Os Fuzis (1964)

Cinema novo klassieker van Guerra die trouwens integraal 115 minuten duurt, en van de synopsis klopt ook niet al te veel. Het punt is juist dat de soldateska- die er zelf uitzien als een stel verlopen outlaws- zijn ingehuurd om het voer van een plutocraat te beschermen terwijl het volk hongert en op apegapen ligt. Maar misschien is de synopticus een overtuigd conservatief en geeft hij gewoon zijn visie op het klassenvraagstuk

Enfin, dat de film verknipt schijnt te zijn tot 80 minuten in sommige versies valt niet goed te praten maar wel te begrijpen: behalve tegen het eind verloopt de film extreem traag, waarschijnlijk bedoeld om de kijkertjes in een stemming van apathie te krijgen vergelijkbaar met die van de hongerlijders in de godsgruwelijke hitte.

Guerra schoot deze film in een soort sepia, misschien bedoeld om zo een schildering te geven van "grauwe" armoe?

Cinematografisch verder trademark cinema novo met een continu wiebelende handheld camera, waarbij Guerra soms doorschiet in zijn anti-production values dogmatiek, zie die koe die even een kijkje in de camera neemt.

Dit alles wordt begeleid door een af en toe voice-off van Sampaio die een soort reli-psychoot schijnt te zijn en messiaans-revolutionaire texten het publiek inslingert. De male lead is hier trouwens dezelfde als in die Andere cinema novo klassieker VS, i.e Iorio.

Als gebruikelijk in het genre een score bestaande uit volksmuziek, in dit geval dus uit de nordeste, aangezien de film daar speelt.

Samen met Nélson Pereira dos Santos' drama uit 1963, Vidas Secas (1963) ("Barren Lives"), en Glauber Rocha's film Deus e o Diabo na Terra do Sol (1964) uit 1964 ("Black God, White Devil"), maakt The Guns deel uit van Brazilië's "Gouden Trilogie" van Cinema Novo en wordt beschouwd als een van de belangrijkste films die wereldwijde aandacht vestigden op de Braziliaanse cinema.

Rug Guerra’s ‘Os Fuzis’ (The Guns) was de laatste van deze drie klassiekers die ik nog niet zag, en aangezien de Cinemateca Brasileira de film mooi gerestaureerd heeft, was het nu hoog tijd. De sepia kleur die Pippo hierboven nog moest dulden is nergens te zien, en de film kan nu in contrastrijk zwart-wit bewonderd worden.

De New Cinema films van de jaren ‘60 en ‘70 legden de nadruk op sociale gelijkheid en intellectualisme, in een reactie op de sociale onrust door klasseverschillen en raciale ongelijkheid. Tijdens een periode van extreme droogte, komt de bevolking van een arme regio in het Noordoosten van Brazilië in opstand, en probeert de voedselvoorraad van een rijke burgemeester te plunderen, terwijl ingehuurde soldaten dat moeten proberen te voorkomen. Inderdaad iets heel anders dan de synopsis nu verkondigt, en een correctie waard.

De film is langzaam, maar vakkundig geschoten, en is net als zijn twee kompanen in de Gouden trilogie makkelijk 3,5* waard. Iets meer zelfs, wat mij betreft.

3,8*

Uiterst oninteressant stukje filmgeschiedenis met een grootse verzameling aan nietszeggende personages die zeker tijdens het eerste uur volledig inwisselbaar zijn. Het weinig boeiende gezwets gaat in principe vanaf minuut 1 onophoudelijk door, met een opvallend agressieve voice-over in het begin en einde van de film. De boze taal die wordt uitgesproken bereikt eigenlijk een komisch effect en vormt daarmee een schaars pluspuntje binnen Os Fuzis. Niettemin een aantal fraai in beeld gebrachte scènes tegen de finale aan, maar die redden het project niet van een lage beoordeling.