La Casa Muda (2010)

Dit werkje van Hernandez stond al een hele tijd op mijn to see lijst. Op Imagine helaas niet mee kunnen pakken destijds.


Erg sterke film. Wel een beetje verrast want wat mij trok aan deze film is het experimentele feit dat Hernandez dit in één shot schoot, wat het real time effect natuurlijk versterkt. Dit experiment werkt gelijk bij de eerste poging behoorlijk goed. Tuurlijk zijn er altijd personen die hier twijfels bij hebben zoals bij de fade-outs, al lijkt het er toch op dat Hernandez woord houdt. Zonder dat er hier met een handheld concept wordt gewerkt voelt dat door deze manier van filmen wel zo aan. Laat ik nou net een sucker zijn voor dit soort filmpjes.


Colucci is werkelijk geweldig. Haar personage mag dan niet al te logisch aan de slag gaan maar Colucci is indrukwekkend. Vooral de angst op haar gezicht was erg imponerend. Bij dit soort immersive horror maakt het verhaaltechnisch niet echt uit wat je doet. De film lijkt het dan ook erg goed te doen, de fotomuur vond ik ook briljant, al kon toen die twist niet uitblijven. Erg cliché maar Hernandez doet zoveel goed dat ik 'm dit wel vergeef en anders had ik mijn geliefde fotomuur ook niet gehad. Hernandez bewijst hoeveel je kan compenseren met talent als je het budget niet hebt. Erg sterk gedaan en ook fijn dat de portfolio ook nog even van dichtbij voorbij komt op het eind .


Weer een fijne aanwinst voor mijn geliefde immersive horror stroming.

Interessant filmpje met name ook omdat het in één shot geschoten lijkt te zijn, alleen klopt het weer niet met het verhaal. Want het blijkt dus zo te zijn dat het meisje zowel haar vader en de andere man heeft omgebracht, omdat ze dus blijkbaar beiden met haar seks hebben gehad, haar zwanger hebben gemaakt en zij een gedwongen abortus moest plegen.
De spanning zit er op zich wel goed in, alleen door het de lange shots verslapt de aandacht, in ieder geval wel bij mij.

Alleen wel raar dat je twee keer de credits krijgt te zien, sowieso wel na de eerste keer de credits gezien te hebben blijven zitten voor een vage scène.

Nipt 3,5 sterren.

Waardeloze troep waarin de kijker 90% van de tijd zit te kijken naar een meisje dat met een lamp door een donker huis loopt zonder dat er ook maar iets opzienbarends gebeurt. De weinige dingen die gebeuren zijn zodanig vaag en de reacties van de personages daarop zodanig apathisch en ongeloofwaardig, dat je geen enkele voeling krijgt met wat er gebeurt en dus ook niets van de zogenaamde spanning voelt. Ook niet als tegen het einde aan een warrige en extreem vergezochte ontknoping alles in een ander perspectief zet. Daarnaast schijnt de film in één take opgenomen te zijn, maar je vraagt je af wat hiervan het nut was gezien dit gegeven nauwelijks bijdraagt aan de filmbeleving. Integendeel, de camera toont soms het tegenovergestelde van wat er gesuggereerd wordt en daardoor wordt de kijker op een al te makkelijke, oneerlijke manier op het verkeerde been gezet.

Het lijkt wel een trend tegenwoordig om dit soort plotarme rommel op de markt te dumpen, dus ook hier weer het advies: neem een goede scenarist onder de arm en zorg in de eerste plaats dat je film een basis heeft. Kortom, erg maar dan oog erg zwakke film die de horrorfanaat geen seconde serieus neemt.

Verrassende film dat dankzij het dynamische camerawerk af en toe doodeng uit de hoeken komt. Bij de hoofdrolspeelster kan je je twijfels zetten, veel zegt ze niet en wat ze doet is ook niet altijd even logisch. Maar toch weet ze te overtuigen door haar non-verbale uitdrukkingen.
Af en toe is de film erg spannend, vooral omdat de camera als het ware gedurende de film over de rug van het meisje meekijkt. Hierdoor krijg je een aantal leuke shots die de spanning goed weergeven. Daarnaast is het buitenhuisje oud en stoffig, wat erg bijdraagt aan de sfeer. Vooral het eerste uur weet je niet wat je overkomt af en toe en zitten er een aantal goede scares in de film.

Des te jammer is het feit dat de film op het laatst uit de bocht vliegt en met de veelal gebruikte twist komt. Iets wat je eigenlijk al een beetje voelt aankomen hoe langer de film duurt en raarder de acties van het meisje zijn. Jammer, dat was toch wel enigszins voorspelbaar.

3,5* voor het eerste uur.

Zwak. Eigenlijk weet Halcyon precies te verwoorden hoe ik het ook ervaren heb.

'' Waardeloze troep waarin de kijker 90% van de tijd zit te kijken naar een meisje dat met een lamp door een donker huis loopt zonder dat er ook maar iets opzienbarends gebeurt. De weinige dingen die gebeuren zijn zodanig vaag en de reacties van de personages daarop zodanig apathisch en ongeloofwaardig, dat je geen enkele voeling krijgt met wat er gebeurt en dus ook niets van de zogenaamde spanning voelt. ''

Amen to that.

Het gegeven was in principe goed, het motief, etc etc. Maar de uitwerking er van? Deze twist is vrij voorspelbaar en dat ging voor mij niet samen met het veel te trage en droge verhaal. Ik vond het einde juist beter dan het eerste uur, dat wist mij niet te boeien. Vanaf de fotomuur werd het duidelijker maar ook iets interessanter, in de zin van ; kijken of ik gelijk heb met wat ik denk. Het klopte langs geen kant meer, maar op de een of andere manier vond ik het wel ' beter ' zo.

Helaas was de film voor mij toen al onvoldoende. Ook het einde wist dit niet meer te redden.

Sterk begin en middenstuk, voorspelbaar naar het einde toe.

Dat laatste is natuurlijk erg zonde. Het eerste uur (ongeveer) vond ik echt spannend, maar toen ik eenmaal doorhad wat er aan de hand was de spanning in een weg in een zucht. Jammer!

Ondanks dat toch vind ik het toch een geslaagd en knap concept dat uitblinkt in effectieve eenvoudigheid. Helemaal als de film (werkelijk) in één track is geschoten. Niet dat ik dat niet geloof, maar het lijkt me ook niet onmogelijk dat het vooral een slim marketingtrucje is en de film toch in twee of drie gedeeltes is geschoten. 7/10*

Knap geconstrueerde horrorfilm, grotendeels in één take opgenomen. Hier en daar wordt er wat dat betreft wel een beetje vals gespeeld, zoals in de scene met de flitser van het fototoestel, maar dat is de makers vergeven. De film is sporadisch doodeng, maar door de beperkte cameravoering helaas ook wat aan de saaie kant. De sfeervolle soundtrack helpt wel enigzins bij het vasthouden van de creepy sfeer, maar toch is het lastig om de aandacht er de volle lengte bij te houden. De suffe wending tegen het einde doet ook afbreuk aan de pret. Jammer, want het geheel is goed geregisseerd en er wordt inventief omgesprongen met de beperkingen die het gegeven met zich meebrengt. Al met al een redelijke film, maar vooral de moeite waard als technisch experiment.

Een griezelfilm uit Uruguay waarin alles zogenaamd in één shot is opgenomen. Een ontzagwekkende onderneming en de makers zijn er zeker in geslaagd om daar middel van inventief camerawerk een griezelige sfeer neer te zetten. De ontknoping van ik dan weer een beetje schraal. Al met al een leuk prentje voor wie ervan houdt.

Aardige poging.. alleen de spanning had in het begin een stuk hoger moeten/kunnen zijn. Wat minder muziek had meer gepast bij het realistische camerawerk, dan was het ook echt zo stil geweest zoals het meisje het had ervaren. Stil Huis was het toch... Het eerste deel (thriller) wil dus amper indruk maken, maar zodra Laura het huis ontvlucht (mooi geschoten beelden) wordt het beter. Ze heeft sowieso een goede acteerhouding, en gelukkig ook geen over-acting zoals je vaker tegenkomt bij Spaanstalige films.

Alleen dat het één take zou.. geloof er ook niets van, zoals degene boven mij aangeeft, er zitten zat momenten in waarin het beeld (even) volledig zwart is. Toch blijft het erg knap hoe lang de scenes zijn, vooral als je beseft hoe slim het is als bijvoorbeeld spiegelbeelden ontweken of juist bewust gecreëerd worden. En altijd prettig om te volgen.

De twist verklaart de onlogische handelingen maar is uiteindelijk afgekauwd en een domper die de toch al schaarse spanning wegneemt. Wat dan meer tot de verbeelding spreekt is dat haar vader haar ook misbruikte, niet alleen haar man, voor zover ik kon zien aan een paar foto's. PS, het trucje van een flitsende camera voert de spanning wel altijd lekker op. Dat zit ook in Shutter dacht ik, en het beste voorbeeld is in Los Ojos de Julia.

Enerzijds vrij aardig gedaan, weet een redelijke spanning op te bouwen door het ongewisse. Camerawerk is best aardig, en de wetenschap dat dit in een shot is opgenomen (of in ieder geval zo lijkt) is een pluspuntje.

Anderzijds zitten er wat dikke minpunten in. De uiteindelijke twist/plot is behoorlijk slecht, met terugwerkende kracht. Verklaart weliswaar eerdere dubieuze handelingen van het hoofdpersonage, maar krijgt daar nog meer rare keuzes voor terug. Verder vond ik de soundtrack niet erg sterk, wat eentonig vooral.

Uiteindelijk door de clou matig, maar buiten het feit dat het in een shot is opgenomen toch al niet zo memorabel. 2*

Een horrorfilm uit Uruguay, welke westerling had dat nou verwacht? De regisseur besloot op zijn eigen wijze ook maar origineel te doen, door gewoonweg de film in slechts een take te schieten. Dat werden dus geen lunch of pispauze's voor de acteurs.

Maar de film is toch nog wel aardig gelukt. Wat ik om te beginnen wel erg storend vond is dat deze film overdag is opgenomen (alhoewel, het was aardig licht buiten) en dan er een donkere filter overheengooien waardoor het alsnog nacht lijkt. Had dan nou maar gewoon 's nachts die take gedaan. Afin, het begint weer als een typische haunted house verhaaltje, vrouw die komt met haar vader in een huis zonder stroom die ze moeten opknappen, dus de lantaarn moet er ook steeds bijgehouden worden. En inderdaad, wanneer ze slapen klinken er hier en daar rare geluiden in het huis alsof ze niet alleen zijn. Laura gaat met haar lantaarn even op onderzoek uit en dan kunnen we weer lekker griezelen.

Laura word ook steeds gevolgd met de camera alsof je der zelf bij bent en dat vond ik nog wel heel puik gedaan. De spanning is ook nog wel vaak te snijden en hier en daar zijn er ook weer fraaie schrikmomentjes. Dat bekende fotoflits moment die we ook kennen uit Shutter was prima op zijn plaats. Hier en daar komen de J-horror elementjes tevoorschijn en het einde met die fotomuur en de hele onthulling over de werkelijke Laura, was zeker niet slecht. Ik zag het toch niet echt aankomen.

Wat mij betreft een zeer geslaagd project.

4,0*

Mixed feelings. Allereerst wil ik het misverstand de wereld uit helpen; de film is geschoten in vier dagen en zo geëdit dat het één shot lijkt. Ondanks dat blijft het knap dat de film de spanning er goed in houdt, terwijl het helaas niet te voorkomen is dat er hierdoor soms wat langdradige stukken inzitten.

Ik moest er even inkomen, maar de spanningsopbouw in de film is goed totdat de film op het eind over de kop slaat. Actrice Colucci overtuigde als angsthaas, al waren haar dialogen enorm stompzinnig en haar gesnotter deed me op een gegeven moment denken aan een deel van de Friday the 13th sound. De duisternis in het huis hield mijn aandacht vast, en je weet al wat er komen gaat als er een fotocamera - met flits - wordt gevonden. Goed gedaan, evenals wat schrikmomenten. De soundtrack is een ander pluspunt, die is minimaal gehouden.

Maar waar ik hoopte op een goede storyline, is dat uiteindelijk toch het minste punt. Het is gewoon te vergezocht en niet logisch. De enige verklaring die bij me opkomt is dat ze schizofreen is, anders zie ik geen mogelijkheid om die pa te vermoorden en zelf niet weten wat er aan de hand is. Een tweede persoonlijkheid dus. En die fotomuur is best pervers, ware het niet dat ze overal met haar beha opstaat. Waarom zou je als pervert foto's nemen van je 'slachtoffer' met beha, in plaats van een stapje verder gaan? Te braaf in mijn ogen. Verder heb ik me nauwelijks verveeld dankzij de korte speelduur.

Sterk.

Die remake is best een lastige kwestie. Enerzijds zit in deze film ocharme één conversatie en wat losse lijntjes tekst, moeten ze daar nu echt een hele remake voor maken in Amerika? Zeker als die remake zo dicht bij het origineel blijft staan (zeg maar een letterlijke kopie). Ik zie de meerwaarde er niet echt van in ... behalve dan dat ik de remake uiteindelijk wel iets beter uitgewerkt vond. Vind het vooral jammer voor deze film, die daardoor wat minder in de spotlight komt te staan.

Hernández levert een fijn filmpje af. Visueel sfeervol en duister, een erg goede soundtrack en een simpel verhaaltje dat gewoon voldoet voor het materiaal hier. Hernández toont zich een kleine meester in het opbouwen van spanning en gaat daat volop mee aan de slag. Veel meer heeft een film als deze niet nodig. De one-take ervaring draagt daar goed aan bij trouwens, je krijgt veel meer binding met de omgeving waarin alles zich afspeelt en het voelt ook een stuk benauwder aan. Alleen jammer dat de camera al eens 1st person gaat, en dan nog wel bij verschillende personages. Een keuze die ik niet zo goed begreep.

Vond de remake nu eenmaal beter, dus eenzelfde score krijgt deze niet, maar Hernández levert een puik horrorfilmpje af dat beter is dan het gros van de horrorfilms die gereleased worden. Het mag iets scherper en iets origineler, maar verder best benieuwd naar andere films van hem.

3.5*

Na een fraai en authentiek begin lijken we getracteerd te worden op een spannende en realistische mysteryhorror. Het low budgedgehalte is wel merkbaar al levert de actrice in de hoofdrol een redelijke prestatie af. Het script is echter wel voor verbetering vatbaar, niet alleen bevat het plotfouten die lastig te rijmen zijn met het verloop, ook gaat het heel snel over op het "enge" deel terwijl juist daarna het tempo inzakt. Jammer, want juist de opbouw is sterk. Qua timing konden de scenes dus wel beter verdeeld worden.

De film is geïnspireerd door waargebeurde feiten (de vondst van twee lijken) maar veel verder dan die feiten reikt het waargebeurde niet. Zoals zovaak ontspoort ook deze film gaandeweg waardoor de ontknoping niet meer te rijmen valt met het begin. Aardige debuutfillm van deze regisseur maar ook niets meer dan dat. Richting de 2,5*.

Simpel doch effectief. Enkel de laatste 15 minuten gaat het een beetje de mist in met die potsierlijke twist. Nergens voor nodig natuurlijk. Gelukkig viel er voor de rest genoeg te genieten, met een ogenschijnlijke one-take die zéker wel meerwaarde had, een sfeervolle soundtrack, en een paar sterke individuele scenes. Het vluchten uit het huis en de scene met het fototoestel mogen niet ongenoemd blijven.

Origineel is het overigens niet bepaald, reken vooral op een rasechte genrefilm die teert op een paar opvallende toetsen. Kleine 3*.

Niks.

Film waar ik lang naar uitkeek, zeker omdat deze blijkbaar het one-take concept hanteerde. Dit soort films kan ik altijd ten zeerste waarderen, maar dan moet het ook wel echt indrukwekkend zijn. La Casa Muda is dit niet, en valt eigenlijk meer onder de ik-hobbel-achter-een-actrice-aan-in-een-beperkte-omgeving categorie.

Sterk was het camerawerk dan ook niet en het is zeer opvallend dat het budget onder de 10.000 dollar lag. Ondanks dat er enkele degelijke horrormomenten aanwezig zijn wil deze film nooit spannend worden en laat het camerawerk het sterk afweten. Belichting is zwakjes en de gebeurtenissen mak, niks wil echt overkomen waardoor het nooit spannend of sfeervol weet te zijn.

Acteerwerk is verder ook niet bepaald van het hoogste kaliber. Colucci probeert het wel, maar kan het simpelweg niet. Haar emoties voelen nep aan en haar personage is geen moment interessant. Hernández is ook niet geïnteresseerd in degelijke karakterontwikkeling, want elk personage blijft plat. Je volgt hem of haar eigenlijk gewoon voor 79 minuten en that's it. De hints die je dan wel krijgt uiteindelijk zijn alles behalve intrigerend.

Na een tijdje begint de saaiheid in te slaan en aangezien elke scene eigenlijk hetzelfde is kent deze film maar weinig om echt leuk te vinden. De horror wil nooit spannend worden en de loop van het verhaal evenmin. Toch moet ik bekennen dat er tussendoor wel enkele degelijke momenten tussen zitten die de film niet compleet waardeloos aan laten voelen. Het huis wordt zo namelijk best aardig gedecoreerd, en dat laat zien dat Hernández het op z'n minst wel verdient om regisseur te zijn.

Finale is ook een stapje hoger, maar verder vind ik dit alles behalve indrukwekkend. Met een camera voor een kwartier achter mijn actrice aanlopen kan ik ook wel. Hopelijk is de remake wat beter, want die staat ook op de lijst. Dit was toch echt te amateuristisch om echt goed te zijn, helaas. Ik waardeer de poging wel, maar het was uiteindelijk niks voor mij.

Een vrouw die 79 minuten rondkuiert en ondertussen kleine kreetjes laat die eerder op een piepend scharnier lijken. Er zijn engere dingen in deze wereld.

In La Casa Muda gebeurt eigenlijk niet zo veel en toch ben ik achteraf extreem verward. Als je achteraf wat gaat nadenken over wat er gebeurd is houdt het allemaal geen steek. De film gebruikt de gimmick van in een take opgenomen te zijn maar dit is duidelijk niet zo. Eenmaal je dit doorziet heb je niet echt veel meer over om de filmmakers te appreciëren. Wel was het sound design erg sterk. Een dikke aanrader om dit met headphones te bekijken. Zo werden enkele scènes net dat tikkeltje spannender.

Het begint best goed maar eindigt in teleurstelling.

2*

Een erg goed gemaakte Uruguayaanse horrorfilm! In elkaar gezet met 6000 dollar, een handcamera en slechts vier dagen opnametijd (inclusief nabewerking om het te laten lijken alsof het een oneshot-project was). Heel simpel dus en toch heel effectief. De makers hebben waargebeurde feiten genomen als uitgangspunt en daar een verklaring voor bedacht. Laura en haar vader, Wilson, verhuizen naar een huisje dat grondig gerenoveerd moet worden. Alles lijkt goed te gaan totdat Laura geluiden van boven begint te horen. Het is een film die lijkt opgenomen te zijn alsof het één doorlopende opname van 79 minuten is en waar de verontrustende griezelige geluidsontwerp zorgt voor een even belangrijke bijdrage! De verdere angst is voor een groot deel gebaseerd op de vraag wie er achter de gebeurtenissen in het huis zit...In Zuid-Amerikaanse landen zal de filmindustrie niet groot zijn, dus horror zal ook niet genre waar je als eerste voor kiest maar toch zijn veel films uit dit werelddeel erg goed! Deze film was baanbrekend toen hij uitkwam en werd er uiteindelijk ook een Amerikaanse remake van gemaakt.