La Fille du Puisatier (2011)

Prachtige romantische drama... Het duurt even voordat er een binding is met de spelers.. Maar na een half uur pakt de film zijn aandacht. Daniel Auteuil zet een mooie rol neer over Pascal Amoretti.

Een film waarbij romantiek, drama , geluk en verdriet passeren met kippenvel momenten... Meer dan geslaagde film.

Ik heb dit boek van Marcel Pagnol niet gelezen, maar afgaande op deze verfilming heb ik niet zo veel gemist. Het is een nogal voorspelbaar liefdesdrama waarin standsverschillen tot clichématige vooroordelen leiden, een thema dat met wisselend succes al vele malen het witte doek wist te bereiken.

Deze film blijft mijlenver verwijderd van Pagnol's verfilmingen Jean de Florette en Manon des Sources, waarin regisseur Auteuil zelf een voortreffelijke rol speelde. Het fraaie camerawerk en het charmante optreden van Astrid Bergès-Frisbey zorgt voor enige compensatie, maar kunnen een licht gevoel van teleurstelling toch niet voorkomen.

Prachtige film waarin de dochter van een arbeider zwanger raakt van een piloot, die vervolgens vertrekt naar de oorlog. Een mooi en tragisch liefdesverhaal. De film speelt zich af in de Provence en ademt dan ook dezelfde heerlijke sfeer zoals films als Jean de Florette en La Gloire de mon Pere. Een mooie rol van de mooie Astrid Bergès-Frisbey en een uitstekend regiedebuut van acteur Daniel Auteuil.

Een goede drama/romantiek film...

Mooi verhaal...

Mooi kostuums...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi landschap...

Dezelfde acteur zoals regie Daniel Auteuil...

Voor zijn regiedebuut zorgde Daniel Auteuil alvast voor een stevig cast (Kad Merad, Sabin Azema, Jean-Pierre Darroussin) maar hij is het die in feite de spits afbijt in de rol van noeste, stijfhoofdige, maar niet van eenvoudige emoties ontblootte, Provençaalse werker in een film die ik best omschrijf als een "romantische, melodramatische...komedie"

Een meesterwerk is het niet. Het verhaaltje is zo oud als de straat en de afloop is zo te voorzien en toch straalt de film heel veel charme uit.

'k Vraag me af of al die acteurs het Provençaals dialect uit zich zelve beheersen. Ze brengen het er in ieder geval uitstekend vanaf.

Het is de verdienste van Auteuil om mede met fotografie en muziek de sfeer van deze Franse regio alzo puik weer te geven.

Komen de dialogen soms verrassend en niet zo logisch over, er steekt vaak heel wat humor onder.

Fijne film, maar veel gemiste kansen.

Vooral eigenlijk omdat het wat clichématige verhaal wel erg op veilig uitgespeeld wordt - het mist meer dan een tikje drama. Misschien dat Pagnol er nog van uit kon gaan dat het schandaal niet voelbaar gemaakt hoefde te worden, Auteuil had wel een klein beetje rekening kunnen houden met dat dat tegenwoordig wat anders ligt. En ook buiten dat gaat het allemaal wel wat erg zoetjes.

Net zo in het acteren eigenlijk. Astrid Bergès-Frisbey zet een schitterende rol neer, daar geen twijfel over - maar ze verbergt de diepere emoties van haar karakter wel wat makkelijker achter een stel bedeesd neergeslagen ogen en een teveel braaf gesloten mondje. Ook daar had wel wat meer venijn uit mogen komen. Nu is de enige die daar wat leven in de brouwerij brengt Sabine Azéma - die met haar acteren dan weer echt geen goede indruk op me maakte. Overigens net als Nicolas Duvauchelle, die in het begin nog wel voldoende is, maar later een mooie vertolking van een vaatdoek neerzet. Missertje van Auteuil de regisseur - die zichzelf overigens adequaat regisseert.

Beeld en soundtrack volgen ook al hetzelfde te voorzichtige spoor. Aan de ene kant zonder twijfel erg mooi, overtuigend mooi. Maar aan de andere kant ook te veilig, te zoet, te weinig verrassend. De voor de hand liggende voorbeelden, waar ik dan vooral denk aan Jean de Florette en Manon des Sources, volgden daar toch een heel ander spoor in. En daardoor wat mij betreft veel betere films.