De Leugen (2010)

De Trailer:

Interakt Presenteert, een film van Robert Oey, De Leugen de film - deleugendefilm.nl

Oey is de vriend van Femke Halsema.

En Ayaan was ook een vriendin van Halsema. .

Vandaag in premiere meen ik?

Net gezien. zeer gedurfd. Oey nam veel risico. Femke en Verdonk zingend. Dansende lijfwachten van Verdonk (!) Surrealistisch.

Maar erg duidelijke uiteinzetting van de gebeurtenissen die leidden tot val van kabinet.

Oey heeft gegokt, maar gewonnen.

Algehele sfeer bij premiere gasten zeer positief.

hmm ik ken ayaan persoonlijk en haar dochters ze de vilm verteld zogenaamde leugens over de nederlandse poletiek maar haar leugens komen er niet in

ze loog over haar naam afkomst etc...

Als ik een dwanghuwelijk zou moeten ondergaan zou ik ook liegen om weg te komen.

Film heeft 5 sterren in de volkskrant.

Dan moet je eerst de documentaire maar eens kijken. Dan zul je zien dat het helemaal niet zulke goede vriendinnen waren.

Dat is dan niet goed weergegeven.

In theorie leek dit misschien een interessant project, maar in de praktijk blijkt het een pijnlijke mislukking. Eigenlijk kon je al van tevoren bedenken dat de combinatie van documentaire film en zingende personages gewoon niet werkt; sterker nog, het blijkt nergens op te slaan, en levert alleen maar plaatsvervangende schaamte bij de kijker (nou ja, bij deze kijker althans) op, met als absoluut dieptepunt Halsema voor de spiegel. Het was toch wel handig geweest als de 'zangers' in ieder geval een beetje talent hadden gehad.

Die hele paspoort-affaire is in principe natuurlijk heel interessant, waarin niet alleen alle hoofdrolspelers hun eigen persoonlijke en politieke motieven hadden, maar waarmee ook een veelzeggend beeld te schetsen zou zijn van het sociale en politieke klimaat in het huidige Nederland. Maar hoe kun je nu zonder overgang, zonder kader, het 'objectieve' van een documentaire combineren met het subjectieve karakter van een lied? Ja, politiek wordt bedreven door mensen van vlees en bloed, en met emoties, maar op deze manier vormgegeven, plakken de liedjes als wezensvreemde aanhangsels aan een documentaire, waarvan de meest interessante beelden bestaan uit televisieregistraties van o.m. kamerdebatten en persconferenties. En die kenden we al.

Waarom is dit project doorgezet als belangrijke hoofdpersonen slechts gedeeltelijk (Böhler en Hirsi Ali weigerden te zingen) of helemaal niet (Lousewies van der Laan) meewerkten? En waar zijn degenen die het balletje aan het rollen brachten: de koene reporters van 'Zembla'?

In de film merkt een redacteur van de 'Volkskrant' - ik meen Chris Rutenfrans - op dat in Nederland asielzoekers vooral behoeftig en zielig moeten zijn, en zich niet moeten opstellen als autonome figuren met tegendraadse meningen en eigen plannen, want dat wordt niet gewaardeerd. Dát is een interessante constatering, maar dat wordt ons alleen medegedeeld.

Die behoeftigheid en zieligheid komen in ieder geval wel aan bod in de vorm van het Afghaanse gezin, waarvan de leden klagen dat je met de waarheid vertellen Nederland niet binnenkomt, maar met leugens wel. Dit wordt nog een keer letterlijk herhaald, dus het zal wel een belangrijke boodschap van de film zijn. Het is ook een mening waarvan destijds in verschillende varianten veelvuldig door de vox populi in het radio-programma 'Stand.nl' kond is gedaan. Goed dat het nog maar weer eens gezegd wordt, hoor!

Van de hele affaire zou je natuurlijk wel een échte musical of speelfilm kunnen maken, met professionele acteurs en/of zangers. Dan creëer je de afstand die nodig is om daarmee juist dichter op de toch algemeen-menselijke drijfveren waarmee de zaak volzit - sociaal-cultureel, politiek, emotioneel en zelfs erotisch (Halsema en Verdonk constateerden terecht de mannelijke fascinatie voor de charmes van Hirsi Ali) - te kruipen.

In mijn topvijf van meest tragische (of meest lachwekkende: gaat vaak samen) politici doet Rita Verdonk het onverminderd goed. Ze hoeft tegenwoordig maar iets op televisie te zeggen of mijn armen rijzen automatisch naar de hemel, en haar hoge notering wordt nog verder geconsolideerd. Verdonk speelt een belangrijke rol in De leugen, de documentaire-plus van Robert Oey over de zaak Hirsi Ali.

Een voorbeeldige documentaire is het geworden. Spannend, hoewel je het meeste al weet. En opvallend evenwichtig, hoewel je je mening erdoor niet zult herzien. Er zitten key players in, en asielzoekers. En er zijn liedjes. Voor het laatste heeft de documentaire de meeste aandacht gekregen in de pers. Nawijn, Halsema en Verdonk die een gevoelige strot opzetten. Ik ben er nog steeds niet uit of ik het ‘goed’ vind, maar innovatief en functioneel is het. Zoals je in een speelfilm documentairebeelden kan snijden in een poging de echtheid te verhogen, zo kun je in een documentaire juist de artificialiteit verhogen, in een poging de talking heads uit hun normale rol te krijgen. Bijzonder vind ik ze niet, die liedjes, maar ze laten een weemoedig gevoel achter.

Want ja, de grootste impact van De leugen is niet de innovatie, maar de laag weemoed die voor mij uiteindelijk als een Hollandse wolkendeken boven de film hangt, een gevoel dat door de muziek niet veroorzaakt, maar slechts versterkt wordt. Komt het door het Hollandse landschap, of door de radiostemmen van bellende luisteraars die hun afschuw uitspreken over Hirsi Ali? Is het de eerlijkheid van Femke Halsema? Of het beeld van Verdonk in een snackbar? Het komt een beetje bedacht over, die scène, net als die met Nawijn die in een restaurant vrolijk praatjes maakt met de allochtonen in de keuken. Maar op de juiste manier bij elkaar geharkt maakt het totaal indruk op me. Het kan zijn dat ik Nederland op dit moment gewoon niet zo’n prettig land vind en dat De leugen mij voor anderhalf uur een toekijker maakt. Het is voor mij dezelfde weemoed die het debuut van Spinvis oproept. Bij langdurig verblijf in het buitenland kan een liedje als Bagagedrager een ware mokerslag zijn. Maar dit keer is het geen prettige weemoed.

Ik verlaat bedroefd de bioscoopzaal zonder dat ik bedroefd ben om een van de politici, of om de asielzoekers. Ik ben bedroefd zoals een speelfilm je droevig kan stemmen. Alleen is het dit keer een documentaire die dat voor elkaar krijgt.

Bijzondere documentaire, met zelfs een heuse spanningsopbouw.

Afwisselend, entertaining, schokkend.

De hardste schreeuwers dat Ayaan een leugenaar is, komen zelf ook allesbehalve eerlijk over.

Ik heb eindelijk ontdekt waar Femke Halsema NIET erg goed in is en dat is zingen, verder slaat ze zoals gewoonlijk de spijker elke keer op de kop.

De dansende lijfwachten van Verdonk waren wel gênant, toen had ik wel even zoiets van: veel gekker moet het niet worden.

Nog gênanter was Verdonk die een "patatje zonder" ging halen bij snackbar de Vrijheid, en nog even als grap om een bereklauw vroeg.

Hilbrand Nawijn die een Iraanse vraagt of ze ook hutspot kan maken, die daar bevestigend op reageert, en vervolgens de opmerking "Goed zo!" van Nawijn. Je zou hem toch....

Het gênantst van alles, vanzelfsprekend, de geheime afspraakjes, de handtekening van Ayaan, de val van Balkenende II, het vertrek van Ayaan, oftwel het hele gedoe om een asielzoeker die gelogen heeft, alsof dat zo'n zeldzaamheid is.

Tegelijkertijd: Een familie baalt dat ze de waarheid gezegd hebben want blijkbaar heeft hun eerlijkheid hen niet geholpen aan een verblijfsvergunning.

Hij vraagt dat toch aan één van de collega's in de keuken? Of hij ook boerenkool kan maken ofzo...?

De beste man beaamt dat, en vervolgens zegt Nawijn "Goed zo, jij bent geslaagd voor je inburgeringsexamen!"

Wat je verder ook van Rita Verdonk en Hilbrand Nawijn vindt als persoon en/of politicus, ik vond het wél érg stoer dat ze gewoon meedoen in deze documentaire, en zichzelf toch op een bepaalde manier eigenlijk best wel kwetsbaar opstellen, door te gaan zingen. Ayaan deed er niet aan mee...!

Indrukwekkende, ontroerende en behoorlijk gedurfde documentaire. Aanrader!

Love it or leave it.

Je moet er van houden: politici die je gemiddeld toch al niet graag ziet, ook nog eens moeten horen zingen... Inhoud en verdere eventueel interessante punten worden in mijn ogen en oren teniet gedaan. Nee, dit trok ik niet en ik heb mezelf gedwongen deze uit te kijken om er een cijfer aan te mogen geven (wat een mens zichzelf soms al niet kan aandoen ).

1,0*, en eigenlijk is dat nog best hoog.

Maar vond je het dan niet op zijn minst stoer en respectabel dat bv. Rita Verdonk en Hilbrand Nawijn gewoon meedoen en zichzelf toch behoorlijk kwetsbaar opstellen, door ook gewoon te gaan zingen?

Ik vond het wel een eye-opener, bv. de echtgenoot / partner van Rita Verdonk, die altijd uit de publiciteit bleef. Of Nawijn met zijn hele aanwezigheid.

Of de leugen van Hirsi Ali dat Verdonk haar email-adres zou weten en/of hebben gehad; en Halsema die dat gewoon klakkeloos gelooft, en vervolgens gigantisch op haar bek gaat in het Debat....

Zo zie je maar: niet alleen Rechts kan liegen, Links kan er ook wat van (maar wacht eens even, Hirsi Ali zat toen bij de VVD, dus toch Rechts)....

Dus toch niet altijd....

Ik gruwelde van deze 'kwetsbaarheid'.

Jammer, maar ik kan het wel begrijpen ja. De gehele opzet moet je liggen, inderdaad love it or hate it.

Ze had het inderdaad moeten checken zoals ze zelf ook toegeeft, maar zelfs daar gaat ze zeker niet gigantisch op haar bek, integendeel, als Verdonk beweert nooit met Ayaan te hebben gemaild, hoor je gelach en gemorrel in de kamer.

Ja, maar al die kamerleden kennen op dat moment de waarheid nog niet; en natuurlijk komt Verdonk hier niet al te tactisch en geloofwaardig over, maar het feit dat Halsema klakkeloos een leugen van Hirsi Ali overneemt, en overdraagt aan de aanwezigen in de kamer, dat kun je Verdonk toch niet aanrekenen, of wel?

Ik ben absoluut géén fan van Verdonk of Nawijn (ik heb moeite om niet over politiek te praten bij een discussie als deze), maar ik houd wél van eerlijkheid. Zowel van Links als van Rechts.

En ik denk dat de aanwezige kamerleden, met de kennis van nu, ook anders zouden kunnen hebben gereageerd....

Natuurlijk, maar je had het over dat moment, en daar ging ze dus niet gigantisch op haar bek. Je houdt van eerlijkheid, Halsema gaf itijdens haar interview toe dat op dat moment door haar hoofd schoot dat ze een fout had gemaakt. (het niet checken) Dat is toch eerlijk?

Bovendien: Halsema is nu wel zo nobel om te zeggen dat het best wel eens zou kunnen zijn dat Verdonk NIET met Ayaan heeft gemaild, maar eerlijk gezegd geloof ik nog steeds niet dat dat niet gebeurd is, ze waren notabene van dezelfde partij!

Hmm, ik weet het niet hoor. Ze waren van dezelfde partij ja, dus het zou zomaar kunnen. Ik denk dat de waarheid nooit helemaal boven komt.

Natuurlijk, je hebt gelijk als je zegt dat Halsema op het moment dat ze naar de microfoon liep al twijfelde aan de woorden van Hirsi Ali, en in de docu geeft ze alsnog toe dat ze een fout had gemaakt door het niet te checken. En dat siert haar.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb Halsema nog altijd hoog zitten, één van de fijnste politici in de Tweede Kamer.

De waarheid zal echter altijd onduidelijk blijven vermoed ik...

Zang toont kwetsbare kant van hoofdrolspelers in Ayaan-drama

Op 11 mei 2006 'onthulde' actualiteitenrubriek Zembla dat VVD-Kamerlid Ayaan Hirsi Ali met een valse identiteit het Nederlanderschap had verkregen. De dag erop maakte minister Rita Verdonk van Vreemdelingenzaken bekend dat ze hier onderzoek naar zou doen. Daarop volgden de ontwikkelingen elkaar in een rap tempo op. Binnen enkele dagen zegde Hirsi Ali haar Kamerzetel op, kondigde haar vertrek uit Nederland aan en maakte Verdonk bekend dat ze Hirsi Ali haar paspoort zou ontnemen.

Over deze affaire maakte Robert Oey, partner van oud-GroenLinks-leider Femke Halsema, een intrigerende documentaire, De leugen. Niet alleen intrigerend, maar vooral ook zeer opvallend en vernieuwend. Oey reconstrueert niet alleen van dag tot dag wat er gebeurde, hij laat de hoofdrolspelers er ook op terugblikken in bijzondere interviews én in zang. En dan volgt hij ook nog een gezin van asielzoekers die zich erover beklagen dat ze al jaren in een procedure zitten, terwijl anderen met leugenachtige verhalen al wel tot Nederland zijn toegelaten.

Het reconstructiegedeelte is uiteindelijk het minst interessant. Wat deze docu echt boeiend en heel bijzonder maakt, is het menselijke aspect. Daarvoor is de zang ook zo nuttig. Het maakt mensen als Verdonk en Halsema heel kwetsbaar en laat nu eens vooral hun menselijke kant zien. Halsema was de grootste verdediger van Hirsi Ali, omdat ze vond dat Verdonk onnodig rigoureus te werk ging. Ze beschuldigde Verdonk ervan de affaire te misbruiken in een poging in de VVD nog populairder te worden met het lijsttrekkerschap als lonkend perspectief. Daarom is het zo bijzonder dat Verdonk nota bene meewerkt aan een documentaire van Halsema's partner. Dat betekent dat hij er goed in slaagde haar vertrouwen te winnen.

Over het eindresultaat hoeft Verdonk absoluut niet ontevreden te zijn. Juist omdat Oey vooral geïnteresseerd lijkt in de drijfveren van de hoofdrolspelers, gaat het er minder om wie gelijk heeft en wie niet. Verdonk krijgt ruim de kans haar kant van het verhaal te vertellen. En op sommige momenten raak je ervan overtuigd dat zij vindt dat ze écht niet anders kon. Daarmee kan je het oneens blijven, dat doet er in deze film niet zo toe, maar Oey weet overtuigend te laten zien dat ook Verdonk haar moeiten had en bovenal dat ze heel eenzaam was. Een van de indrukwekkendste scènes is wanneer zij vertelt dat haar zoon en dochter in hun studentenkring niet wilden vertellen wie hun moeder was.

Wie uit deze docu onverwacht slecht naar voren komt, is de echte hoofdrolspeler: Ayaan. Om te beginnen is het al jammer dat haar bijdrage aan de film zo minimaal is. Dat zal Oey echt niet zelf zo voor ogen hebben gehad. Maar zowel Verdonk als Halsema schetsen een weinig positief beeld van deze voorvechtser van het moslima-feminisme. Op momenten komt ze als ronduit egocentrisch over. Een intrigant is ze zelfs soms, wanneer ze Halsema voor haar karretje spant (ze suggereerst dat Verdonk haar ware achternaam kent, omdat die in haar emailadres is verwerkt), een beroemd moment in een debat met Verdonk waar Halsema al snel spijt van kreeg.

De hele documentaire speelt nadrukkelijk in Nederland. De film is ruimschoots gelardeerd met typisch Nederlandse beelden. Dat vergroot de herkenbaarheid, al heeft de film dit niet per se nodig. Mooi is het overigens wel, want Oey is in staat met zijn camera te schilderen. Hij weet van een kraan en een streekbus nog een poëtisch plaatje te schieten.

Dat hij het verhaal van Ayaan afzet tegen asielzoekers die zeggen dat ze nog altijd wachten op een verblijfsvergunning, omdat ze altijd zo eerlijk zijn geweest, is het gewaagdste deel van de docu. Daarin is niets anders dan een aanklacht te zien. Oey doet op deze manier namelijk geen millimeter af aan de leugens waarmee Ayaan Nederland binnenkwam. Hij suggereert op geen enkel moment dat dat allemaal niet zo erg was. Op die manier weet je als kijker zeker niet met een bevooroordeelde regisseur te maken te hebben. En dat heeft dit precaire onderwerp zeker nodig.

Even los van de inhoud en de boodschap:

Dit is toch echt geen documentaire, maar een aantal losse scenes ter vermaak en stemmingmakerij. En dan nog wat zingengende politici om de boel nog vermakelijker te maken. Slecht qua nieuwswaarde en behoorlijk subjectief allemaal. Filmtechnisch dus een dikke onvoldoende!

Een documentaire hoeft, in tegenstelling wat vaak gedacht wordt (lange tijd dacht ik hetzelfde hoor), niet per definitie objectief te zijn. Laat ik dat 'verdraaide' wiki er nog eens bij halen: klik (tweede alinea).

Tja, dat kan ook inderdaad. Goh, nou snap ik meteen waar de titel van deze film op slaat!

Hilbrand Nawijn . Wat een gast is dat ook. Ik mis hem.

Verder niet echt een boeiende docu met nogal weinig nieuws onder de zon en dat de regisseur de vent is van Femke maakt het ook wat merkwaardig, al heeft ze er zelden mooier uitgezien dan hier .

Dat zingen en dansen is op zich wel geinig vanwege de originaliteitsfactor maar voegt in wezen ook niet echt iets wezenlijks toe aan het hele onderwerp.

Politieke onderwerpen hebben over het algemeen toch maar een beperkte houdbaarheid. Als ze aktueel zijn, dan zijn ze razend interessant. De val van Hirsi Ali en Rita Verdonk is echter inmiddels alweer te lang geleden om nog te kunnen boeien. Ook al is het een mooie reconstructie over hoe het destijds allemaal gegaan is. Het sterkst aan deze documentaire is nog de openhartigheid waarmee de hoofdrolspelers van destijds nu hun visie voor de camera durven te geven. Vooral een Rita Verdonk die zich schuldig voelt t.o.v. haar kinderen komt daarin goed over. En verder de vorm van de film, waarbij diverse politici in het echt zingen (en zich daar niet voor schamen omdat ze eigenlijk niet kunnen zingen) , is heel erg mooi en bijzonder. Maar ja, het onderwerp kan me zoveel jaar later toch echt nauwelijks meer boeien, en dat is toch waar een film mee staat of valt. In mijn geval dus het laatste .....

Allesbehalve boeiend, en als het al interessant was, zo goed als vergeten. Het zingen vond ik ook niet echt een succes.

Best aardig, maar het is ergens ook een redelijk doorsnee docu met de zangnummers als gimmick. Vond dat op zich wel een aardige vondst, maar het hangt er wel een beetje bij. Het meeste was me wel bekend, alleen de rol van Weisglas bijvoorbeeld wat minder. Maar interessant om een van de meest ergernisopwekkende momenten uit de Nederlandse politiek van de laatste tien jaar weer eens op een rij te zien.

3.0*