Don't Be Afraid of the Dark (2010)

Als een Thriller of Horror nooit eng of scarry wordt is er toch iets mis gegaan ,ook geen gore in deze productie die des ondanks toch lekker weg kijkt.

Mooi spooky huis en lokatie. Maar... Viel me echt tegen. Nergens spannend. Dacht een haunted house movie te gaan zien, dit was een soort slechte gremlins 3. Afrader!!!

Behoorlijke miskleun van producent Guillermo Del Toro, deze gothische versie van Gremlins. De film is absoluut niet eng of zelfs maar spannend, de personages zijn op het irritante af en de sfeer en muziek zijn veel te dik aangezet. Daarnaast is het script bijzonder voorspelbaar en zeer clichématig. Mooie production design en redelijke special effects, maar dan heb je het ook wel gehad met de pluspunten.

HorrorThriller speelt zich af in een huis met kleine gremlins zegmaar. Het grietje was wel erg zeurderig. Niet spannend, en maximaal 2 keer schrikken is echt te weinig voor een horrorthriller. Onvoldoende dus.

Zeer teleurstellende kinderthriller die de welbekende clichés veel te serieus neemt.

Het sterke begin voorspelde nog wat redelijks, vooral wanneer Del Toro de producent blijkt te zijn. Tel daar acteurs als Pearce en in mindere mate Holmes bij op en de verwachtingen zijn licht gestegen. Helaas wordt al snel duidelijk dat dit een film is die je eigenlijk wilt afzetten, vooral wanneer die kinderachtige wezens hun entree maken. Vanaf dat moment zakt de film in als een kaartenhuis en kan alleen een fantastisch slot zo'n film nog enigszins redden. Maar ook dat bleek ijdele hoop te zijn.

Overigens een mooie setting en wat aardige shots maar voor de rest snel vergeten.

2*

Toch de grootste teleurstelling van de avond.
Waar ik naar aanleiding van de superieure teaser trailer al maanden verheug op Don't be Afraid of the Dark is de uitwerking vooral op het gebied van plot bijzonder standaard is en werkelijk waar alle clichés volgt die er te vinden zijn in het horrorgenre.
Vooral de vader(Pearce) is ontzettend irritant als hard werkende pa die te weinig aandacht aan zijn dochter schenkt en haar verhaaltjes niet gelooft. Been there, done that

Wat ook niet helpt is dat de monstertjes al behoorlijk vroeg in de film tevoorschijn komen en eigenlijk "the element of surprise" totaal verdwenen is na 10 minuten. De monstertjes die eigenlijk meer op je lachspieren werken a la the Gremlins dan dat ze echt eng zijn. Erg jammer en ook niet de bedoeling van deze film lijkt me.

Blijft er verder een redelijk sfeervol prentje over en probeert Nixey ondanks de totale voorspelbaarheid in het verhaal er nog maar het beste van te maken. Zo zijn de donkere scenes in het landhuis best spannend af en toe en zijn die fluisterstemmetjes van die monstertjes(net zoals in de teaser) vooral in het begin van de film erg creepy.

Dit voorkomt echter niet dat de film een behoorlijke teleurstelling is. Had vooraf toch gehoopt op minstens 4 sterren.

2,5*

p.s. Degenen die denken dat een oude man met een schaar in zijn schouder, diverse steekwonden op armen en benen 'een ongelukje' heeft gehad mogen echt bij zichzelf te rade gaan

Teleurstellend.

Na een spannende teaser en de naam van Guillermo del Toro als schrijver en producent waren de verwachtingen voor deze eerste film van de Halloween Horror Show 2011 vrij hooggespannen. Helaas bleek Don't Be Afraid of the Dark een redelijke teleurstelling. Maar zo begon de film niet. Sterker nog, de openingsscène was in mijn ogen erg veelbelovend. De sfeer van het duistere sprookje in de stijl van Pan's Labyrinth was meteen aanwezig en er werd een vrij sterke scène neergezet.

Helaas gaat het daarna allemaal wat bergafwaarts. We ontmoeten de alles behalve memorabele hoofdpersonages en moeten het een tijdje met hun niet al te interessante perikelen doen. Vervolgens krijgen we, jammer genoeg, al heel snel een duidelijk beeld van de kleine Gollem/Dobby achtige monstertjes en dat blijkt vrij dodelijk voor de sfeer en spanningsopbouw. In het donker waren deze wezens wellicht nog best eng, maar zodra de film zijn mysterie verliest, verliest de hele film zijn kracht. Wat overblijft is een vermakelijk en duister, maar tegelijkertijd ook tamelijk braaf sprookje. En is waarschijnlijk enkel voor de wat jonge kijkers onder ons echt eng.

Vooruit, 3 kleine sterren.

Eerste film uit de Mr. Horror Halloween Marathon.

En een flinke misser meteen.

Deze wezens zijn never nooit niet eng zelfs niet als ze eruitzien als een soort kruising tussen Gremlins en Ghoulies en daar bevint deze film zich ook ergens.

Enige lichaamsdelen die konden gruwelen waren m'n oren in verband met het vreselijke gekrijs van die wezens en het gekrijs van het hoofdrolspeelstertje.

Ik keek deze film samen met een vriend, en na de openingsscène zei hij heel droog: 'Zou de film niet 'Don't be afraid of the dentist' moeten heten?'

De melige toon was gezet.

Het eerste half uur was dan ook niet veel soeps te noemen. Het huis was niet creepy, dochtertje was irritant, Katie.. tsja. Kan haar nooit echt goed uitstaan. Erg cliché 'papa is er vandoor gegaan met een jonger blaadje' verhaaltje erbij en natuurlijk de freaky vreemde tuinman die alles weet over het verleden van het huis. Zie daar, de opstapeling van irritatiepunten begint. Zo erg dat we het telkens over 'die mokkels' hadden als we het over Sally of Kim hadden.

En tot overmaat van ramp zat ik, de lolbroek die ik ben, ook telkens te roepen; 'Hè,Gollum doet ook mee!' om vervolgens op spannende momenten a la Gollum te fluisteren: ''Saaahhhlieeehhhhh.. give meee my preciousssss.'' Ja ach, zolang ik maar lol heb toch? (En ik had niet eens gedronken!) Nouja, dit bewijst dus wel dat ik niet serieus naar deze film kon kijken.

Toen die rare Gremlinachtige dingen in beeld kwamen, had ik ze tot drie keer toe net gemist. ''Heb je ze nou gezien?!'' ''Nee, waar dan?'' Pas toen het licht uitging begon het voor mij aardig creepy te worden, en kreeg ik een lichte rilling over mijn rug. Dat ging acuut over toen ik eindelijk die kleine gedrochtjes onder het bed zag zitten. Niet meer bang.

En vanaf dat punt werd het lachwekkend slecht. Die scène in de kelder, met die freaky buurman.. JEETJE. Seriously?! Dude, come on. Een normaal mens kan dat toch niet geloven?

Het clichéfestijn gaat verder wanneer dochterlief allemaal vreemde dingen ziet, bang wordt, en iedereen denkt dat het gewoon een disturbed jong meisje is die het zich allemaal verbeeld heeft. Waar hebben we dat nog gezien? Oh wacht, in zo'n honderd andere films. And guess what? Papa komt er na een hele lange ontkenningsfase achter dat er misschien toch wel iets niet helemaal pluis is.. shocking!

Het einde, tsja. Zucht. Kan er beter geen woorden meer aan vuil maken.

Nou, nou boehoe wat een stelletje zuurpruimen hier zeg. Ik weet niet wat het is waar de mensen zich precies aan ergeren. Is het misschien het feit dat de film na de 1e helft ophoudt met eng te zijn? Namen ze de film te serieus? Te hoge verwachtingen bij het zien van de naam Guillermo del Toro?? Ik heb me in ieder geval prima vermaakt. De toon wordt vanaf de 1e scene gezet op een heerlijke manier. En ook al is hij niet de regisseur, de hand van Del Toro is zichtbaar. Het huis, de kelder, de sprookjesachtige tuin, continue dreigende sfeer. Er zitten een paar lekkere schrikmomenten aan het begin en toegegeven, als de aapjes eenmaal uit de mouw zijn is er niet meer veel te schrikken ende bibberen. Niettemin blijft de film leuk als die kleine motherfuckers opduiken. Madison doet het best goed als de kleine Sally, Pearce is okay en Holmes verrast me af en toe. Kortom, prima vermaak dit.

Eindelijk, daar was 'ie dan ook in ons land te bezichten.
Een nieuwe horror film geproduceerd en deels geschreven door Guillermo del Toro en met Guy Pearce in een hoofdrol. Dat moest ik zien.

Het begin was typerend voor de moderne horrorfilm. Een soort mini verhaaltje vol 'spanning' en spektakel, zoals James Bond dat al jaren doet. Om alvast de ongeduldige kijker aan diens behoefte te voldoen. Daar ben ik zelf niet zo'n liefhebber van, vooral omdat het vaak niet heel veel toevoegt. Een goede langzame opbouw charmeert mij meer.
Afijn, een saaie opening kan ik door de vingers zien. Waarschijnlijk willen de grote studios een horrorfilm niet meer zonder laten openen. Vervolgens komt er een vrij standaard setup van een stel met een kind dat een oud huis heeft gekocht, opknapt en verborgen dingen ontdekken.
De personages blijven vlak. Oninteressant. Het lijkt wel als of zij alleen een middel zijn om ons te laten gruwelen voor de enge dingen die zij op hun pad krijgen. Als ik echter niets voel voor een personage, doet het mij ook weinig wat er met die gene gebeurt. Daarnaast waren de gruwelijke dingen die gebeurden niet spannend, niet boeiend. Een 'haunted house' is al zó vaak gedaan, dat je anno nu echt met iets nieuws moet komen mocht dit boeien. Dat doet Don't be Afraid of the Dark niet.

Het beste wat deze film doet, is mooie plaatjes laten zien met mooie herfsttinten. Een prachtige tuin, waar veel in te ontdekken valt en waar meer uitgehaald had kunnen worden. Want die tuin was zó veel interessanter en mooier dan dat huis. Ook die kringen van paddenstoelen. Prachtig. De nadruk toen de tuinman die kring verpletterde onder zijn laarzen, waar was dat goed voor? Dat kwam nergens meer terug, maar het leek op dat moment toch iets van betekenis te hebben.
Misschien wou regisseur Nixey laten weten dat het vanaf dat punt van kwaad tot erger zou worden. Dat de druppel die de figuurlijke emmer deed overstromen, gevallen was. Symboliek, alleen dan niet bepaald succesvol, maar eerder afleidend, ingevoerd?

Uiteindelijk stelde deze film mij behoorlijk teleur, ondanks dat mijn verwachtingen al behoorlijk laag waren ingesteld door de recensies uit de pers en de meningen hier.

Jammer.

Tijd geleden van deze film een stuk trailer gezien en dat beviel me wel. Het resultaat is jammer genoeg een stuk minder.

De film voelt aan alsof Del Toro het hele voorproces op z'n schouders genomen heeft, maar op het moment dat er echt geschoten moest worden de fakkel doorgegeven heeft aan één of ander matig regisseurtje dat het gewoon niet kan waarmaken.

Qua opzet, sfeer, muziek etc etc lijkt het wel van dezelfde hand als Pan's Labyrinth te komen, maar de afwerking is wat pover. Had vooral problemen met het eerste deel, ging sterk de haunted house toer op, maar op zo'n manier dat het allemaal erg duf en muf overkwam. Ik had ook gewoon geen zin in weer een kindje dat "meer" opvangt dan de ouders die haar uiteraard niet zullen geloven.

Gelukkig valt het tweede deel wat beter uit. Het wordt een soort van creature flick, maar dan nog steeds een erg brave. 't Is een beetje een sfeervolle kinderhorror die nergens meer echt eng of spannend wordt, maar vooral steunt of sfeer en griezlige wezentjes.

Production design is wel hoog, maar echt mooi vond ik het niet. Een aantal scenes zijn best vlot en vermakelijk (de badscene en de bibliotheekscene), maar in z'n geheel weet het gewoon niet genoeg te overtuigen.

2.0*

Het mocht niet bijzonder eng of spannend zijn, ik kon wel genieten van de duistere verontrustende sfeer. Ook die boosaardige goblins waren goed in beeld gebracht.

mooi huis, mooie tuin, afschuwelijk meisje, slechte acteurs, ontzettend veel irritante cliche's

ik heb me ontzettend geergerd aan deze film. ik snap best dat dit kon in de 80's maar anno 2011 moet je niet aankomen met deze onwaarschijnlijkheid.
als ik dat kind was dan had ik best wel duidelijk kunnen maken dat er wat aan de hand was maar ondanks de de boeken die katy leest in de bieb en ondanks de fotos die sally maakt van de niet enge wezentjes en ondanks dat ze gewoon een van die beestjes doodt(dus bewijs dat ze bestaan , het lijkje is er) en ondanks dat die ontzettende cliche gozer die overal vanaf weet maar er heel lang over doet om eens duidelijk te zijn, wordt bewerkt met messen en scharen wat echt nooit een ongeluk kan zijn kan sally maar niet duidelijk maken wat er aan de hand is!! wat ONTZETTEND IRRITANT!!! ik wil haar in die kelder gooien samen met katy holmes en de vader en de sleutel weggooien!!! hoe kan de studio die deze film heeeft gefinancierd tegen de regiseur zeggen: wow dit is echt vernieuwend en hier zal het publiek blij mee zijn!!!
Mensen: na het kijken van deze film heb je er gegarandeerd een paar grijze haren bij en dan bedoel ik niet van angst en spanning.
de titel zegt het al: na het zien van deze film ben ik echt NIET meer bang in the dark ik loop vanaf nu lachend richting donker

Vond het meer een kinder horrorfilm en dat kwam waarschijnlijk ook wel omdat een kind de hoofdrol speelt. Ik vond het kind overigens zeer irritant en ook totaal niet geloofwaardig. Wat ze deed was ook nog eens totaal belachelijk en dom (vooral in het begin). Verhaal was opzicht best leuk gevonden en visueel zag het er ook mooi uit. Ik vond het eigenlijk ook wel boeiend (althans het keek zich lekker weg en duurt ook niet echt lang) maar spannend werd het eigenlijk nergens (m.u.v. die scene onder de lakens). Het was eigenlijk een soort van moderne Gremlins film. De rollen van Katie Holmes en vooral Guy Pearce stelden eigenlijk niet zo veel voor. Katie Holmes deed het trouwens nog best aardig.

Het grote voordeel van 'Don't Be Afraid of the Dark' is dat het advies van de titel zelfs door schrikachtige meisjes van 5 jaar zal worden opgevolgd; eng wordt het immers nooit in deze slappe hap waar Del Toro bepaald niet mee scoort (de onbekende Nixey nog minder). Een drietal vervelende personages komt terecht in een eng huis waar bijzonder kinderachtige gremlins huizen die het op hen voorzien hebben, maar bij het publiek vooral op de lachspieren werken. Holmes was altijd mijn favorietje van Dawson's Creek maar is een saai moedertje geworden, Pearce heeft een raar kapsel en het irritante meisje haalt het bloed onder je nagels vandaan.

Net aan 1,5*.

Pff wat een slappe hap...

Krijsend labiel meisje met wallen van hier tot ginder die ge-achtervolgt word door evil tandenfeeën op kabouterformaat. De film word nooit echt eng doordat de monstertjes totaal niet angstaanjagend zijn. Dus moeten we het maar doen met goedkope schrikeffecten en veel gekrijs. Personages worden verder ook niet echt uitgediept en hebben een eendimensionaal karakter.

De film ziet er verder wel verzorgd uit en heeft zo zijn spooky momenten, dankzij de mooie lichteffecten en decors. Maar de mooie plaatjes zijn op 1 hand te tellen.

Helaas.

*1,5

Geen onderscheid.

Producer Del Toro’s bemoeienis is duidelijk te merken aan het visuele aspect in dit sfeervolle griezelwerkje. Verhaaltechnisch is een en ander echter minder sterk, waardoor de opgebouwde spanning al snel verdwijnt. Wat overblijft is een fraai vormgegeven en clichématig filmpje, dat nergens onderscheid weet te maken.

Doorsnee.

Een horrorfilm die verre van eng is, is altijd een gemiste kans.

Don't Be Afraid of the Dark is zo'n film die nooit eng wordt en dat komt vooral doordat de boze wezens in de film al snel te voorschijn komen en er eerder lacherig dan eng uitzien. Verder is het op zich best een sfeervol filmpje met leueke geluidseffecten en een mooie setting.

Het meisje (Bailee Madison) speelt niet onaardig, evenals de volwassen acteurs, maar het is vooral de onnozelheid het personage van Pearce, dat voor ongeloofwaardigheid en irritaties zorgt. Hij gelooft zijn dochtertje niet en die oude man met al zijn steekwonden heeft natuurlijk een ongelukje gehad. Yeah right!!

Dat en het feit dat de monstertjes veel te vroeg in beeld kwamen, zorgt ervoor dat deze film op en nipte onvoldoende uitkomt. Potentie was er zeker, sfeer ook, maar had die twee zware negatieve punten even anders aangepakt en je had een veel betere film gehad, absoluut!

2,5*

Wat was ik blij toen ik deze film zag liggen in de schappen. Heb hem helaas nooit in de bioscoop kunnen bekijken, dus heb hem dan ook meteen gekocht (ook al was hij €18,99).

De avond daarna meteen opgezet..

Mijn verwachtingen waren hoog. Misschien wel te hoog. Ik hoopte stiekem dat hij een beetje de sfeer en het verhaal van Insidious zou hebben, aangezien die film toch wel erg hoog in mijn lijstje staat.. Ook was ik erg benieuwd naar de prestaties van Katie holmes. Al voor haar huwelijk met Tom cruise vond ik haar wat hebben, maar er was niet echt een film die er boven uit schoot voor mij.

Ja, de sfeer is prima in orde. Als er in heel de film vrij weinig zou gebeuren en over heel veel dingen te klagen zou zijn zou de sfeer hem toch meer om hoog halen. Ja, absoluut lekker sfeertje.
Het verhaal zelf vind ik ook erg mooi, maar wat vond ik het jammer wanneer ik erachter kwam dat het over een heleboel kleine 'rotbeestjes' gaat zeg.. Wat jammer. Misschien had ik dat totaal niet gehad als mijn verwachtingen niet zo hoog waren, maar toch. Ik vond het toen erg jammer.
Ik kon daarom niet goed zeggen op dat moment wat ik nu van de film vond. Dat hij mooi was, en lekker snel weg te kijken: ja. Maar ik was zo teleurgesteld.. Ik heb daarom (hoe raar het ook klinkt) een dagje erover nagedacht en hem de volgende dag nog eens bekeken, en ik moet zeggen.. UITSTEKEND.
Ja, hij was stukken enger en ik kon die kleine rot beestjes eigenlijk wel waarderen. Lekker bloederig, veel schrikmomenten.

Ja, toppertje!
4,5*

Een flauw verhaal, veel kleine beestjes en een kuteinde.

Dat is Dont Be Afraid of the Dark. De trailer zag er best interessant uit, maar de uitwerking van de film is gewoon niet voldoende. Katie Holmes - met haar irritante stem - vond ik niet overtuigend, Guy Pearce speelde de ongelovende vader. Maar dat meisje, Bailee Madison, wat kan die acteren zeg. Ze speelt beter dan sommige volwassen acteurs. Een kleine 2,5* omdat er niet veel spanning was, het einde me onbevredigd achterlaat en de film gewoon een grote flop is in mijn ogen.

Persoonlijk heb ik bijzonder genoten, maar moet ik toch in een opzicht het origineel boven deze film verkiezen: die was namelijk wel eng. In deze film zit er gedurende de gehele speelduur een flinke dosis sfeer en spanning, maar de monstertjes zelf zijn eigenlijk gewoon niet eng. Slechts de momenten dat we de schilderijen zien waar ze opstaan, wekken ze enig gevoel van ongemak op, maar zodra ze in volle glorie verschijnen valt dit toch behoorlijk tegen. In dat opzicht viel de film dan ook wat tegen, want ik had echt gehoopt op een fijn nachtmerrie opwekkend werkje, maar het was nu vooral 'sfeervol'.

Verder vrij weinig aan te merken op de film. Holmes en Pearce zijn best goede acteurs, maar het is vooral Bailee Madison die de show steelt. Zelden een kindactrice zo overtuigend zien spelen in een horrorfilm en het is dan ook voornamelijk haar performance die de film daardoor toch altijd nog wel een beetje angstaanjagend houdt. Troy Nixey's regie is prima, maar ik heb toch het idee dat producent Del Torro hem gedurende het hele proces bij de hand heeft genomen, want echt veel verschil in stijl met bijvoorbeeld Pan's Labyrinth kon ik ook niet vinden. Ook in het creaturedesign zelf was de hand van Del Torro goed te herkennen, ik had toch het idee dat ik de beestjes al eerder in een film als Hellboy 2 had gezien.

Verder gewoon een fijn werkje. Had allemaal best iets enger gemogen, maar het hele concept van in een schoorsteen naar de onderwereld getrokken worden blijft net zoal in het origineel intrigerend en best freaky. Gewoon een fijne horrorfilm.

Vermakelijk voor een keer, maar niet meer dan dat. De setting is vooral erg sfeervol en ook de monstertjes vond ik niet bijzonder irritant, maar Don't be Afraid of the Dark heeft niet zo heel veel te bieden verder aan de horrorliefhebber.

3*

Je koopt, als architect en zijn vriendin, een heel oud groot prachtig landhuis en gaat het samen met een drie tot viertal personeelsleden zelf renoveren.

Een nogal zwaar gehavend landhuis van een 18de-eeuwse natuurschilder.

Je nogal stuurse dochter van 7 jaar komt, zonder veel entousiasme, bijwonen en verlangt in het begin eerder naar haar moeder en terug vertrekken.

Een landhuis met een prachtige, grote, mysterieuze tuin en natuurlijk een onbekende voorgeschiedenis en heel wat verborgen hoeken en kantjes.

Na een uiterst aantrekkelijke en vlotte intro verwacht je een spannende horror-griezel.

Maar het werd een langdradig, soms erg verwarrend, verhaal waarin de dochter nog het beste acteert.

De film was voor mij na een half uur uitgekeken. Ondanks de voortdurend opgepepte griezelclichés.

Het acteren van Pearce en Holmes ontgoochelde. Blijkbaar waren ze af en toe hun rol kwijt.

Een feestje, om wat meer volk op de set te krijgen, vermoed ik, is van heel korte onduidelijke duur en eindigt plots.

Ondanks het prachtige landhuis, het mooie park, de antieke kamers en verborgen ruimtes wist de regisseur mij niet met zijn verhaal te overtuigen.

Een pluim voor dochter Ballee Madison. Maar daar blijft het dan ook bij.

Als je ontgoochelt tot het einde kunt blijven kijken, kom je ook zo uit de filmzaal.

Maar iedereen droomde daarna wel lekker van zo'n huisje met een tuintje. Maar griezelen? Geen moment blijft daar iets van hangen. De tandarts kan op een betere manier meespelen.

Voor de intro en de vertolking van de dochter 1,5*. Maar voor de horror en sfeer 0,0.

Zeker niet zo slecht, vond het een vrij spannende horror/thriller. Soms met een knipoog. Verdient gewoon 3 sterren.

Tegenvallende film waarin een meisje bij haar vader en zijn nieuwe vriendin komt wonen in een oud, groot huis met een geheime kelder. Vrij standaard en weinig origineel zowel qua verhaal als uitvoering. Een redelijk trage opbouw, maar wel sfeervol in beeld gebracht allemaal. De kleine monstertjes zien er eerder grappig dan angstaanjagend uit.

Als een film met een redelijke enge trailer uiteindelijk meer komisch is dan eng dan is het doel volgens mij niet helemaal bereikt. Dit is het geval bij Don't Be Afraid Of The Dark. Ik kan eigenlijk alleen maar een compliment geven aan het meisje qua acteerwerk want de rest blijft ver achter. Met Katie Holmes als meest dramatische. Dat zij gecast is begrijp ik helemaal niks van. Nietszeggende actrice die de hele film lang eigenlijk niets anders doet dan de kijker irriteren.

Verder zijn de monsters natuurlijk verre van afschrikwekkend. Hoe meer ze in beeld kwamen hoe grappiger ik ze begon te vinden. Hoe gemeen ze ook waren, ik vond ze nooit eng. Size does matter?

Gelukkig was de setting wel mooi en kon dat het geheel nog naar 2* slepen.

2*
4/10 (IMDB)

Van de lage beoordelingen heb ik me hier niets aangetrokken. Een film van Guillermo del Toro met een klein meisje in de hoofdrol. Bij Pan's Labyrinth werkte het allemaal heel goed. En hoewel de focus hier meer ligt op de horror en minder op de dramatiek heeft deze minder bloederige scènes dan Pan's Labyrinth. Ik vind het altijd leuk zo een speurtocht naar het onbekende. Het mysterie dat gebaseerd is op een duister sprookje wordt op een interessante manier uit de doeken gedaan. De film houdt er ook een goed tempo op na. Bailee Madison draagt deze film uitstekend op haar nog jonge schouders. Gelukkig maar dat de focus op haar lag, want de andere karakters brachten weinig bij aan het verhaal. Een goede film, mijn grootste punt van kritiek is dat sommige scènes zonder weinig belicht zijn dat het moeilijk wordt om te zien wat er aan het gebeuren is vooral naar het einde toe.

Snap ook niet dat sommige mensen Bailee Madison irritant vonden. Het kind moest tegen haar wil weg van haar moeder bij haar vader en stiefmoeder in een nieuw huis gaan wonen, heeft er niemand om mee te spelen en wordt niet geloofd als ze toch wel echt gevaar loopt. Verwacht je dan echt dat ze poeslief gaat zijn? Dat sommige haar dan ook nog lelijk vinden, hoe zwak. Ik raad ze aan om recente foto's van haar te bekijken en dan zullen ze wel anders klappen.

Dark fantasy uit de stal van Del Toro. Het is er, in bepaalde mate, aan af te zien. Fraai verpakte film met dit grote en sierlijk aangeklede landhuis waar de camera op elegante wijze doorheen zweeft, terwijl de fluwelen muziek het specifieke sfeertje en het aanstaande gevaar onderstreept. Samen met een stevig intro rondom tanden iets om eens goed voor te gaan zitten.

Toch rolt er een ietwat truttig gebeuren uit dat niet echt een vuist weet te maken. Met het kleine meisje wil het in ieder geval niet zo vlotten. Hoe meer emoties, hoe irritanter het kind wordt. Bovendien levert het in eerste instantie een wat naïeve, kinderlijke horror op met fluisterstemmetjes die graag iets meer willen worden dan alleen vriendjes.

Het wordt wat boeiender als ze erachter komt dat de kleine kruipers toch niet zo aardig zijn met enkele op zich aardige scènes in bed en bad, maar het heeft wat te weinig pit om de volledige aandacht op te eisen. Dat wreekt zich dan in een climax die de boel niet meer op stelten kan zetten. Niet slecht, maar wat te weinig aantrekkingskracht om blijvend aan te spreken.

"They don't like bright lights, you know, those things."

alexspyforever had mij deze al een tijdje terug aangeraden en dus heb ik hem vanochtend eens bekeken. Remake van de tv-film Don't Be Afraid of the Dark uit 1973 en geproduceerd en geschreven door Guillermo del Toro. Met Pan's Labyrinth heeft Del Toro al bewezen dat hij erg sterke sfeervolle folklore films kan maken en dat is hier weer het geval. De film mag dan niet door hem zijn geregisseerd, zijn hand is duidelijk te merken.

De film begint al meteen goed met de schilder en zijn dienstmeid. Het huis is een prachtige locatie voor een horrorfilm, de sfeer spat er van af. De film is in realiteit in Australië opgenomen maar als je goed oplet hoor je dat ze op de radio zeggen: "Good morning Rhode Island...", de film speelt zich namelijk af in Providence, wat natuurlijk een verwijzing is naar H.P. Lovecraft. Ook vertoont de film gelijkenissen met The Rats in de Walls van Lovecraft.

Het verhaal over de gnomen die leven op kinder tanden en botten was natuurlijk heerlijke dark fantasy. Aan sfeer ontbreekt het niet in deze film. Het is zowaar best spannend en er zaten een paar schrikmomenten in. Toch word de film nergens erg eng en lijkt het grotendeels erg op Pan's Labyrinth met het meisje en haar problemen.

Ik ben nooit zo'n liefhebber van CGI in horror. Hier is het gelukkig niet al te storend al vond ik dat de gnomen wat beter ontworpen hadden kunnen worden (hoe dan ook veel beter dan ze in het origineel waren). Ook zou het beter zijn geweest voor de spanning als we ze pas later zagen. De gore was prima alleen hoefde het CGI bloed niet, compleet overbodig, de make-up ect. was wel sterk.

De muziek van Marco Beltrami en Buck Sanders was niet erg bijzonder maar werkte de spanning ten goede. Bestond voornamelijk uit lage strings.

Al met vond ik Don't Be Afraid of the Dark een sterke film met een prima sfeertje. Heb me uitstekend vermaakt en geen moment verveeld. Snap de lage waardering ook niet helemaal.