2010: Moby Dick (2010)

Gebaseerd op het Jommekesalbum ‘De Plastieken Walvis’ en ter nagedachtenis aan tekenaar Jef Nys.

2010: Moby Dick is weer zo’n Asylum productie die zich probeert te baseren op een gekend boek. In dit geval op de gelijknamige roman uit de 19de eeuw. Enfin, al stond er destijds natuurlijk niet ‘2010’ voor. Moest de schrijver, Herman Melville, geweten hebben dat dik anderhalve eeuw later ‘The Asylum’ hier zijn klauwen rond zou slaan, dan had hij het boek natuurlijk nooit geschreven.

Raad trouwens eens wat de eerste beelden zijn van deze ontzettend dwaze avonturenfilm? Als ‘bergtoppen' je eerste ingeving was, dan keur ik dat volmondig goed. Kenmerkend begin. Het vervolg is dat ook, alleen hangt hier een solide negatieve connotatie aan verbonden.

Het verhaal draait om de legendarische walvis Moby Dick die, na een akkefietje met het leger in 1969, eenenveertig jaar later opnieuw opduikt. Een knettergekke kapitein van een onderzeeër heeft destijds zijn been moeten afstaan aan Moby en zint op wraak. Hij is bereid om de levens van zijn bemanning hiervoor op het spel te zetten.

Erg zeker van zijn stuk was hij echter niet, want hij riep de hulp in van ‘whale whisperer’ Michelle en diens assistent. Helaas is de toegevoegde waarde van dit koppel miniem gedurende het hele epos. Ze hebben niets interessants te verkondigen en dat wordt allerminst goedgemaakt door hun daden. Een zandzak zou makkelijk beide rollen kunnen overnemen, en daarbovenop nog water buitenhouden ook. Tevens tamelijk bizar hoe vlug ze met de situatie akkoord gaan, ook al werden ze min of meer gedwongen aan boord te gaan. Haast onmiddellijk zijn ze ingeleefd en klaar voor het gevaar, alsof ze het elke zaterdagnamiddag doen.

De jacht op de plastieken walvis is verder simpelweg absurd te noemen. Bijgestaan door de spotgoedkope SFX uiteraard. De ogen van Moby lijken wel weggerold uit een Nintendo 64. Edoch, het gigantische lijf oogt zowaar nog belachelijker. Iedereen zou het eigenlijk moeten uitbrullen van het lachen, iedere keer als hij boven water komt. Grootste verdienste is dan ook het behouden van hun serieusheid. Enfin, beetje moeilijk in praktijk, daar de acteurs in werkelijkheid in de leegte kijken. Volgens mij heeft niemand die ook maar enigszins met de film betrokken is, ooit de opnamestudio’s verlaten. Behalve één enkele filmploeg natuurlijk, die als taak het filmen van lege stukjes oceaan had. Achteraf werden daar dan slordig georganiseerde pixels in de vorm van onderzeeërs en walvissen opgeplakt.

Ongeloofwaardigheid troef dus. Vooral omdat Moby ook kan vliegen. Wel, wie weet. Als hij hard genoeg met zijn vinnen flappert.. Verder zijn de gevechten te land, ter zee en in de lucht uiterst wanordelijk en slecht in beeld gebracht. De cameraman bibbert en beeft alsof er vlakbij een gevecht tussen een enorme haai en een gigantische octopus plaatsgrijpt.

Blijkbaar is het eveneens mogelijk een nucleaire explosie te overleven, zonder daarvoor in een koelkast te moeten kruipen! Petje af!

Uiteindelijk een film die zijn reputatie ver vooruit is. Naar aloude gewoonte een heel saaie monsterfilm, die overal een onvoldoende op behaalt. Gebrekkig acteerwerk, stompzinnig script, onwelvoeglijke regie en een compleet mislukte adaptatie tout court zijn maar een paar aspecten die naar walvispoep ruiken.

Jammer voor O’Connor in het bijzonder, die na vele jaren als Gabrielle in ‘Xena: Warrior Princess’ wel erg diep is gevallen.

1,00

Wat een vreselijk trieste film op basis van een goed boek...

De acteurs zijn vreselijk, lijkt wel asof ze de lokale amateurtoneelvereniging op het witte doek hebben willen brengen. Zit totaal geen emotie in, geen overtuiging, geen diepte. De karakters zijn om te janken zo slecht.

De special effects zijn ook al om te janken, lijkt wel alsof dat frame voor frame in photoshop is gedaan, wat een prut. Dat kan ik in adobe after-effects nog beter.

Ik heb de film afgekeken omdat ik te lui was om uit mijn stoel te komen, maar ik weet wel dat deze film linea-recta retour gaat, en er bij mij niet meer in komt.

0,5 ster voor de poster, want die zag er (helaas) veelbelovend uit.

Vrij ridicule film van onze vrienden van The Asylum wederom. En dat is een understatement.
Het vriendelijke prehistorische potvisje ziet eruit alsof ie gemaakt is op de computer van Fred Flinstone en vooral die zwarte kraalogen werken op de lachspieren. De door hem uitgevoerde aanvallen op duikboten en zelfs een helicopter en een vliegtuig zijn hilarisch, vooral als ie zich helemaal kaarsrecht uit het water omhoog werkt.
Niets helpt ook tegen het visje. Nucleaire torpedo's of zeemijnen richten totaal geen schade aan. Maar aan het eind van de film hebben ze het nog niet in de gaten, sterker nog, dan gaan ze het beestje met machinegeweertjes van de blokker te lijf. Geniaal.
Het acteerwerk is van historisch laag niveau, vooral de geschifte kapitein van de onderzeeër is fantastisch. En Renee O'Conner heeft een geniale rol. Haar belangrijkste stuk tekst in de film is: Oeh, Oeh..Aah, Aah, it worked, it worked. Je zult er maar voor op de toneelschool hebben gezeten.
De script is ook geniaal. De ene onderzeeër wordt achtervolgd door een andere omdat ze de geschifte kapitein moeten afstoppen. Maar die lui zijn zo incompetent dat ze het verschil niet zien tussen een gigantische potvis en een andere duikboot. Ze vuren er torpedo's op af, maar Moby is ze allemaal te slim af en ontwijkt de torpedo's zodat ze zich in hun eigen bootje boren. LOL. .
Het einde (eigenlijk de hele laatste 20 minuten) is te geschift om te vertellen. Je moet het zien om te geloven.
Een episch prehistorisch meesterwerk.
1.5 *

Belachelijke film met waardeloze special effects (die vaak nog verschillende keren gebruikt worden) en een slecht verhaal. Verder zijn ook de dialogen slecht, de cast erg matig (al kun je weinig van ze verwachten in zo'n film) en de climax hopeloos.

Schandalig slechte bewerking van het klassieke verhaal over Moby Dick. Werkelijk alles aan deze film was dramatisch. Het acteerwerk, de decors, de dialogen het monster. Het was stuk voor stuk tenenkrommend.

Ik heb nu een stuk of vier Asylum films gezien maar dit was denk ik wel de slechtste. Of nee, eigenlijk heb ik vier keer naar dezelfde film gekeken.

Ik weet eigenlijk niet wat ze daar fout doen want in theorie kan heel slecht ook heel leuk zijn maar het totale gebrek aan relativering is denk ik het grootste probleem van de Asylum films.

Zeer slecht.

In 9 van de 10 gevallen weet je dat het resultaat slecht is bij een film van The Asylum.

Ook in deze film zijn zowel de special effects, de acteerprestaties en het verhaal te triest voor woorden.

1,0 *