Gycklarnas Afton (1953)

Tegenvallende Bergman. Een film over eigenbelang en dat dat niet altijd goed afloopt. De gebeurtenissen en afloop daarvan zijn wel erg voorspelbaar en het gevecht + vernedering in het circus is cinematografisch een mix van briljantheid en van b-film-niveau. Daarnaast is het acteerwerk van Anders Ek als huilende clown Frost om te janken. Ach, Harriet Andersson, een van de muzen van Bergman, speelt weer uitstekend.

Zielige Bergman en Andersson, net als Sommaren med Monika werd Gycklarnas Afton in de VS uitgebracht als seks-film. Oke, oke, de borsten van Andersson hebben veel moeite niet uit haar korset te springen, maar goed, dan kun je het gros van de kostuumdrama's wel exploiteren als seksfilms...

Ik kom niet verder dan 3 sterren, blijft niet echt hangen.

Een vroege Bergman, die niet slecht is, maar zeker niet behoort tot zijn betere films. Harriet Andersson is een actrice die Bergman wel vaker in zijn films gebruikt, en niet ten onrechte, want zij speelt meestal erg goed, zo ook hier. Die clown vond ik vrij dramatisch. De overige cast was verder wel in orde. Verder zit er hier en daar nog wat surrealisme in en is de zwart-wit fotografie bij vlagen best mooi.

Het verhaal over vernederingen kwam wat langzaam op gang, maar werd wel steeds wat interessanter. Het hoogtepunt van Gycklarnas Afton zat hem richting het einde, in hetcircus, waarbij beide mannen elkaar uitdaagden en met elkaar in gevecht gingen. Het einde was overigens niet moeilijk te raden.

Best aardig dus, maar het maakte niet de indruk, die ik had gehoopt en daarnaast voelt het aan als een film, die ik waarschijnlijk snel weer vergeten zal zijn. Een voldoende van mijn kant, is het enige juiste voor mij om hier aan uit te delen.

3,0*

Toch wel een bovengemiddelde film van Bergman, vond hem ook beduidend beter dan The Magician waarmee wel wat raakvlakken zijn. Een film over desillusies en nederlagen, getoond door de ogen van een rondreizend low budget circusgroepje. De tegenstelling tussen kunst (theater) en vermaak (circus...misschien ook cinema?) komt ook even aan de orde, waarbij Bergman als theaterman weinig sympathie lijkt te koesteren voor de mensen van het toneel, die hier vooral arrogant en onbetrouwbaar zijn.

Harriet Andersson is een aantrekkelijke verschijning maar haar rol vond ik niet zo memorabel. Grönberg deed me aan een niet-grappige variant van Ricky Gervais’ David Brent denken, die vooral veel pijnlijke momenten doormaakt gedurende deze film (waarbij de grootste vernedering wel de afwijzing van zijn vrouw moet zijn). En kennelijk is het love or hate met clown Frost. Ik vond hem juist een geslaagd personage, vond het ook een mooie scène in het begin als hij zijn vrouw ophaalt uit de zee, bedolven onder lachsalvo's, apart gefilmd ook als een semi-stom intermezzo.