Orfeu Negro (1959)

Het blijft een meesterlijke vondst om het vaak bewerkte liefdesverhaal (een zoektocht tussen gelieven, tot in de onderwereld) te situeren op het carnaval in Rio.

De film was een hit, en een tijd heel populair. Toen ik hem niet zo lang geleden terugzag viel hij behoorlijk tegen. De herinnering was mooier.

Maar het is vast de moeite waard om 'm te proberen als je 'm niet kent.

Zeker mee eens Hugohei. Prachtige film met melancholische en mooie muziek. Veel symboliek en daarnaast een lekkere Braziliaanse sfeer. Wel oud maar toch tijdloos. Let vooral op het lied: Manha de Carnaval(prachtig)

Een jaar of 4 geleden nog gezien tijdens de lessen Latijn. We vonden het toen blijkbaar grappiger dan dramatisch

Prachtige film die na zoveel jaar weerzien nog steeds ontzettend veel heerlijk swingende levensvreugde en wat droefheid uitstraalt. Om ten volle van Orfeu Negro te kunnen genieten, zou je hem eigenlijk op een goed groot filmdoek in een bioscoop moeten bekijken met een hele beste geluidsinstallatie.

Naast een constante, lekker warmbloedige, stemming zit de film vol met allerlei audiovisuele grapjes. Vreemd dat het met regisseur Marcel Camus verder nooit niks echt geworden is.

Hij heeft een prachtige oorspronkelijke film-interpretatie gegeven aan het klassieke verhaal van Orfeus en Eurydice met een leuk soort kleine humor. Camus heeft het verhaal verplaatst van het oude Griekenland naar het ophitsend carnaval in Rio de Janeiro.

erg mooie film. Vaak verzand defilm alleen in ellenlange beelden van het carnaval die niks toevoegen aan het verhaal. Verder is de connectie met het orpheus verhaal uit de klassieke oudheid flinterdun en tipt slechts op een paar punten eraan.

Muziek en cast zijn echt een pre. Beelden zijn vaak overweldigend. De liedjes van Orpheus zijn mooi en rakend. En het einde is prachtig droevig.

4*

De film viel mij tegen wrs. omdat hij zo gedateerd is, ik vond de acteerprestaties ook niet echt super, i.d.d. veel te lange scenes van het carnaval.

Ik vond die lange scenes van het carnaval juist prachtig omdat het de sfeer in Rio tijdens het carnaval(in de vijftiger jaren) weergeeft. Daarnaast geeft het je een idee hoe de bevolking het carnaval beleeft.

weet iemand waardat deze dvd in het nederlands (ondertiteling) te koop is ?

mvg,

Iedereen met een beetje ontwikkeling weet dankzij de titel al hoe het verhaal afloopt,dus voor de spanning hoef je hier niet naar te kijken.Boendien:de uitwerking van zo'n klassiek thema kan alleen maar tegenvallen en dat gebeurt hier ook.Edoch:de film heeft genoeg compensaties dankzij het audiovisuele spektakel dat vrijwel niet ophoudt:een geniale bossa nova soundtrack van Carlos Jobim en beelden die doen denken aan een MTV blockparty avant la lettre met continu zingende,dansende,blije,swingende zwarte mensen.Het toerisme bureau van Rio hoefde over deze film niet te klagen.

Wat die mensen betreft die de carnavalsscènes te lang vonden:kijken jullie lekker op zaterdagmiddag naar de "optochten"voor de c1000 in Jubbega of de HEMA in Meppel...dat is de ideale biotoop voor houten klazen als jullie.

Oe!

Net over deze film gelezen!

Moet ik zien. Het schijnt dat OA deze film de Bossa Nova en de Samba populair heeft gemaakt in Amerika, en zodoende deze muziek wereldfaam kreeg, met name omdat Jazz grootheden deze muziekstijl omarmden en integreerden in hun eigen muziek.

Carnavalsscènes te lang?

Onmogelijk!

Waar kan ik deze krijgen?

Edit

Laat maar ik heb hem al via Ebay besteld; 11 Euro Inclusief verzend.

Prachtig, prachtig , prachtig!

Een orgie in beeld en geluid. De beelden lekker rouw en toch wonderschoon, en natuurlijk de Samba, zoals je ziet met een hoofdletter S.

Zoals ik hierboven al zei; door deze film is de Bossa Nova en Samba wereldwijd in onze muziek geïntegreerd en zodoende niet meer weg te denken uit onze muziek. Van Jazz tot Dance (Heb je eeeven voor mij )

Rio is een perfect decor voor het Orpheus en Eurydice verhaal. Dat, en de muziek en de carnavalskostuums maaken het geheel tot een schitterend surrealistisch spektakel.

Ik was totaal flabbergasted bij het zien van deze film, en dat is lang geleden!

Een 5

Nu nog even de soundtrack in huis halen, en dan ben ik weer een beetje een gelukkiger mensch.

Het was een erg goed idee om het verhaal van Orpheus te situeren tijdens een carnaval in Brazilië. Helaas was dat een van de weinige dingen die goed gingen. De film was een enorm succes, zowel op commercieel als kritisch gebied en de film won zelfs de Gouden Palm in Cannes plus de Oscar en Golden Globe voor beste buitenlandse film. Persoonlijk heb ik vooral het gevoel dat mensen dit waardeerde als een travelogue. Op zijn best geeft de film het gevoel dat je op vakantie bent op een tropische locatie. De omgeving is mooi, er is volop exotische muziek en er zijn genoeg lokale gebruiken om van te genieten. Dit is allemaal heel leuk een aardig, maar is Orfeu Negro ook meer dan dat? Niet wat mij betreft.

Ja, de setting levert een aantal mooie vondsten op, zoals het carnavalskostuum van de dood en een conciërge als de gids door het dodenrijk, maar dat is het ook wel. Het verhaal is karig uitgewerkt, maar bovenal slecht uitgevoerd. De amateuracteurs zijn wat al te duidelijk geen professionals en zijn stuk voor stuk irritant. Iedere zin die ze uitspreken wordt verpest en hun gezichtsuitdrukkingen wekken vooral op de lachspieren. Tevens heeft Camus weinig gevoel voor stijl. Een film die zo op muziek steunt als Orfeu Negro zou op zijn beetje een gevoel voor ritme moeten hebben, maar daarvan is niets te merken. Camus regitreerd vooral, waar hier juist een aanpak met uitbundige camerabewegingen en precieze kadrering op zijn plaats zou zijn. De film wordt daardoor nooit zo meeslepend als het had kunnen zijn. Ja, het is nogal een kleurrijk geheel, maar dat is meer omdat de omgevingen en de traditionele carnavalskostuums dat van nature al zijn. Nergens merk ik een gevoel voor stijl van Camus' kant in een film die dat gewoon keihard nodig heeft. De film had geregisseerd moeten worden door iemand die de samba en bossa nova als meer zag dan een toeristische trekpleister. Een regisseur die de muziek lijkt te voelen, liefst een Braziliaan. Maar als we toch een buitenlandse regisseur moesten hebben, leken mij Vincente Minnelli of het duo Gene Kelly en Stanley Donen mij waarschijnlijk geschikter.

Nu komt Orfeu Negro nogal gedateerd over. Veel prachtige ideeën komen niet uit de verf door belachelijk acteerwerk en een gebrek aan sterke regie. Dit had gemakkelijk een favoriete film van me kunnen worden, maar helaas mocht het niet zo zijn. Een van de weinige films waarvan ik graag een remake zou hebben.
2*

-edit- Al uit 1959...?!

Orfeu Negro: Sprankelend, bruisend, vertederend en tragisch. Van de zomerse carnavalsetting en de oprechte personages, van de uitbundige muziek en het gedans die zo goed als de hele film doorgaan tot het simpele doch effectieve liefdesverhaal, alles is er mee doordrenkt.

Een erg fijne, spannende en intrigerende trip van bovenin de heuvels van Rio tot in de diepste krochten van de binnenstad... en weer terug. Slechts een enkele keer gingen me de karakters iets te veel uit de bocht (die stem van Serafina soms of die krassende oma, oei!), maar ik had het er net zo goed niet over kunnen hebben.

Een dikke negen, met dank aan een fragment lang geleden in een contest van Stephan73.

Aangezien ik al drie keer in Brazilië ben geweest, waaronder twee keer in Rio de Janeiro, heb ik een zwak voor de Braziliaanse film. Nu is het de beurt aan Orfeu Negro. Als je toekomt in Rio merk je al snel dat er een grote kloof bestaat tussen rijk en arm. Eerst rijd je voorbij de ontelbare favela's om uiteindelijk in de toeristische binnenstad te belanden. Buiten Rio is er de prachtige natuur waarbij we de Corcovado en het Jezusbeeld in de achtergrond soms zien verschijnen.

Volgens de Griekse mythologie is Orpheus de god van muziek. Als hij speelt en zingt, raakt zelfs de natuur ontroerd. Hij trouwt met de beeldschone nimf Eurydice, die kort na het huwelijk door een slang wordt gebeten en sterft. De ontroostbare Orpheus gaat naar de onderwereld om haar terug te halen. Hades is zo onder de indruk van zijn liefde dat hij Eurydice meegeeft op één voorwaarde : onderweg naar de bovenwereld mag hij niet omkijken. Orpheus kan zich niet bedwingen en zijn grote geliefde verdwijnt voorgoed.

Muziek, die ononderbroken wordt gespeeld doorheen de film, en carnaval zijn twee universele buffers voor de conflicten omtrent de sociale ongelijkheid en etnische kwesties. Zowel de rijken, de armen en de natuur leven in harmonie.

De tramconducteur Orpheus is verloofd met Mira maar wordt verliefd op een jonge, verlegen vrouw die net is aangekomen in Rio. Als snel komt de dood voorbij in de vorm van een carnavalsmasker en de mythe gaat van start. Verschillende elementen staan symbool voor de mythologische locaties en figuren. Zo is de dodenrivier een opwaaiende rivier van confetti en de veerman een nachtwaker.

3,5*