Le Thé au Harem d'Archimède (1985)

God god, wat een deprimerende gang van zaken in de Parijse banlieues in de jaren '80. Ho, wacht, het is aldaar anno nu dus nog geen kont verbeterd.

De twee beste vrienden Pat en Madjid verzinnen van alles en nog wat om geld bij elkaar te sprokkelen die ze meteen uitgeven aan een goede maaltijd met champagne en een bezoekje aan de hoeren. Lang leve de lol, blijkbaar. De positie en arbeidskansen van het tweetal is uitzichtloos (ligt niet alleen aan henzelf, discriminatie/racisme van Algerijnen in Frankrijk is aan de orde van de dag). Eigenlijk valt niks goed te praten, behalve 1 ding, echte vriendschap is toch echt geen illusie.

Ondanks veel verouderde elementen, behoorlijk tijdloos (of actueel, het is maar hoe je het wil bekijken).

De verklaring van de eigenaardige titel van deze film werd mij pas duidelijk toen ook de ongeletterdheid van deze achtergestelde gemeenschap in de Parijse bidonville aan bod kwam. "Le Théorème d'Archimède" (De Stelling van Archimedus) wordt door een leerling op het bord geschreven als "Le Thé au Harem d'Archimède" (De thee in de harem van Archimedus).

Beslist grappig, al schetst de film geen grappige toestanden, want naast het amper kunnen lezen of schrijven is er ook de armoede, de werkloosheid, de criminaliteit en de uitzichtloosheid van het bestaan.

De film is een kwart eeuw oud maar veel aan de geschetste situaties is ondertussen wel niet ten goede veranderd.

Een sterke film al bij al met een zeer knappe scène waarin het hoofdpersonage Madjid toch een initiatief neemt die heel positief uitvalt.