Meek's Cutoff (2010)

Prachtige film weer van Reichardt. Doet qua vorm en presentatie ontzettend denken aan voorganger Wendy and Lucy. Dit is echt heerlijk om even mee je eigen zorgen opzij te zetten, je vergeet gewoon dat je in de bioscoopstoel zit en mee te gaan in het avontuur. Fantastisch in beeld gebracht (dankzij goede editing en camerastandpunten), prachtige locaties en Michelle Williams laat weer zien wat voor enorme 'screen presence' ze heeft.

Wellicht is deze film echter niet voor iedereen. Net als Wendy and Lucy is dit een film die om de reis gaat, in plaats van over het begin- of eindpunt. En hier wordt net als in die voorganger precies het juiste tempo gevonden om je mee te slepen.

Net als The Way Back die ik een dag eerder zag een film die inspeelde op mijn interesse voor mensen die door de woestijn trekken, uiteraard met zo min mogelijk wat. Kelly Reichardts film is nog een stuk terughoudender en minimalistischer dan die van Weir, dus verwacht geen spektakel en ook weinig grote emotionele momenten. He is een boeiende film om naar te kijken, maar echt pakkend wordt het niet. Reichardt weet het gevoel van het rondtrekken met zo'n huifkar goed te vangen en de indiaan voegt veel toe aan de dynamiek van de film. Ik krijg ook steeds meer een zwak voor Michelle Williams, die toch wel een krachtige uistraling heeft. Niet alle leden van de cast waren echter boeiend en Paul Dano was eigenlijk gewoonweg zwak hierin.

Als je twijfelt of je deze film wilt zien moet je jezelf de vraag stellen of je een trektocht door een Amerikaanse woestijn wilt zien zonder overdreven dramatische toevoegingen aan het verhaal. Zo ja, dan moet je Wagon Master van John Ford kijken. Heb je die al gezien en wil je meer is Meek's Cutoff aan te raden. Zo nee, dan is er hier weinig voor je te vinden denk ik.

3,5*

Erg sterk. Prachtig gefilmd vooral, en verder lekker traag maar ontzettend betekenisvol. De locaties zijn uitstekend, de acteurs idem dito, maar bovenal is de film erg goed verteld. 4*

Nog niet het grote meesterwerk (4.5*-5.0*) waarmee Reichardt ooit gaat komen, maar wel de derde flm op rij die me zeer goed bevalt. De reis is belangrijker dan de aankomst en het feit dat ze door een enkele foute beslissing ze wellicht hun dood tegemoet lopen legt een flinke druk op de film waardoor de persoonlijke verhoudingen langzaam gaan barsten en daar haalt de film voor mij emotie en spanning uit. Het oneindige landschap wordt ook steeds dreigender zonder grote middelen te gebruiken. Een klein, gedetailleerd flard reis dat heel vaak vermenigvuldigd een bijzonder stuk geschiedenis is.

En Michelle Williams durf ik inmiddels de beste Amerikaanse actrice van haar generatie te noemen.

4.0*

Trage western die de aandacht toch vast weet te houden met acteurs die bijna onherkenbaar waren waaronder Bruce Greenwood en Will Patton , zelfs bij Michelle Williams moest ik twee keer kijken , de film vergeet alleen om ergens heen te gaan en gaat langzaam als een nacht kaart uit.

Volledig op het verkeerde been gezet door het genre (Western) in combinatie met de poster. Dit is geen western zoals je verwacht, en er wordt nergens op geschoten (wel in de lucht 2x). Volledig slaapverwekkend om te kijken naar een groepje verdwaalde kolonisten. Inhoudsloos, en dat met een open begin en een open einde maken dat deze film gewoonweg genegeerd kan worden. Alleen interessant voor mensen die tijdens een film willen slapen.

Waar ik had gehoopt op een Gerry (qua diepgang, ongrijpbaarheid, neerzetting personages, op visueel vlak, ...) kwam ik van een koude kermis thuis met een aflevering van Dr. Quinn.

Mijn eerste van Reichardt en direct al een tegenvaller. Dit komt doordat de film heel erg leunt op degelijkheid en standaardheid. Van nagenoeg iedere scène is de afloop voorspelbaar. De personages zijn erg stereotiep en de cast is niet meer dan zwak en doorzichtig.

Dat Meek's Cutoff eindigt zoals het begint (je hebt gewoon een stukje van de reis mogen meemaken) is wel een plus.

Verder gewoon, in tegenstelling tot wat velen beweren, een 100% mainstream filmpje met een erg hoog tv-film gehalte.

Weer een erg minimalistische prent van Reichardt, voor mij persoonlijk toch iets taaier dan haar 2 vorige worpen. Gewoon al omdat de setting mij in principe een stuk minder aanspreekt.

Dat Meek’s Cutoff toch nog met een (gevleide) 3,5* gaat lopen, valt eigenlijk niet te verklaren . De cinematografie is afstandelijk en dor, dus daar scoort de film eigenlijk evenmin veel punten. Maar zoals hier al aangegeven: het paste wel.

Net zoals alles op een gegeven moment een beetje op zijn plaats begon te vallen en dit enigma onder de huid ging kruipen.

Ik zou dit niet eens een goede film durven noemen, maar fascinerend des te meer. Een score geven is dus niet evident, maar omwille van de eigenzinnigheid toch 3,5*.

Ik was even bang in het eerste gedeelte dat mij een vreselijk gestrooi met bijbelteksten ten deel zou vallen, maar gelukkig werd dat binnen de perken gehouden. Blijft over een realistisch ogende reis, maar waarin te weinig te genieten valt. De rust die de hele film uitstraalde was best prettig, maar de hoofdpersonen konden me eigenlijk geen barst schelen wat ze deden, of ze zouden blijven leven, of niet. Het bleven afstandelijke figuren, waarmee ik me niet betrokken voelde. Meek niet, de indiaan niet en alle andere reizigers blijven qua karakter oppervlakkig. Emily is dan de enige die meer ruimte krijgt en iets laat zien.

Het verdorde landschap met weinig kleur paste wel goed qua sfeer.

Met een beetje goede wil is dit te zien als Wagon Master (1950) anno de 21e eeuw. De uitvoering van John Ford boeide me veel meer, al gaat een echte vergelijking tussen beide films ook niet helemaal op.

Ik was maar wat blij dat deze film zich niet ontvouwde als een simpele genrefilm. Want ik hou niet van westerns. Gelukkig zet Meek's Cutoff de idee van het verheerlijkte Westen op zijn kop en krijgen we een hopeloze dwaaltocht in de prairie te zien. Gerry voor pioniers. Zo minimalistisch en uitzichtloos als in de film van van Sant wordt het nooit. Maar Reichardt slaagt er goed in het naderend noodlot duidelijk te maken.

Het sterke punt vond ik de manier waarop alle karakters duiding gaven aan de wereld, en de langzaam veranderende positie van Meek hierbinnen. Aanvankelijk wordt deze wildebras neergezet als een meneertje know-it-all; het rationele denken dat de hele prairie op zijn duimpje kent, en 'm dus volledig beheerst. Met de komst van de vreemdeling verdwijnt zijn arrogantie echter met de minuut. Dit wordt tof neergezet door hem steeds meer uit beeld te laten en alle aandacht te focussen op de vrouwen en de primitieveling. Het wereldbeeld van deze Indiaan is zogenaamd van de pot gerukt, maar na verloop van tijd wordt duidelijk dat-ie toch wel erg één is met de elementen. En dus wordt hij het baken van zekerheid.

Te midden van dit alles staat Emily Tetherow. Een rol van Michelle Williams die doet wat ze eigenlijk altijd doet: een beetje moeilijk staren. Maar, ze doet het met verve. Mevrouw Tetherow kiest aanvankelijk de positie van Meek, zoals duidelijk wordt in het schoen-incident. 'O, je moest eens weten hoe ver wij zijn,' terwijl ze met naald en garen het kapotte schoeisel van de prairie-pauper repareert. Later in de film verschuift haar blik op de wereld echter en accepteert ze dat hij misschien meer kennis van zaken heeft dan de hele beschaafde boel bij elkaar.

Daarnaast heb je nog een aantal figuren. Millie Gately vreest voor het onbekende, kiest liever voor het veilige pad en verlangt dus terug naar haar Heimat. Glory White lijkt een muisje zonder ruggengraat, maar is bereid de sprong in het diepe te nemen. Verder kijken dan de berg die voor hen ligt. En dan heb je nog Thomas Gately, die we kennen als de prekerige priester uit There Will Be Blood. Ook hier is het woord van God leidraad.

En tot slot is daar Meek weer. Uiteindelijk blijkt zijn arrogantie niets waard en legt hij zijn lot in de handen van de mysterieuze Ander. Een mooie cutoff.

Mooie film.

Erg kleinschalig maar des te sfeervoller. Prachtige beelden ook van een dor en bar landschap. Film kabbelt een beetje voort, maar paste wel als metafoor voor de manier van reizen in die tijd. Geen auto's, treinen of vliegtuigen maar gewoon paard en kar. Onderhuidse spanning neemt ook gaandeweg toe wanneer de groep verdwaalt én dan ook nog eens een indiaan tegekomt. Beetje jammer van het wat abrupte einde, al snap ik wel waarom dit zo gedaan is. Geen begin, geen einde.

Goed.

Shipppss heb ik even gemistst dus. Het eerste wat ik deed bij afspelen was handmatig uitrekken naar 18:9 formaat

Verder heb ik me prima vermaakt. Film heeft iets meditatiefs over zich . Lekker weinig gelul, terug naar de basis en een kijkje terug in de tijd, waarbij ontberingen regel waren.

Iedereen die zegt dat de film saai was heeft natuurlijk ook gelijk trouwens, want er gebeurde daadwerkelijk helemaal niets.

Toen de film eindigde heb ik smakelijk moeten lachen...lachen omdat ik daadwerkelijk nog zat te wachten op een ontknoping

Deze film zag ik in 2012 in het filmhuis, wat al weer bijna twee jaar na de première op het Filmfestival van Venetië was. En nu komt Kelly Reichardts versie van een western dus pas op DVD uit in Nederland. Deze film komt maar wat moeilijk aan zijn waardering. Geheel onterecht wat mij betreft, want ik was behoorlijk onder de indruk van de manier waarop Reichardt met de genreconventies van de western speelt en tegelijkertijd een zeer spannend verhaal vertelt. De opzet is daarbij bedriegelijk simpel, met een onderstroom van constante machtsverschuivingen en veel psychologische spanning.

Een langere recensie (een van de eerste die ik ooit schreef) kun je hier lezen: Recensie Meek's Cutoff (ZUBB.nl)

Minimalistische anti-Western.

Mooie plaatjes en sfeer. Het geeft goed de leegte en saaiheid en ontberingen weer van een clubje kolonisten, beter dan het romantische beeld dat we uit Westerns kennen.

De film blijft alleen teveel op afstand, en slaagt er niet in onder de huid te kruipen, en de onderlinge spanningen tastbaar te maken. Dit komt o.a. doordat er te weinig ingezoomd wordt letterlijk en figuurlijk op de verschillende karakters.

Toch wel de moeite waard.

Heel aparte en innemende film over de trek naar een beter bestaan in de farwest uit de negentiende eeuw.

Scènes in real time dringen een sfeer op die waarschijnlijk veel, veel dichter bij de realiteit staat dan wat in vele, avontuurlijke westerns wordt voorgehouden. Zal zeker de opzet van de cineast geweest zijn om deze realiteit te laten primeren, bewijze hiervan het uitblijven van een klassiek slot aan de film.

Mooi hoe zekere zeden en gewoontes worden weergegeven : de ernst die met zulke ondernemingen gepaard ging, de taakverdeling en vooral de ondergeschiktheid van de vrouw.

Heel mooi kijkstuk.

Apart en minimalistische onthaastingsfilm. Geen typische western, al komt deze misschien wel een stuk dichter bij de realiteit van de kolonisten dan welke andere western ook. We zien een groep mensen die door een voor hen onbekend woestijngebied van A naar B trekken. Dat is in deze film de hoofdactiviteit van hun dagelijks bestaan, naast een constante zoektocht naar water. In die zee van tijd gebeurt er, op enkele incidentjes na, niet veel in de woestijn.

De poster doet een film vermoeden die een stuk spannender is. Spanning is er wel te vinden, maar dan in de onderlinge relaties waar de film de nadruk op legt. Het zit ook vol met fraaie camerashots. De film weet dankzij die fraaie beelden en ondanks het minimalistische plot wel redelijk goed te boeien. Het einde stelde me wel teleur, de film nodigt je uit om naar de ontknoping te smachten, en die blijft uit.

Onshaastingswestern. 3*

Hierboven wordt de film een onthaastingsfilm genoemd, en ik kan goed leven met die term. Heerlijk op een vrije morgen of voor de zondagmiddag. De film kabbelt voort zonder te vervelen. En de film geeft een leuk (en vooral eens een nieuw beeld) op de eerste pioniers richting het Westen. Wel jammer dat de indiaan erbij komt en er wat meer psychologisch drama bij komt. Ten eerste vond ik juist de beelden van alleen de pioniers veel leuker, maar daarnaast is het drama nooit heel goed uitgewerkt. Wel mooie shots in het gestileerd aandoende 4:3-formaat en soms fijne muziek. 3,0*.

Redelijke film over de trek naar het westen. Ik vond de insteek wel aardig- je krijgt eigenlijk alleen maar een episode van hun reis te zien, weet verder weinig van de karakters, en je bent voortdurend in onzekerheid, net als de pioniers zelf- gesprekken op fluistertoon zijn maar half hoorbaar, de rol van de native blijft ongewis (was dat nu een licht-triomfantelijk lachje als de huifkar de heuvel afdondert?), er komt ook geen closure op het eind- vinden ze nog meer leegte en komen ze om van de dorst, worden ze in de val gelokt of komen ze bij een rivier uit? Je weet het niet, en komt het ook niet te weten.

Hoewel de beelden soms redelijk mooi waren, de dames in hun kleurige jurken die voortploeteren in het gele landschap, was het verre van indrukwekkend- al zijn we de laatste jaren misschien ook wel verwend. Er is bewust voor het kleine formaat gekozen zo lees ik. Michelle Williams steekt er qua cast wel bovenuit, de rest acteert goed genoeg, maar krijgen ook niet echt de kans te schitteren. Ik vond alleen Greenwood niet zo sterk, hij had wel de beste teksten, maar ik vond hem totaal niet geloofwaardig als geharde gids, hij deed me te veel aan een typetje denken. Minimalistische score past prima bij de film.

Deze was me jaren geleden al eens aangeraden door John Milton; volgens mij nadat ik ofwel Slow West ofwel The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford de hemel in aan het prijzen was. Dit was de perfecte gelegenheid om dan ook eindelijk Meek's Cutoff te gaan kijken - en zie daar, tot nu toe mijn favoriet van de challenge.

Toevallig heb ik een aantal weken terug het legendarische (Amerikaanse) computerspelletje The Oregon Trail eens gespeeld, en Meek's Cutoff gaat over exact hetzelfde onderwerp: de moeizame trektocht met huifkar en paard door het ongerepte midden en westen van de VS, naar de groene valleien van Oregon en Washington state. Ook dit is een trage western, maar dit type film trek ik zoveel beter dan de gemiddelde cowboy-en-indianen-schietfilm. En is volgens mij ook een veel realistischer beeld van de omstandigheden toendertijds. In ieder geval, we volgen de moeizame reis van een groep pioniers, met als gids de stugge baardman Stephen Meek. Dat klikt niet altijd even goed, en zeker niet als er een Indiaan gevangen wordt genomen - hoe met deze kerel om te gaan is een continue bron van conflict. Hoe dan ook, er gebeurt sec gezien niet zoveel, maar dat hoeft helemaal niet per se voor een goede film - de spanningen in de groep zinderen, en de beelden zijn prachtig. Ik heb genoten.

Ik was eergisteren in slaap gevallen bij de film, maar kon niet zeggen of het lag aan de film of aan het feit dat ik gewoon moe was. Gisteren de film herzien en besloten dat het aan het laatste lag. Een film die uit de top 1527 komt en ik dus wou meepikken. Een film, beetje westernstijl, over een aantal pioniers die door de dorre vlakten van de midwest trekt en hun lot verbindt aan een avontuurlijke mooiprater. Niet veel later merken ze dat ze verdwaald zijn en de belangrijkste bekommernis de zoektocht naar water wordt.

Komt daarbij dat er steeds een zweem van twijfel over de film hangt wanneer ze een verloren gelopen indiaan gevangen nemen. Je komt nooit echt de aard van de indiaan te weten. Handelt hij in goedheid of probeert hij hen in de val te lokken? Deze paranoïa slaat over op sommige reizigers en het maakt de film onderhoudend. Veel gebeurt er echter niet. Geen film die bovenaan terechtkomt bij me, maar ik apprecieer hem wel en heb er zeker van genoten. De mooie shots van de groep of het landschap zijn de moeite.

Geen spetterende actie of wat dan ook, integendeel. Het is een zeer ingetogen rustige arthouse, dus zeker niet voor iedereen weggelegd.

Deze film eist enorm veel geduld van de kijker. Er gebeurde eigenlijk weinig maar na verloop van tijd werd ik toch wel gefascineerd door deze western waar van de klassieke schietwestern niets te bespeuren viel. Gelukkig maar want dit komt hoe het destijds aan toe ging des te meer ten goede lijkt me. Film had trouwens ook een bijzondere sfeer, mooie beelden en er werd ook niets prijsgegeven van hoe het af zou lopen. Tja. vul het zelf wel in lijken de makers te zeggen. Ik houd er wel van. Mooi spel vooral van Michelle Williams in de rol van Emily.

3,5*

Goed.

Soms verbaas ik me er wel eens over hoe het westerngenre evolueert. De kwantiteit ligt niet hoog meer, maar over de kwaliteit ben ik vaak wel positief verrast. Er zijn de laatste 10, 15 jaar toch echt wel een hoop goede westerns gemaakt, vaak ook nog westerns met een verschillende invalshoek: de ene al wat meer geromantiseerd dan de andere.

Meek's Cutoff is zo eentje die het genre uitkleedt. We krijgen geen revolverhelden te zien, geen bezwete karakterkoppen in close-up, geen shoot-outs en geen bombastische soundtrack vol trompetgeluiden. Meek's Cutoff is nihilistisch. Dik anderhalf uur lang wordt getracht te tonen hoe het misschien echt was: desolaat, eentonig, misschien zelfs hopeloos. De film volgt immers een verloren gelopen groep pioniers. De keuze om in de reis in te vallen, en het nadien, zonder bereikte bestemming, daar ook bij te laten is geweldig. Het zorgt voor een ambigu einde dat niet stemmiger kan eindigen dan met dat fantastische laatste shot.

3,5

Oregeon, 1845. Een kleine karavaan trekt westwaarts onder leiding van Stephen Meek [Bruce Greenwood], die beweert een binnendoorweg te kennen over de Cascade Mountains. Emily Tetherow [Michelle Williams] vindt hem maar een blaaskaak en de mannen een Indiaan [Rod Rondeaux] vangen die hun moet helpen water te vinden, is zij de enige die compassie toont. Het is het startpunt voor een schifting in de verhoudingen tussen de mannen en de vrouwen in de karavaan. Spanningen en verhouding tussen mannen en vrouwen veranderen. Het is een tikje ironisch dat een western met een duidelijke feministische inslag geschreven is door een man, wat wellicht verklaart waarom het verhaal redelijk trouw is aan de formule van veel kleinere (en vaak betere) westerns uit de jaren ’50. Reichardt bewaakt het vrouwelijke perspectief met behulp van de altijd betrouwbare Williams, maar het resultaat is nou niet bepaald grensverleggend.