Carnival of Souls (1962)

Behoorlijk rauwe en enge film, niet in het minst door het zwart-wit en de creepy orgelscore.

Erg goede rol van die Hilligoss vond ik. Regie en vooral montage (low budget) zijn echter wat matig.

Verrassend vage film voor een tijdperk waarin alle "onverklaarbare fenomenen" met hand en tand werden uitgelegd. Voor de rest een erg sfeervolle film vol visuele rijkdom, soms wat traag, maar tot het einde boeiend.

Erg, erg toffe film. De film is technisch niet altijd geweldig en ook niet alle acteurs zijn even goed, maar wat zitten er in deze film veel toffe ideeën en fascinerende scenes en mooi suggestieve griezelscenes.

Alleen al zoiets simpels als het idee dat het meisje een organist is en de soundtrack laten bestaan uit allerlei variaties op dat orgelgeluid is erg effectief. Het is doodzonde dat Harvey nooit meer een film maakte hierna, want als hij zoiets fijns als dit maakte voor een kruimelbudget, wat had hij dan met iets meer gekund?

4.0*

Erg sterke horror.

Geluidskwaliteit was niet echt goed, vooral in het begin. Maar toch was dit wel een sterke horror met een goed sfeertje. En de geesten zagen er nog best creepy uit. 4,5.

Bevreemdende en inderdaad beklemmende cultklassieker met een creepy sfeer en een hoop suggestie. Harvey maakte een hoop run of the mill voorlichtingsfilmpjes (waarvan ik er een paar zag) maar werd min of meer befaamd door zijn enige speelfilm. Met name de scenes tussen Mary en haar lowlife buurman zijn om van te smullen.

3,5*.

Deze wist me toch niet echt te boeien ook niet als zwart-wit versie. Tijdens de momenten dat er niet gepraat werd, was het wel creepy, maar echt eng vond ik het nooit, eerder lachwekkend. Het plot is bijzonder slap, de acteerprestaties ronduit schabouwelijk. Ik snap wel dat latere horrorfilms hier hun inspiratie hebben gehaald, maar deze heeft voor mij de tands des tijds niet doorstaan. Wel een mooie hoofdactrice maar net als de rest acteert ze matig tot slecht.

Zo, ging ik hier even met de verkeerde verwachtingen in. Ik had altijd gedacht dat het een hele muzikale film was, een beetje zoals Fantasia. Ondanks dat ik daar stiekem helemaal geen zin in had, was dit eindproduct ook moeilijk door te komen.

Het beklemmende sfeertje is er wel, maar ik ben benieuwd of het feit dat de film is ingekleurd afbreuk heeft gedaan aan de ervaring. In zwart-wit is de film wellicht nog een stukje sfeervoller. Wel een mooie hoofdactrice, maar het acteerwerk is niet echt sterk te noemen.

Ik vond het vooral jammer dat het niet eng wil worden. Die hallucinaties zijn slechts geestverschijningen, in plaats van nachtmerriebeelden. Buiten dat zijn de ghouls niet overtuigend en heeft de film te veel saaie stukken. Jammer.

Niet heel erg creepy maar toch wel vermakelijk.

De orgelsoundtrack was functioneel (ze is immers organist) en tegelijkertijd effectief (lekker aangedikt als er spanning gecreëerd moest worden).

Ik heb de ingekleurde versie bekeken. Het doet misschien wat af aan de griezeligheid maar ik heb dan wel weer meer kunnen genieten van de jaren 60 kledingstijl en de prachtige auto's. Dat springt er dan in kleur toch beter uit.

Gezien vanuit het oogpunt van de film-historie is het duidelijk te zien dat er ideeën om spanning op te wekken, plotwendingen en posties van de camera meer dan eens door latere regisseurs zijn hergebruikt. Echter persoonlijk overtuigd de film mij veel minder. De film is onbedoeld erg rommelig, het verhaal nogal onzinnig en roept daarbij ook teveel vragen op. Daarnaast zijn er wel heel erg veel close-ups van het gezicht van de hoofdrolspeelster Candace Hilligoss (speelde verder wel leuk). Daarnaast vond ik de scènes met het nare, opdringerig ventje (Sidney Berger) niet echt intrigerend. Hij veroorzaakte bij mij vooral desinteresse. Er waren wel verschillende fantastische shots te zien en ook de orgelmuziek verhoogde enigszins de sfeer. Om eens naar een film te kijken die fungeerde als inspiratiebron voor andere, was het leuk om zo een keer te zien, helaas was het niet meer dan een mengelmoes van ideeën die niet heel goed waren uitgewerkt.

Niet zo best.

Nochthans begint het wel redelijk. Het is best sfeervol, Hilligoss is ook iemand die het goed doet als ze niks hoeft te zeggen en wezenloos voor zich uit mag staren. Harvey weet bij momenten de sfeer goed op te bouwen, met als klein hoogtepunt de aankomst bij het verlaten kermisterrein.

Maar daarna gaat het redelijk fout. Hoe explicieter de film, hoe belachelijker het eigenlijk wordt. Emotie en dialoog gaan Hilligoss een stuk minder goed af, de hauntings zijn eerder belachelijk dan echt eng en ook de "dromen" zijn verre van sfeervol. De bedoeling erachter is wel duidelijk, maar het is zo vreselijk knullig uitgevoerd dat alle sfeer uit de film wegsijpelt.

Harvey had het meer bij de uitpuring van sfeer moeten houden. Hilligoss die wat rondbaggert op de verlaten kermis, met allicht wat minder expliciete hints naar wat er gaande is. Want ook het einde zag je eigenlijk al vanaf het prille begin aankomen. Een makke afsluiter van een film die best hoopvol begon, maar daarna steeds meer in elkaar begon te zakken.

1.5*

Lang niet slecht. Om niet te zeggen: uitmuntend. Met niet al te hoge verwachtingen beginnen kijken, omwille van de toch gezegende ouderdom, maar wat een aangename verrassing, een film die zijn cultstatus helemaal waard is.

Geschreven, geproduced en geregisseerd door één man: Herk Harvey. Respect. Hij heeft een (voor die tijd) origineel verhaal/script uitgeschreven waarbij met een minimum aan middelen een maximum aan effect wordt bekomen. Schitterende hoofdrol voor de aantrekkelijke Candace Hilligoss, als belaagde organiste. Ook Sidney Berger had een goeie rol als opdringerige would be casanova.

Droom, werkelijkheid en het bovennatuurlijke vloeien in deze film naadloos in mekaar over.

Schitterende regie van Herk Harvey met zijn cameraman Maurice Prather, deed me denken aan de Duitse horrorsilents van de jaren twintig, nog eens benadrukt door de effectieve grime van bepaalde personages.

Het mag ook duidelijk zijn dat David Lynch in zijn werk – 25 jaar later – elementen uit deze film heeft overgenomen, wat genoeg zegt over de impact van deze B-film.

Enkel heb ik in het begin moeten wennen aan het cheesy orgeltje op de soundtrack, maar dit bleek nadien toch ook weer een geïntegreerd verhaalelement te zijn.

Carnival of Souls is een film die me heel modern overkomt na al die jaren, en is erin geslaagd me bij de lurven te vatten en mee te nemen in een surrealistische trip.

Tja, dit was toch wel een teleurstellend iets. Enerzijds vond ik het verhaal redelijk saai. Al heel snel wist ik dat we met een soortement "The Sixth sense" fenomeen te maken hadden. Maar vooral het acteren was zo tenenkrommend slecht. Hoe bijvoorbeeld nevenfiguren reageerden op sommige situaties was redelijk belachelijk. Nee, dit was het helemaal niet.

1*

Ik zal het moment nooit vergeten: het was de kerstnacht van 1997, ergens rond half twee 's morgens. Buiten was het aardedonker, de straten waren verlaten en het vroor dat het kraakte.

De TV-gids kondigde aan dat BBC2, na La Reine Margot (1995), daarna Carnival of Souls (1962) uit zou gaan zenden. De Britten hebben namelijk een prima traditie om in de kerstnacht te gaan griezelen; dat zouden ze hier ook eens moeten doen ipv die gezapige kerstfilms en -shows die dan niet van het scherm te branden zijn.

Maar ik dwaal af

Ik had al wel van deze cultklassieker gehoord, maar 'm nog nooit gezien dus mijn verwachtingen waren hooggespannen. Kan me nog herinneren dat ik montage, acteren en soundtrack maar zo-zo vond, maar de film kreeg me desondanks onherroepelijk in zijn greep. Vooral de sfeer van de film bleef me bij; met name de scènes in een verlaten pretpark bleken onvergetelijk.

Als ik vergelijkingen zou moeten maken: denk aan The Night of the Living Dead (1968) (naar verluidt liet regisseur George A. Romero zich voor de grime van zijn zombies in belangrijke mate inspireren door deze film);

The Night of the Hunter (1955); Cat People (1942); The Curse of the Cat People (1944) en I Walked With a Zombie (1943). Les Yeux Sans Visage (1960), The Innocents (1961) en The Haunting (1963) horen trouwens ook nog wel in dit rijtje thuis.

Stuk voor stuk atmosferische, onheilspellende films die overtuigen door een sterke, soms bijna poëtische sfeer, naast angstaanjagende momenten. Producent Val Lewton was verantwoordelijk voor een groot deel van deze genoemde titels, en hij was dan ook een meester in het oproepen van angst door suggestie en in het appelleren aan de verbeelding van het publiek. Want de engste dingen zijn toch die dingen die zich tussen je oren bevinden. Of die dingen die je niet kunt zien, maar waarvan je voelt dat ze vlakbij zijn...

Het is jammer dat de regisseur van dit horror-juweeltje, Herk Harvey, hierna nooit meer een speelfilm maakte. Afgaand op de overtuigingskracht van Carnival of Souls zou het zeker interessant zijn geweest om te kijken in welke richting zijn talent zich ontwikkeld zou hebben. Helaas is hij in 1996, op 71-jarige leeftijd, overleden.

Mocht je deze film kunnen gaan zien: zeker doen! This one will get under your skin....and refuse to leave

Criterion gaf er twee prima versies van uit: een Amerikaanse dvd met veel extra's, en een Europese br die qua supplementen wat kariger is, maar waarbij beeld en geluid door een ringetje kunnen.

Niets voor mij.

Carnival of Souls. Een oudere horrorfilm die ik ook eens nodig moest zien. Het is een van de zoveelste titels waarbij ik de fout heb gemaakt om de remake eerst op te zetten. Maakt in dit geval gelukkig niet zoveel uit, want van de remake herinner ik me weinig. Ik herken zelfs niets daarvan nog een beetje in deze film.

Deze film begint best intrigerend door direct met een autoachtervolging te openen die voor die tijd best knap wordt geschoten. Het levert een leuke sequentie op die bevredigend en mysterieus eindigt. Het geeft de film al direct wat voer om goed te openen. Vervolgens, eenmaal 10 minuten verstreken zijn, neemt de film toch een wat andere toon aan.

Het jammere aan de film is dat het uiteindelijk de horrorelementen wat laat vallen en wat meer inhaakt op mysterie en drama, alleen dan ondersteund met crewleden die er totaal niets van bakken. Het is allemaal maar serieus kijken, soms een traantje laten en verder de dialogen op een onnatuurlijke wijze naar buiten forceren. Op mij maak je er geen indruk mee.

Tussendoor kent de film wat sfeervolle en onheilspellende beelden, maar eenmaal het plot en ontwikkeling daarvan echt naar voren worden geschoven weten die eerdergenoemde beelden steeds minder effect te hebben. De ambitieuze titel krijgt naar mijn mening ook nooit de uitwerking die het wel verdient. Ik denk dat ik dat dan een stuk beter vond werken in de remake, want hier kan ik niet zoveel mee. Cijfer is er dus ook naar, want veel meer heb ik niet te zeggen.

De titel doet wellicht goedkope trash vermoeden, maar niets is minder waar. Achter de titel zit een zeer sfeervolle bijdrage aan het horrorgenre verborgen. De film is geregisseerd door Herk Harvey die nog nooit een speelfilm had geregisseerd en dat daarna ook niet meer zou doen. Het budget was slechts 33.000 dollar. Niet genoeg voor een keur aan professionele acteurs en niet genoeg om speciale effecten te lanceren. Om de obscure verschijningen die hoofdpersonage Mary teisteren dreigend te visualiseren, gebruikte men simpelweg make-up.

De film werd geen kassucces. Slechts weinigen waren op de hoogte van zijn bestaan. Best jammer. Hoewel er in de film weinig noemenswaardigs gebeurt, is de cinematografie van grote klasse. De zwartwit fotografie bewerkstelligt met zijn eigenzinnige perspectieven een onaangename sfeer. Ook de locatie van een verlaten kermis die een grote rol in de film speelt, draagt er met zijn bevreemdende uitstraling niet toe bij dat een gezellige ambiance ontstaat. Zo zie je maar weer dat je zonder grootse effecten een heerlijk onheilspellende sfeer kunt neerzetten.

Een andere grote bijdrage aan de creepy sfeer levert het sounddesign. In de spannendste scènes worden omgevingsgeluiden weg gefilterd en hoor je enkel het getik van de schoenen van protagoniste Mary en een lading verontrustende orgelklanken. Heel minimalistisch en heel effectief. De perfecte weergave van de wereld waarin Mary zich na een ernstig auto-ongeluk bevindt en zoals ze die wereld beleeft. Een wereld die botst met een normale waarneming. Een wereld die plaats biedt aan vreemde verschijnselen en verschijningen. De film speelt uitstekend met de mogelijkheden die deze situatie biedt. Het aftasten van de grenzen tussen realiteit en verbeelding is een krachtig en geslaagd middel om een heus horrorgevoel op te wekken.

Carnivale of Souls bouwt met succes aan een uitstekende sfeer en creërt spanning. Het verhaal is ietwat simpel. Er doen maar weinig personages mee die bovendien geen bijster ingewikkelde handelingen uitvoeren. De dialogen zijn ongecompliceerd en zonder subtekst. Het verhaal doet weinig meer dan het observeren van Mary die in een paranoïde stemming verkeert, in beweging is en mensen ontmoet. Dat klinkt niet spannend maar gevat in een goede onheilspellende en mysterieuze atmosfeer is het dat wel. Fijne film.

Pure horror zou ik dit niet noemen. Wel een erg sfeervolle film met een mysterieuze insteek en vibe. Prima cinematografie en goede casting van Candace Hilligoss die met haar doordringende ogen de aandacht naar zich toetrekt. Prima sound ook welk geheel absoluut te goede kwam.

Ik vond het niet altijd even duidelijk omdat er gespeeld werd met dromen en realiteit. Ik kende de film vooraf niet echt. Niet alle verwachtingen werden ingelost. Moeilijk te beoordelen voor mij. Het hangt er wat tussenin. De punten gaan eerder naar het technische aspect dan naar het plot.