Love and Other Drugs (2010)

Veel beter als ik had verwacht! Ik dacht in eerste instantie dat dit zo'n komedie was, net als de meeste (voorspelbaar en cliché.) Maar in deze film zit echt een goed verhaal! Ik moet zeggen dat ik het verhaal wel echt matig vind beginnen, maar het verhaal werd wel steeds beter! 3.5*

De gehaaste manier van filmen in combinatie met stompzinnige humor zorgde ervoor dat ik niet meteen gegrepen was door de relatie van dit liefdesduo. Eenmaal aangekomen bij hun persoonlijke ontmoetingen bleek het toch niet zo'n afgang te zijn. Wel bleven de omstandigheden redelijk oppervlakkig en die prozak en viagra begonnen me de neus uit te hangen. Voeg daarbij een broer die fungeert als clown plus een zwak uitgewerkte competitie van zijn rivaal in de verkoopbranche en je houd nog maar een waardevolle helft van de speelduur over. Hathaway gaat royaal topless en het samenspel tussen haar en Gyllenhaal is goed maar de regie had wat strenger gemogen.

Vlees noch vis.

Love & Other Drugs blijft wat hangen tussen komedie en drama. Men scheen niet te weten welke kant men wilde opgaan en uiteindelijk is het een kruising geworden.
Kruising is eigenlijk niet het juiste woord, want komedie en drama gaan zelden gepaard. Een handvol komisch bedoelde scènes wordt afgewisseld met een stukje drama. De kunst zit 'm er echter in om het drama een komische, luchtige ondertoon te geven. En dat wilt hier maar niet lukken.
Toch blijft de eindafrekening overwegend positief. Vooral het drama werkt wel; in het komische luik lopen er veel te domme personages rondt - die Jonah Hill/ Jack Black-mengeling ... misplaatster kan niet.

Sterkhouder van dienst is zonder twijfel Anne Hathaway. Zij heeft een leuk personage - leuk om te vertolken, bedoel ik, in feite is ze een gekwelde persoon - en haalt er alles uit wat er uit te halen valt.
Tegenspeler Jake Gyllenhaal is een mindere god. Ik vind hem geen slecht acteur, maar hier is hij een kleurloze vod. Inleving - ingetogen of enthousiast, maakt me niet uit - is het belangrijkste aan acteren, maar dat mis ik hier volledig.

Love & Other Drugs is uiteraard bekend omwille van de dosis seks - tenminste, ik heb al meermaals gelezen dat de dosis naakt behoorlijk hoog ligt. Ik vind het echter allemaal nog wel meevallen. Af en toe zit er niet-functioneel naakt in - Maggie die in een kamerjas binnenkomt en hem meteen laat afvallen; oké, Hathaway is een mooie vrouw, maar zo'n scène voegt werkelijk geen bal toe -, maar uiteindelijk is dit gewoon één van de weinige Hollywoodfilms die seks laat zien zoals het (meestal) is, nl. zonder kleren aan.

Degelijk.
3

Voetbal moest gisteren even plaatsmaken voor een filmpje. Wat je als man zijnde wel niet moet opofferen soms he? Filmpje dat weinig balans kent tussen drama en comedy. Het is niet grappig genoeg om luchtig te zijn, en thematisch niet zwaar genoeg om te boeien. Ook qua uitvoering is de cast wisselvallig. Van Hathaway krijg ik 't sowieso niet warm en Gyllenhaal kan alleen maar dom uit z'n ogen kijken. Mis een beetje dat extra pit, die eigenzinnige charme (waar zeker kansen toe waren) en gewoon wat meer 'inhoud' voor die dik 110 minuten. Ook vrij flauw qua seks, al lijkt dit al gedurfd in Hollywood..

Niet compleet beroerd verder

Irritant, dat is eigenlijk het enige juiste woord. Vooral het eerste half uur is vreselijk, het wil allemaal zo vlot zijn dat het ten koste gaat van de kijkbaarheid. Allemaal technisch geneuzel, onrealistisch, irritant geweld en gestomp en gesla, irritante gesprekken. Er moest heel wat gebeuren wilde dit zich nog ontpoppen tot een leuke film.

Dat doet het niet echt. Het wordt wat serieuzer, maar de hoofdpersonen zijn zo vreselijk irritant in hun getroubleerde 'ik wil geen relatie en heb geen echte gevoelens'-blabla, dat enige sympathie voor hen erg lastig op te brengen is.

Grappen zitten er niet in, leuke in ieder geval niet. Het drama is lafjes. Want wat is nu eigenlijk het punt, telkens? Alleen zelfgecreërde moeilijkdoenerij.

De muziek is een klein pluspuntje. En de acteurs zijn goed, vooral Hathaway blinkt weer uit, maarja, dat is een schrale troost als ze moeten werken met zulk irritant materiaal.

2*

Vage film waar ik vrij weinig mee kan.

Het begint als een soort Friends With Benefits of No Strings Attached-achtig verhaal en daar had ik na persoonlijke ervaringen eigenlijk bar weinig zin in gisteravond. Toch maar niet uitgezet, omdat Gyllenhaal het leuk deed.

Halverwege lijk je echter in een compleet andere film terecht te komen: Een romantisch drama over Hathaway met parkinson en Gyllenhaal als 'reddende engel'.

Het werkt niet.

Het gaat niet lang genoeg door op het eerste deel om grappig te zijn en het gaat niet lang genoeg door op het tweede deel om echt meeslepend te zijn en mee te kunnen voelen met de personages. Ik kon sowieso vrij weinig met het personage van Hathaway. Maggie wil zo doelbewust Jamie's liefde ontwijken, dat het vervelend wordt. Zelfs wanneer het hele parkinson-verhaal daaromheen gesponnen wordt. Maggie is gewoon niet aardig en dat stoort de hele film lang.

Jamie daarentegen is leuk. Het is vanaf het begin duidelijk dat hij uiteraard helemaal niet zo'n klootzak is als hij zegt.

Nee, het constante gewissel van genres werkt hier gewoon niet. Het was misschien beter geweest als ze het alleen hadden gehouden op het verhaal van de tweede helft van de film. Dit voelde wat origineler aan en paste meer bij de beweegredenen van de personages (met name Maggie).

Bij No Strings Attached werkte het voor mij wel, maar Love and Other Drugs is te vaag.

*2.5

Totaal geen fan van Hathaway, maar in deze film vond ik haar niet eens zo onaantrekkelijk.

Het is geen dijenkletser en het gaat ook niet diep genoeg om echt een drama te worden. Van beide werelden dus net wat te weinig. Wel leuk concept met de hele medicijnenwereld en zo. Hoop dat men in het echt niet zover gaat om een arts voor zich te winnen als in deze film, maar om alles een beetje kijkbaar te houden is het natuurlijk nog net wel te pikken.

Soms is er chemie tussen Maggie en Jamie en opeens is dat dan weer helemaal weg. Hathaway moet een irritant mens neerzetten en dat komt volgens mij wel dicht bij haar ware persoonlijkheid, dus ze zal zich niet zo hebben hoeven inleven. Gyllenhaal zorgt ervoor dat ik het nog wel een voldoende kan geven, want hij zette zijn rol wel leuk neer als zogenaamde klootzak die elke lekkere meid tussen de lakens weet te krijgen.

Ik vond bij deze film de combinatie van het luchtige en de zware boodschap juist heel goed werken, ondanks dat ik geen fan ben van Hathaway zet ze hier toch een geloofwaardig karakter neer waarbij je de struggle om niet een blok aan iemands been te zijn door je handicap, maar aan de andere kant toch geliefd wil zijn goed kunt zien.

waarschijnlijk deels omdat ik niks verwachtte van deze film en hij me positief heeft verrast geef ik hem 3,5*

Deze ook eens geprobeerd en hij viel goed mee, toch een aantal keren moeten lachen, al was er zeker ook ruimte voor drama. Het verhaal verveelde niet en werd wel boeiend gebracht.

Ook de cast zat goed en passte wel bijeen.

'k had geen verwachtingen bij deze film, maar 'k heb me er prima mee vermaakt. 'k vond het wel een aanrader.

“I'm gonna need you more than you need me.”

“That's okay.”

Love and Other Drugs is een film die interessant en origineel begint, maar naarmate de film vordert steeds meer trekjes begint te krijgen van een ouderwetse romcom. Niet heel erg maar ik had stiekem wat meer verwacht na het goede begin.

De film heeft met Gyllenhaal en Hathaway een heerlijk duo die goed op elkaar ingespeeld is. Hathaway speelt een vrouw met de ziekte van Parkinson, en dat hangt als een donkere wolk boven iedere relatie die ze wil aangaan. Maar dan komt ze flierefluiter Gyllenhaal tegen en tja, de rest kun je wel raden. De film kan je eigenlijk in tweeën snijden met het eerste gedeelte dat nog luchtig is, vol met humor en scherpe dialogen. In het tweede gedeelte komt het onvermijdelijke drama om de hoek kijken en wordt het een standaard romcom. Gelukkig houden Gyllenhaal en Hathaway het interessant.

Goedkoop sentiment in de vorm van een ziekte, maar gelukkig pakt de film dit redelijk licht op en is de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers fijn.

Love and Other Drugs vermakelijke film met twee acteurs die er erg veel zin in hadden. Verder niet echt veel om handen. Aardig om gezien te hebben.

De film heeft een ijzersterke start, maar zakt daarna direct flink in. De 1e helft is een standaard romcom, maar ik kon niet veel sympathie opbrengen voor beide personages. De grappen zijn soms aardig. Heel veel sex.

Zoals door anderen al aangegeven, daarna maakt de film een draai richting een romantisch drama. Op zich heb ik niet veel moeite als stijlen door elkaar verweven worden. Ik vond het op een bepaalde manier ook wel passen bij de ontwikkeling die beide hoofdpersonen doormaken. Voor mij was de 2e helft van de film aanzienlijk sterker dan het eerste deel.

Acteerwerk is prima. Jake Gyllenhaal zal nooit mijn favoriet worden, Anne Hathaway acteert bijzonder goed en overtuigend. Josh Gad hadden ze beter thuis kunnen laten: een volledige dissonant in deze film die de film zeker een halve ster heeft gekost: wat een irritant en volstrekt overbodig karakter! De film zou een stuk sterker zijn geweest zonder hem. Soundtrack is top.

Leuke weetje: de film is gebaseerd op het boek 'Hard Sell: The Evolution of a Viagra Salesman' van voormalig viagra verkoper Jamie Reidy. Hij doet (letterlijk) een boekje open over de twijfelachtige manieren waarop doctoren worden gemanipuleerd om bepaalde medicijnen voor te schrijven. Niet direct het thema van deze film, maar geeft de film voor mij toch wat extra meerwaarde.

Ondanks de wat zwakke 1e helft sprokkelt de film voor mij toch zo'n kleine 3 sterren bij elkaar.

Nadat regisseur Edward Zwick wat grotere producties voor z'n rekening nam besloot hij klaarblijkelijk de ambities even op een lager pitje te houden en dat resulteert in Love and Other Drugs. Een gebrek aan ambitie betekent echter niet een gebrek aan kwaliteit, want al vroeg opent Zwick met een opvallende maar uiterst passende toonzetting. De film begint als een introductie aan de saleswereld, maar deze wordt net zo snel weer afgebroken om een compleet andere (romantische) richting in te slaan. Jake Gyllenhaal en Anne Hathaway spelen uiterst overtuigend en gebruiken hun acteerervaring zeer degelijk om hun chemie kleur te geven, daarnaast vond ik de komische bijrol van Josh Gad best geslaagd. Het jammerlijke is dat de volledige medicijnenwereld nogal overdreven en stereotiep wordt neergezet evenals de soms te kinderachtige humor, maar uiteindelijk doet deze feelgood-romcom wat het moet doen en dat resulteert in een kleine 2 uur aan bovengemiddeld vermaak.

Een flierefluiter, die beroepsmatig medicijnen verkoopt wordt verliefd op een vrouw die Parkinson heeft.

Het is geen typische romantische komedie. Hoewel er wel wat grappen inzitten is het voornamelijk een romantische film.

Ik vind hem zeker niet slecht, af en toe zelfs een beetje aangrijpend.

Er komt zeer veel (niet expliciete) seks in voor.

Ik ga niet zeggen dat het een schitterende film is maar best wel leuk om eens te bekijken.

Hij krijgt geen bijster goede score op verschillende filmforums, onterecht volgens mij.

Wat ik hiervan nog het meeste heb geleerd is dat viagra pas 25 jaar ofzo bestaat. Toen het ging over prestatieproblemen in bed en een mogelijk nieuw middel toen dacht ik: en viagra? Niet wetende dat dat product dus niet eens zo oud is. Later besefte ik pas dat ik naar iets keek dat gebaseerd is op de geschiedenis van viagra. Dat zegt ook wel iets over de film. Enerzijds een film daarover, anderzijds een romcom en weer anderzijds een zwaar drama. Het romcom-deel is het beste neergezet, vooral door de chemie tussen Gyllenhaal en Hathaway (en zowaar echt naakt in beeld) maar wel vrij kort. Het drama is veruit het zwakst en het stukje geschiedenis is wel boeiend maar hangt er ook te veel bij. De film wil te veel maar weet daardoor nergens echt te overtuigen en sukkelt richting het einde. 2,5*.

Pittsburgh, eind jaren 90. Jamie [Jake Gyllenhaal] is een meesterlijke verkoper die vanwege overschrijdend gedrag net zijn zoveelste baan heeft verloren wanneer hij aan de slag gaat bij Pfizer. Na lang aandringen haalt hij dr. Knight [Hank Azaria] over om hem een paar dagen stage bij hem te laten lopen. Zo ontmoet hij Maggie [Anne Hathaway], een Parkinsonpatiënt met wie hij een seksuele relatie begint. Wanneer de relatie serieus dreigt te worden, staan zijn carrièreambities en haar onvermijdelijke aftakeling een gezamenlijke toekomst in de weg. Knappe mix van romantische komedie, satire op de medicijnenmarkt en zakdoekendrama met goed ondersteunend werk van Josh Gad als Jamies stuurloze, jongere broer en van Oliver Platt als Jamies collega en mentor. Gyllenhaal en Hathaway zijn uitstekend in de hoofdrollen en de aandacht voor de gevolgen van Parkinson en de manier waarop je er mee om kunt gaan is prijzenswaardig. Jammer van de afgezaagde ontknoping.

Toevallig 2 Anne Hathaway films binnen enkele uren tijd en je krijgt dezelfde soort valse bescheidenheid. Maar uiteraard een zeer knappe vrouw wel. De hitsigheid spat ook van het scherm, zelfs met Jamie's broerlief in de buurt, maar tegelijk krijg je eens te meer dat spelletje van aantrekking en afstoting dat enorm des mensen gaan worden is. Lekker complex. Blijkbaar is de manier om dat euvel te verhelpen enorm verstikkend gaan doen, en de muur brokkelt niet af, maar stort ter plekke in. Yeah, right. Verder stoorde de hoogdravende arrogantie bij meerdere personages me enorm.

Dat je een film die deels rond gewip ... euh liefde draait en deels rond Viagra en eigenlijk nog het meest rond Parkinson wil opleuken met allerlei vlot gebazel, snap ik wel. En bam, out of the blue is er ineens het dramatische element, uiteindelijk blijft Maggie wel met die progressieve rotziekte zitten, en dat heeft haar ineens enorm doen aftakelen. Dit terwijl je zou gaan denken dat het in de medicijnen-business meer draait om de harde dollars en nog hardere seks dan om ziektes te bestrijden. Zou het?

Wat ik uiteindelijk jammer vind in deze film is dat het zulke swings bracht en daardoor de hele geloofwaardigheid inzakt als pudding. Meneer "ik ben een rotzak" wil zo graag de liefkozende man zijn, en mevrouw "ik val voor rotzakken" wil geen medelijden, dat komt de meevoelendheid niet ten goede. Doe er nog een scheutje Parkinson comedy bovenop. Waarop een liefhebbende echtgenoot getrouwd zijn met een partner met Parkinson vergelijkt met een Russische roman en de raad geeft zo'n vrouw te laten stikken en een gezond exemplaar te zoeken, lekker fijnzinnig. En net wanneer de film een wat serieuzere toer gaan nemen was, krijg je weer losbandigheid de strot in geramd.

Nu, toch gaat er achter dit alles ergens een redelijke film schuil, die me zeker heeft weten te vermaken, maar de vele gezichten deden de integriteit van het verhaal gewoon geen goed. En ook zo clichématig. Ware liefde moet blijkbaar in de films altijd eerst door nog even een verzetje met anderen gaan alvorens de weg naar mekaar terug te vinden. Er had toch zo veel meer in gezeten, maar eens te meer een film volgens de geijkte Hollywood-formule afgehaspeld. Zonde.