Code Blue (2011)

Ongemakkelijke film, als je een drama film zoekt voor een zondag avond met familie dan moet je deze vooral niet aanzetten. Het is wel een film met een interessante personage maar daar blijft het een beetje bij.

Gewaagde film over een kille ietwat wereldvreemde perfectionistische eenzame vrouw die worstelt met het leven en de daarbij horende intimiteit. Het is behoorlijk zware deprimerende kost wat je als kijker voorgeschoteld krijgt en het verdient geen aanbeveling om de fim te kijken als je toevallig met zelfmoordneigingen rondloopt. Over de 'shockerende' scenes is al veel negatief gesproken en geschreven ,maar naar mijn mening vind ik ze echter wel functioneel in deze film. Bepaalde intrigerende scenes laten je als kijker inzien dat de hoofdpersoon diepgewortelde verlangens heeft naar een bepaalde vorm van intimiteit die ze al te lang heeft weggestopt. Al met al vind ik het controversiële project van Urszula Antoniak meer dan redelijk.

Dodelijke details.

Het is jammer dat Code Blue enorm sterk begint, maar desondanks minder goed eindigt. Middels indringende shots en tempowisselingen maakt de regisseuse de kijker gelijk deelgenoot van de griezelige psyche die de kille, aan de beruchte Lucia de B. doen denkende, verpleegster bezit. Het wordt al snel duidelijk dat de kracht hem met name in de onderhuidse spanning en suggestie zit. En in de dodelijke details die de zieke geest, die zelf denkt anderen te genezen, doet zwelgen en opwinden.

Wanneer de dialogen kort maar krachtig blijken, onderbouwen die juist die typische en klinische sfeer, die deze kijkervaring in eerste instantie zo uniek maakt. Dat men op filmhuiswijze te werk gaat is duidelijk en ondanks de kracht die hem daarin schuilt, is het tegelijkertijd een zwaktebod. Zo wordt er iets teveel onduidelijk gezweefd tussen thema’s en kent het einde een nogal vreemde wending.

Het hoofdpersonage wordt zeer overtuigend vertolkt door De Moor, die de geesteszieke Marian van het scherm doet spatten. Ze wordt daarbij erg goed geholpen door regisseuse Antoniak, die op knappe wijze de verpleegster haar gedachten bijna letterlijk zichtbaar maakt. Wellicht gaat de regisseuse iets te ver over de top doordat het einde minder samenhang kent met het voorgaande, maar ze onderstreept daarmee nogmaals dat deze film het de kijker allesbehalve gemakkelijk moet maken. Ongemakkelijk is hier juist het toverwoord.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Redelijk.

Redelijke film over een verpleegster die een eenzaam leven leidt en de intimiteit met haar patiënten deelt. Op sommige momenten behoorlijk indringend, maar op andere momenten weer te nietszeggend. Stil (zo zijn de dialogen spaarzaam) en zeer stilistisch in beeld gebracht. Zeker geen gemakkelijke film aangezien het hoofdpersonage nogal moeilijk te doorgronden is.

Van Antoniak heb ik Nothing Personal nog niet eens gezien (nog wel liggen hier). Ik was al wel vrij snel benieuwd naar Code Blue, omdat de trailer lekker duister was en me shots en een Lynchy soundtrack voorschotelde waar ik altijd gek op ben.

En inderdaad, het begin van de film en het feit dat het ook erg bijzonder in het donker is geschoten bezorgd je kippenvel. Maar helaas doet Antoniak maar weinig met die montage in deze film. Er word amper in gesproken en we volgen een vrouw die verloskundige is in een ziekenhuis en een erg uitzichtloos leven bestaat en het is ongetwijfeld ook de bedoeling van de regisseur geweest om die leegde te voelen. In plaats van dat de film spannend word of fascinerend is het vaak gewoon een zware depressieve meuk waar je gewoon dagenlang erna een nagevoel van hebt. Vooral die scene met die oude man met dat geamputeerde been was toch echt iets om helemaal neerslachtig van te worden.

De hoofdpersonage Marian lijdt, zoals gezegd, ook maar een uitzichtloos leven en heeft vaak ook erg nympho-achtige trekjes. Op een dag is ze getuige van een verkrachting, en ze vind het volgespoten condoompje van de verkrachter (die laat je ook echt liggen op plaats delict), ze haalt het sperma eruit en ze wringt dat in haar kut. Nou...... een bizar wijf is het zeker. De andere dag word ze weer gestalkt door de buurman en op het laatst ontmoet ze een sadomasochistische buitenlander op een bedrijfsfeest. Ja... zie maar wat je ermee doet.

Ik mag dit soort films opzich wel. Zo was Crepuscule ook behoorlijk goed, ook al gebeurde er bijna geen moer. In Code Blue gebeurd er helaas weer iets te veel en komt het me allemaal wat geforceerd over (Oheen verkrachting, oh...en nu weer een buurman die naar me kijkt, en oh...nu weer een gestoorde seksmaniak op een feest. Misschien was de film nog wel boeiender geweest als Antoniak veel meer had gedaan met die duistere montage in het begin of bepaalde onderwerpen wat minder geforceerd neerzette.

2,5*

Marian [Bien de Moor] is verpleegster op een ziekenhuisafdeling voor terminale patiënten. Haar dagelijkse confrontatie met de dood heeft een groot invloed op haar gevoelsleven, zo ontdekken we in dit confronterende, gelaagde psychologische drama. Elk shot is tot in de perfectie uitgewerkt en vertelt ons iets meer over de gevoelens van de zwijgzame Marian. Antoniak sleurt je als kijker mee in diepste, meest duistere plaatsen van de menselijke ziel en dat maakt dit tot zware kost, maar dit is technisch verbluffend en briljante geacteerd.