffen, heel beklemmend en naargeestig. De makers zijn overduidelijk beïnvloed door het Wolfenstein-genre.

Aardig geacteerd, overigens, vooral de bad guy maakt wel wat indruk vind ik. Naar mannetje.

Verteerbaar vlees.

Voor diegenen die de synopsis slim genoeg ontwijken ligt hier een aardige horrorfilm in het verschiet. Bij enige voorkennis valt in elk geval de spannende intro in het water. Het verhaal is namelijk zeer simpel, maar desondanks best aardig verteerbaar. Wanneer de kijker eenmaal duidelijk wordt wat voor vlees men in de kuip heeft, wacht een iets mindere tweede helft.

Redelijk.

The Devil's Rock is een kleine maar geweldige horrorfilm. Kort en to the point,met zowel interessante als ook griezelige elementen. Het meest goede aan de film is het feit dat het ondanks weinig middelen toch effectief was. Regisseur Paul Campion laat ons een goed voorbeeld zien van hoe je met een goed verhaal, de juiste griezelige atmosfeer, vier personages en een paar vertrekken, een zeer fijne film met een kleiner budget kan maken.Twee Nieuw-Zeelandse soldaten (Craig Hall; Galion uit THe Hobbit en Karlos Drinkwater) landen op één van de Kanaal-eilanden om afweergeschut op te blazen die zich bevindt bij een bunker. En toen die bunker werd getoond leek het verdacht veel alsof dit een hommage was aan The Keep (1983) Nu werken dit soort bunkers altijd wel om een goede creepy sfeer op te roepen! En als daar dan de enge Duitse Kolonel Klaus Meyer in huist maakt dit het nog beter! Daarnaast is er precies genoeg bloed en gore en de enige dame in de film is de voormalig Power Ranger, Gina Varela en nog sexy ook, dat zijnzeker pluspunten!

Nazi’s die met behulp van het occulte de wereld willen veroveren. Het is een thema dat in meer horrorfilms wordt gebruikt. Vaak zijn het films van de trashy soort. En deze is daarop geen uitzondering. In beginsel lijkt het allemaal nog mee te vallen. De eerste 20 minuten zijn sfeervol en spannend geënsceneerd als twee Nieuw-Zeelandse soldaten op een eiland worden gedropt, een mijnenveld moeten oversteken en een naargeestige vesting binnendringen van waaruit kermend geschreeuw hoorbaar is. Niet onaardig.
Te vroeg wordt daarna echter het geheim ontsluierd en is de film ontdaan van zijn mysterieuze angel. Die mysterieuze angel wordt dan ook nog eens tamelijk klassiek en kinderlijk vormgegeven. Een demon in mensengedaante. Roodgekleurd met hoorntjes. Tja. De enige spannende potentie die dan nog over is, ligt in de ontleding van de relatie tussen de twee protagonisten die elkaar wantrouwen. Een nazi en een Nieuw-Zeelander. Twee vijanden die met elkaar moeten samenwerken om het duivelse gevaar te bezweren. Heel intens wordt het conflict niet uitgesponnen. Daarvoor zijn de beide personages trouwens ook te zwart-wit geboetseerd. Ook die potentie bloedt al snel dood.
Wat spreekt voor de film is dat er wel steeds een bepaalde vermakelijkheidsgraad aanwezig is. Er hangt een merkwaardige sfeer die intrigeert en die voorkomt dat de verveling toeslaat. Echt goed duiden kan ik het niet. Dat is dan toch weer knap van een film waaruit verder niet veel vreugde valt te halen.