The Prize (1963)

Why settle for one dish when there's smorgasbord

De laatste tijd ben ik voornamelijk bezig geweest met mijn DVD achterstand een beetje weg te werken maar het resultaat daarvan is dat de films op de digitale televisie zich weer begonnen op te stapelen. Een luxeprobleem natuurlijk maar het maakt het leven van een filmliefhebber er niet gemakkelijker op. Het erge is dan ook dat ik op den duur vergeet waarom ik een bepaalde film heb opgenomen en dus genoodzaakt ben om tijdens de openingscredits enige hint te ontdekken waarom dit me zou interesseren.

Met The Prize was het nochtans wel vrij makkelijk want zowel Paul Newman alsook Elke Sommer zijn reden genoeg om een film een kans te geven. Daar kwam dan ook nog eens bij dat het script geschreven was door Ernest Lehman, die met Hitchcock's North By Northwest wereldfaam verwierf. Daar zit meteen dan ook een minpunt aan The Prize want de films hebben iets teveel gelijkenissen naar mijn zin. Sowieso voelt de film nogal Hitchcockiaans aan met de vermeende dubbelganger van Stratman maar het is vooral jammer dat er wordt gekozen voor een speelduur van over de twee uur. Er had echt wel een twintigtal minuten aan materiaal geknipt kunnen, zeker wanneer Robson en co dan ook nog eens met de enorme dooddoener komen dat Walter Stratman helemaal niet Walter Stratman is maar gewoon één of andere acteur die zich specialiseert in politieke rollen. Een serieuze anti-climax maar het past ook gewoonweg niet in de film. Ik had dan ook veel liever gezien dat de ene broer effectief pro-Amerikaans was en de andere juist niet vanwege hun verleden. Toch blijft de film wel boeien en vraag je je af hoe de vork uiteindelijk in de steel zal zitten waardoor The Prize wel zeker een voldoende verdient.

Ook vanwege een sterke Paul Newman trouwens. De man begint zich meer en meer te profileren als één van mijn favoriete acteurs en dit soort rol gaat hem dan ook erg goed af. Al valt me wel op dat hij dit soort sarcastische maar flirtende en aantrekkelijke alcoholiekers wel erg vaak speelde in de jaren '50-'60 met onder andere Sweet Bird of Youth, Cat on a Hot Thin Roof. Elke Sommer is hier minder op haar plaats. Zeker in het begin vloekt het nogal met Newman en het is pas wanneer dat ze voor zijn charmes valt dat ze echt in haar rol lijkt te komen. Let trouwens ook nog op Gérard Oury (regisseur van Le Corniaud, La Grande Vadrouille en Les Aventures de Rabbi Jacob) als Dr. Claude Marceau.

Een handvol vreselijke effecten (wanneer Andrew door Daranyi in het water wordt geduwd!) doen afbreuk aan de film maar het uitgangspunt met de winnaars die zich afvragen waarom ze eigenlijk winnen is leuk. Nadien vervalt de film in een Hitcockiaanse misdaadthriller en blijft het geheel wel boeien maar valt de ontknoping tegen.

3*

Kon door Hitchcock gemaakt zijn, het eerste gedeelte toch. Daarna wordt het nogal onwaarschijnlijk, een paar stunts inbegrepen.

Paul Newman doet zijn beste maar kan de persoon van een Gary Grant in dergelijke rol niet wegcijferen.

Middelmatig.

Goeie film waarin een schrijver met andere nobelprijs-winnaars wordt uitgenodigd in Stockholm. Een behoorlijk lange, maar prima opbouw. Het verhaal kent ook aardig wat zij-paadjes die echter wel vermakelijk zijn. Spanning en humor gaan vaak hand in hand hier. Verreweg zijn beste rol, maar Paul Newman doet het wel leuk. Een kleine 3.5 sterren.