Orgasmo (1969)

Zeer verwarrend deze film. Niet het verhaal of de film zelf, maar meer het feit dat dit één van de twee Paranoia's van Umberto Lenzi is. Zelfs op MM was het fout. Deze titel stond er nog niet op, maar de poster hiervan zat bij de andere Paranoia, die wel al op de site stond. Even goed rond gekeken en dat inmiddels aangepast.

De film zelf is behoorlijk goed. Een psychologische thriller, waarin een tweetal jongeren en vrouw tot waanzin drijven. Dit doen ze door middel van alcohol en LSD, dus de film bevat een enorm aantal psychedelische beelden en droombeelden.

Carroll Baker is erg goed als getergde vrouw en ook Lou Castel is sterk. De regie is typisch Italiaans, vergelijkbaar met de vele pop-art films uit dezelfde tijd. De muziek van Piero Umiliani is zelfs geniaal te noemen.

Nou maar hopen dat een label als Blue Underground, of zelfs Shameless, deze film zullen uitbrengen op DVD of Blu-Ray!

4*

Een idd. puur psychologische thriller van kannibaal Lenzi,die toch in de sixties en seventies een paar adequate films heeft afgeleverd alvorens het spoor volkomen bijster te raken.

Au fond is dit weer een home invasion film waarin het alcoholische wrak Baker,dat er overigens prima uitziet,slachtoffer wordt van de psychopaat Castel in een trademark rol,en diens niet verkeerde vriendinnetje Descombes.Deze rolverdeling geeft Lenzi meteen de gelegenheid om te koketteren met lesbianisme en incest,terwijl de sleaze factor voor die tijd hoog is met de nodige boobshots en sexscènes.

Zoals reeds gememoreerd ontbreken ook psychedelica in dit kind van zijn tijd niet,al is het wat overdreven om te stellen dat het enorm trippy zou zijn allemaal.

Kind van zijn tijd zeg ik ,want de aanstekelijk soundtrack is zerker swinging sixties,met een lekker soulnummertje(ik weet niet door wie gezongen)als toetje.

Castel is bijna altijd goed,en Baker speelt het soort slachtofferrol dat bij de omstandigheden past ,dwz dat je je dood ergert aan deze hysterica.

Het slot daarentegen is zeer zwak,met wat mallotigheden vlak voor het einde en een volslagen voorspelbare laatste 3 minuten die veel verpesten,anders was het eerder 3,5.

Psychologische giallo met alle thrills van de vrijgevochten jaren ‘60 in de mix. Drugs, triosex, lesbische sex, … voor die tijd zal het allemaal wel schokkend geweest zijn. Sowieso veel t&a van de vrouwelijke hoofdrollen maar ook wel goeie acteerprestaties voor wat het script te bieden heeft. Caroll Baker schittert als mondaine jetsetter in verval … Lou Castel en Colette Descombes vertegenwoordigen dan weer een bepaalde kant van de hippiemoraal met voornamelijk grensoverschrijdend gedrag. Hiermee plaatst Umberto Lenzi de counterculture van toen in een weinig positief daglicht. Zeker functioneel voor de drive van het verhaal. Mooi in beeld gebracht door Lenzi met veel close-ups als zijn handelsmerk. Ondersteund door een fijne score waarvan één liedje functioneel is binnen het script. Al met al een zeer donkere cynische film. Dat einde. Intrigerend werkje.