The Curse of Robert the Doll (2016)

Robert blijft een creepy pop maar daar wordt hier (nog) wat minder mee gedaan dan in de eerste film. Qua camerawerk lijkt deze weliswaar iets minder amateuristisch, maar het ontbreekt volledig aan sfeer, onder meer doordat het de hele tijd veel te licht is. Zodra Robert in actie komt is het ook meer grappig dan eng.

Geforceerd liefdesverhaaltje erin gepropt deze keer, slaat nergens op. De acteurs zijn niet best, maar ook niet abominabel voor een low budget. Schrikmomenten zitten er niet echt in en de kills zijn grotendeels off screen. Als horror kortom zwaar mislukt, enigszins grappig is het nog wel.

Het Robert the doll-liedje is nog wel leuk en zorgt nog voor een flintertje sfeer. Ook de laatste scène met Amos Blackwood de toymaker heeft nog wel iets. Verder snel vergeten.

Na de slechte reacties te hebben gelezen online dierf ik bijna niet aan deze beginnen. Mijn verwachting was hierdoor ook best laag, maar na het zien van deze film vond ik hem wel goed meevallen. Heb me van het begin tot einde vermaakt. Het liefdesverhaal hierin maakt deze horror ook een stuk leuker vond ik.

In dit vervolg op Robert The Doll is de vervloekte pop beland in een museum. Nieuwe schoonmaker Emily [Tiffany Ceri] gelooft dat de pop ’s nachts aan de wandel gaat en nare dingen doet, maar zelfs na twee moorden neemt de politie haar niet serieus. Met een collega [Jason Homewood] probeert Emily een einde te maken aan het onheil. Het poppenspel is van het niveau Jan Klaassen en Katrijn in deze erbarmelijke horrorfilm, die de extra halve ster uitsluitend dankt aan het feit dat het minder slecht is dan haar voorganger. Vervolg: Robert And The Toymaker.