Fucking Åmål (1998)

In de herziening...de debuutfilm van Lukas Moodysson.

En het was een heerlijke herziening - dit is toch wel één van de allermooiste coming-out-films.

Meestal slagen al die goede bedoelingen er in om het allemaal veels te zoetsappig te maken, hier zien we toch echt duidelijk de hel die pubertijd kan zijn zowel voor het buitenbeentje als voor het populairste meisje die haar werkelijke zelf niet kan tonen.

Verder het meest prachtige out-of-the-closet-moment allertijden en fijn grofkorellig camerawerk.

Geweldige film waarin Agnes verliefd is op het mooiste meisje van de klas. Deze film weet als geen ander de wereld van de puber neer te zetten. De 'schaamte' om anders te zijn, de druk van vrienden en het onbegrip van de ouders. Dit alles oprecht en ontroerend gebracht en ook de liefste en stoerste 'uit-de-kast'-scene ooit. Prachtig naturel acteerwerk van de jonge cast. Wat mij betreft verplicht kijkvoer voor iedere tiener.

Over uit de wc komen en de woelige, pijnlijke tienerjaren in het oersaaie Åmål. Met een lastig thema waarbij Moodysson de sentimentele paden weet te vermijden. Misschien een à twee keer dat hij de grens opzoekt, maar dat is het dan ook wel. Het verhaaltje blijft ook down to earth. Bezorgde ouders, een dagboekje, verlangens, hardvochtige pubers die elkaar leven zuur en soms zoet maken, enzovoort.

Met een naturel spelende cast ontstaat dan al rap een oprechte, tastbare film. Een gevoel dat nog eens versterkt wordt door een gebrek aan grote muziek en het gebruik van korrelige beelden. Een tikkeltje ruig, maar zo is die periode ook wel. Het past allemaal en de meisjes die de kar moeten trekken, groeien in amper negentig minuten uit tot een levensecht en zo goed als onweerstaanbaar duo. Pffft.

Heerlijke rechttoe rechtaan film zonder ingewikkelde montagetrucjes en dergelijke. Gewoon een doodgewoon verhaal over het onvermijdelijke puberleven, iedereen heeft de verliefde gevoelens meegemaakt. De manier waarop de cast en Moodysson dit zo naturel weten te brengen verdient een absolute pluim! De mooiste scène vond ik het moment dat Elin en Agnes voor het eerst oprecht zoenen in de auto met de aanzwellende muziek van die overbekende ballad van Foreigner, pure filmkunst!

Ik moet meer van Moodysson gaan checken.

Mooie film, maar er had best wat meer conflict in mogen zitten. Daarmee bedoel ik dan wat meer interactie tussen de hoofdrollen. Nu vond ik ik het toch niet zo overtuigend dat Elin eigenlijk voor Agnes viel. Ik vond dat ze daarvoor te weinig scènes samen hadden. Het einde had best ook wat leuker gemogen, dit vond ik een beetje te slap. Maar voor de rest wel een mooie film met een happy end.

Misschien een film die niet bij elk publiek even goed scoort, denk dat jongeren hem over het algemeen wellicht meer kunnen appreciëren, maar mij beviel ie in ieder geval best goed.

Vlotte film, die een simpel maar vermakelijk verhaal verteld, en daarbij het echte sentiment gelukkig achterwege laat. Ik hou daar wel van, zeker bij dit soort (romantische) films. Niet teveel opgeblazen dramatiek en gejank, maar gewoon de boel lekker luchtig houden. Toegegeven echter, de personages kunnen wat stereotype overkomen, en hun beweegredenen vond ik af en toe wat ongeloofwaardig en vergezocht, maar dit alles doet gelukkig niet al te veel afbreuk aan de film.

Je merkt ook dat Moodysson visueel een bepaalde sfeertje probeert neer te zetten. Geregeld word er leuk met belichting gespeeld, wat ook vaak aardig uit de verf komt. Opvallend was de zwoele kleurentint die door de hele film heen vaak terugkomt, wat wel een meerwaarde had in de film aangezien het wel goed paste. Soundtrack is verder wat gemakkelijk, maar nergens storend gelukkig.

Best genoten opzich, leuke feel-good film. 3,5*.

Prima debuut van Moodysson, die zijn carrière sowieso met opvallend sterke films begon- Na Lilya 4-ever ben ik hem wat uit het oog verloren.

Fucking Amal (ik was toen ik de film destijds voor het eerst zag licht teleurgesteld dat Amal de plaatsnaam bleek te zijn) is naturel geacteerd, heeft een eenvoudig maar doeltreffend verhaal, en een paar echt mooie momenten (de kus in de auto), het is kortom een fijn klein drama dat zonder opsmuk wordt gepresenteerd.

Goed getroffen middelbare schooltijd ook, de jongens komen er nogal bekaaid van af als dommige macho's, dan heb je nog het groepje meeloop-krengen en het slimme, onbegrepen, licht alternatieve meisje, allemaal vrij raak. Het enige personage dat ik wat minder realistisch vond was het meisje in de rolstoel- ook de scene dat Agnes naar haar uitvalt was niet zo geloofwaardig. Maar goed, het zijn details, het zorgt voor wat extra drama.

Ik had vroeger een lesbische vriendin die helemaal gek was van deze film (en van de twee hoofdrolspeelsters), dus op haar aanraden deze film toch eens bekeken en het zit inderdaad goed in elkaar! Goed geacteerd en redelijk meeslepend. En de Zweedse taal vind ik wel grappig! Ik vind het ook wel leuk dat Rebecka Liljeberg, die rol van Agnes speelt, ook nog eens uiterlijk erg lijkt op mijn toenmalige vriendin, die ook een moeilijke tijd doorspartelde met haar eigen seksuele geaardheid en met het gevoel dat leuke meisjes voor haar gewoon onbereikbaar zijn.

Ik vond er niet veel aan. De film ziet er nogal goedkoop uit en heeft op visueel vlak niet veel te bieden. Verder is de middelbare school setting wel herkenbaar, maar al te boeiend uitgewerkt is het niet. De meeste personages hangen er maar een beetje bij. De film moet het vooral hebben van de chemie tussen de twee hoofdrolspeelsters en hun ontluikende romance. Die romance komt eigenlijk pas tegen het eind van de film echt goed naar voren en grote delen van de film vond ik verder niet zo boeiend. Wel een mooie scène, die toiletscène aan het eind van de film.

Fucking Åmål

Schitterende film. Fucking Åmål doet eigenlijk niet heel veel nieuws, en vooral tegenwoordig worden we doodgegooid met films over meisjes/jongens die voor hun homoseksualiteit uit durven te komen. Maar wat Fucking Åmål onderscheidt van veel andere films zijn de uitstekend uitgewerkte personages, de ijzersterke acteerprestaties van Dahlström en Liljeberg en de regie van Moodysson, die met weinig budget heel veel weet te doen.

De film heeft iets authentieks, en de camera zit dicht op de huid van de personages. Dahlström heeft de wat moeilijkere rol als de extraverte en uitbundige Elin, die heel onsympathiek kan overkomen maar door Dahlström ook snel de harten van de kijkers weet te stelen. Liljeberg heeft de wat ingetogenere rol, maar weet met alleen een blik, een lach of een traan al heel veel te zeggen. De typische jaren 90 dingen voelen nostalgisch aan, en de eerste kus tussen Elin en Agnes is een hoogtepunt. Tijdens de film had ik mijn twijfels over de oprechtheid van de gevoelens van Elin, maar in de laatste scènes wist ze me toch te overtuigen. Hoe het verder gaat weet niemand, maar je voelt dat het wel goed gaat komen met Elin en Agnes.

Zeer geslaagde film van Lukas Moodysson, maar misschien lagen de verwachtingen net te hoog. De film schetst een beeld van aantal jongeren in een onbeduidend afgelegen Zweeds dorpje. Een film die je ook vaak in de VS ziet opduiken. Moodysson daarentegen slaagt erin karakter, diepgang en kwaliteit te steken in zijn personages, dit in tegenstelling tot de grote broer uit de VS waarbij oppervlakkigheid nogal eens de kop durft op te steken in dit soort films.

Alles draait rond erkenning, liefde, vriendschappen, op zoek gaan naar zichzelf en aanvaard worden. De mening van de ander of gezien worden is erg belangrijk. Zo ook voor Agnes, een wat bedeesde tiener die heimelijk verliefd is op één van de populairste meisjes van de school. Weinig lieverdjes gezien ook. Zowel Agnes zelf, het gehandicapte meisje als Elin of Jessica zijn vaak hard voor elkaar. Het is hun manier om zich staande te houden. Hoewel de beeldkwaliteit niet top is, wel mooi in beeld gebracht met onder meer close-ups. Ook de slotscène is puur en authentiek.

Agnes is erg eenzaam en hunkert naar ware vriendschap, maar is zelf ook niet echt een lieverdje. Tijdens haar verjaardagsfeestje komt er dan ook bijna niemand. Moet ook triest voor haar ouders zijn om dit te zien.... Agnes is op een gegeven moment de wanhoop nabij. Ze is stiekem verliefd op Elin, maar dit blijft in beginsel onbeantwoord. In deze film lijkt het wel of alle tieners veel drugs en drank op feestjes gebruiken, gelukkig is dat in werkelijkheid niet altijd zo..... Cinematografie is voornamelijk binnenshuis en op school. Muziek is goed gekozen. De jonge acteurs spelen overtuigend. Geniale scenes in de film zijn: Agnes en Elin op de achterbank, Elin met de wc-borstel als wapen, A-deksel en K-deksel, chocolademelk aan begin en einde! Ik was het eens met Jessica: Johan was inderdaad een goede jongen, want hij was veel minder schofterig dan Markus. Wauw, wat een prachtige en moedige climax aan het einde van de film! Uiteindelijk is het toch een soort feelgoodmovie....

Al hele lange tijd geleden dat ik de film nog gezien had. Bij de start leek het even of dit wat gedateerd was. Maar eens de film begint te lopen, wist ik weer waarom die hoge score er stond voor mij.

Het relaas van 2 tieners in een saai dorpje die niet alleen worstelen met de verveling maar ook met zichzelf. Ze hopen op meer spanning en vernieuwing, kijkend naar de grote stad. Tegelijk lijken ze ook schrik te hebben voor nieuwe dingen. Het leven is zwart/wit, maar er komt gelukkig stilaan wat kleur in. Al gaat dat met kleine stapjes vooruit.

De tieners zijn oprecht, wat sukkelend en zelf niet goed wetend wat te doen. Het blijft ook bij een ontdekkende romance en passend bij de leeftijd van de hoofdpersonages. Zeer boeiende film!

Het kleine plaatsje Amal is geen fijne plaats om te wonen. Dat vindt althans het tienermeisje Elin die daar in een van haar emotionele oprispingen blijk van geeft. Saai, niets te doen, achtergebleven. De film volgt Elin en de lesbische Agnes die in het plaatsje wonen en er naar school gaan. Elin is aantrekkelijk, populair, opstandig en verveelt zich. Agnes is een bedaard iemand, een buitenbeentje dat er maar niet in slaagt om aansluiting te vinden. Bovendien is ze heimelijk verliefd op Elin

Fucking Amal is een kleine film die het leven en het lijden van de twee tienermeisjes weergeeft. De film gebruikt die twee perspectieven om een verhaal te vertellen. Het verhaal is simpel en verhoudt zich in die zin prima tot de probleempjes van de tienermeisjes. Regisseur en schrijver Lukas Moodysson maakt er niet meer van dan het is. Daardoor creëert hij een realistische touch. En dat is goed voor de inleving, die soms een beetje onder druk staat vanwege de nietigheid van de probleempjes en de afstandelijkheid die Moodysson tegenover zijn personages betracht. Het is wat dubbel.

Een sobere inhoud. Een sobere cinematografie. Emotionele hoogtepunten heeft de film niet. Beter gezegd: emotionele uitbarstingen komen niet binnen. De afstandelijkheid en nietigheid werden in dat opzicht al genoemd. Misschien is daarnaast het acteerwerk simpelweg niet goed genoeg. De film kijkt overigens lekker weg. Cliché en kitsch worden grotendeels vermeden. En dat is altijd goed.

Het verhaal stelt wenig voor en is afgezien van de homoseksualiteit een cliché: een onpopulair meisje is verliefd op het populaire meisje hetgeen het populaire meisje echter niet onberoerd laat – het wekt een latent lesbische geaardheid bij haar – waarna zij uiteindelijk toegeeft aan haar gevoelens. De kracht van de film is dat iedereen z’n eigen pubertijd kan herkennen in de moeilijkheden van die tijd en zo’n eerste verliefdheid: de heilige drang om los te breken en kicks te vinden (zeker in een klein dorp waar weinig te beleven valt), de onzekerheden, de angst voor schut te staan, de angst eeuwig alleen te blijven (of juist een reputatie als slet te krijgen), de pijn bij afwijzing, de opwinding, het pure geluk bij succes, de groepsdruk, de ouders die willen helpen maar machteloos staan en alleen maar in de weg staan, etc. Doordat je je makkelijk inleeft in de hoofdpersonen omdat het je terugvoert naar je eigen ongemakkelijke ervaringen als puber is het een fijne ongemakkelijke film.

Fijn, na 18 jaar weer eens gezien. Sommige dingen wist ik nog precies (er is best veel blijven hangen), sommige dingen niet meer helemaal maar wel met een 'o ja'-gevoel. En nu gezien in de bios al is dit prima een film om thuis te kijken. In een fijne 90s vibe met een grove korrel en veel lekkere muziek met een woedende vibe (en daarnaast natuurlijk Foreigner, zijn er veel betere scènes te vinden waarin de muziek zo goed past en zo goed ondersteunt?). Er wordt ook een bepaald sfeertje gecreëerd dat veel echter is dan in veel Amerikaanse high school films die weliswaar hun charme hebben maar de impact missen van deze Zweedse film.

Goed gespeeld, mooie momenten (vooral tussen vader en dochter) en ook de toenadering tussen de twee meisjes voelt vrij realistisch aan wat prettig is. Ook leuke kleine momenten als een zak chips leeg eten om moeders te laten denken dat je thuis was de hele avond. En de sfeer is continu goed getroffen en de film blijft licht op zware momenten zonder te grijpen naar makkelijke humor. Dit is gewoon een hele fijne film om te zien.

Ik heb eigenlijk niets op de film aan te merken behalve dat het allemaal wat licht aanvoelt. De film duurt nog geen 90 minuten en hoewel de film inhoudelijk compleet is met veel mooie moment lijkt het allemaal voor mijn gevoel net te vluchtig om echte indruk achter te laten. Een topscore voelt te hoog.

Geinig detail nog tot slot, het gaat hier in de film nog over de zangeres Robyn. Toen nog een vrij nieuwe Zweedse artiest. Ergens in deze eeuw komt zij met Dancing in my Own dat door velen (vooral Amerikaanse weblogs) als een van de betere songs van deze eeuw wordt gezien. 4,0* blijven staan.

Mooi en hartverwarmend.
De jongeren in deze film zijn niet vervelend of onuitstaanbaar, ze zijn gewoon wie ze zijn : op zoek naar zichzelf en worstelend met tegenstrijdige gevoelens. Fucking Åmål geeft in de eerste plaats aandacht aan de moeilijke outing van same sex gevoelens. Je loopt het risico om gepest te worden, om sociaal buitengesloten te worden, om met je ouders in conflict te raken etc. Het einde wordt dan ook als positief en aanmoedigend opgevat wat ik heel mooi vond. Dat enorme moment van moed tussen Elin en Agnes wanneer ze samen uit dit toilet stappen was het ultieme bewijs dat ze elkaar lief hadden. Een mooie film maari k vond dat Elin en Agnes net te weinig screentime samen hadden om helemaal te kunnen overtuigen. Een film als La Vie d'Adèle deed dat beter door hardnekkiger rond het lesbisch koppel te zwermen met de camera.