menu

Metti, una Sera a Cena (1969)

mijn stem
geen stemmen

Italië
Drama
125 minuten

geregisseerd door Giuseppe Patroni Griffi
met Jean-Louis Trintignant, Tony Musante en Florinda Bolkan

Een getrouwde vrouw wordt verliefd op een jonge maintenee van een huisvriend die hun toenadering regelt. De emotionaliteit van de depressieve jongen contrasteert met het huwelijksleven dat ze kende, maar uiteindelijk verlangt ze toch terug naar haar rustig comfort. De echtgenoot wil haar niet terug als vrouw, maar wel als minnares zodat bij een volgend traditioneel diner dezelfden weer aan tafel zitten, maar in een andere rolverdeling.

zoeken in:
avatar van Mac Hammer Fan
Nominatie Gouden Palm Cannes in 1969 en Silver Ribbon Award in 1970 voor de muziekscore van Ennio Morricone.

Bedankt voor de info weer . Het is alleen jammer dat de Cannes buffs het dan niet oppikken . Misschien komt het omdat PG allang niet meer hip is...
Het wordt hier een drama genoemd en dat doen practisch alle bronnen, maar de credits vermelden toch in koeienletters dat de film gebaseerd is op de eponieme komedie van toneelschrijver PG, en de inhoud is dan ook pochade-vaudeville achtig, zij het dan opgepimpt naar de post-68 tijdgeest en met wat meta-gedoe.
Trintignant is een toneelschrijver die bezig is met een pochade over- je gelooft het niet- een toneelschrijver wiens beste vriend het doet met zijn vrouw, vervolgens zien we hoe die beste irl vriend van hem- Musante, een acteur- het doet met zijn vrouw Bolkan. Dat niet alleen: Bolkan doet het ook met Capolicchio, en Capolicchio doet het ook met ...Musante ! Ja, dat lezen jullie goed. De trio-scène werd beroemd en trok hordes volk naar de bios, kijkertjes nu zullen hem waarschijnlijk te suggestief vinden...om het af te maken doet Trintignant het dan ook nog met Girardot, best nog een MILF hier.
Ik zei meta, want we weten niet precies of wat we zien nu de inhoud is van het stuk waaraan Trintignant schrijft, en in hoeverre kunst en realiteit hier elkaar inhalen.
De montage is nogal opmerkelijk en de intrige ontvouwt zich a- chronologisch, door de vele locaties komt het niet meteen als een verfilmd stuk over, maar de dialogen zeggen wat dat betreft genoeg.
Zoals gezegd score van Morricone, zeer loungy en indertijd zeer populair.
Komt nu allemaal over als een tijdsdocument, maar wanneer je het ziet als wat het is- een komedie- wordt de pretensiositeit van PG die hier verder weer ruimschoots aanwezig is, wat minder ondraaglijk.
Tenslotte dient gememoreerd te worden dat het scenario werd geschreven door ene Dario Argento, die even later met Musante LUDPDC zou maken.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:08 uur

geplaatst: vandaag om 20:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.