Gone in Sixty Seconds (2000)

Kip that's not a tool... that's a damn brick!

Er zijn zo van die films die op de een of andere manier toch je jeugd hebben gekleurd. Ik was wel maar een jaar of 9 toen Gone in Sixty Seconds uitkwam en toch was het na al die jaren nog altijd een fijne herinnering. Ik ben altijd wel geïnteresseerd om te zien of zo'n herinnering vandaag de dag nog overeind blijft staan en daar kwam dan nog eens bij dat ik opeens zin had in zo'n racefilmpje. Niet het zoveelste Fast and the Furious vehikel maar iets met net meer inhoud. Dat viel bij de herziening wat tegen, ik dacht dat die relatie tussen Kip en Memphis veel verder/beter was uitgewerkt, maar toch nog altijd danig mee geamuseerd.

Omdat dit ook zo'n film is die gewoon echt bedoeld is om fun te zijn. Vlotte soundtrack, visueel zijn eigen smoel en een leuk genoeg plot om de speelduur van twee uur te rechtvaardigen. Oké, het plot hangt misschien allemaal wat met haken en ogen aan elkaar maar wat maakt het uit dat de gangsters op den duur zelf de bijnamen van de auto's door elkaar beginnen te halen, het belangrijkste is dat ze ze op een flamboyante wijze stelen en dat is hier het geval. Ondertussen passeren er nog een aantal aanvaringen met de politie (het wegwerken van de drugs is misschien wel één van de leukste scènes in de film), wat aanvaringen tussen het team onderling (de clash tussen oude generatie en nieuwe generatie doet het altijd goed) en bovendien ook de nodige humor om het allemaal wat luchtig te houden. Dat neemt niet weg dat er hier best nog wat op is aan te merken, maar regisseur Dominic Sena is vakkundig genoeg om dat grotendeels te verbergen.

Al is de keuze van Angelina Jolie als Sway toch wel ongelukkig te noemen. Het meeste van de tijd kan ik ze wel waarderen in een film, maar hier lijkt ze echt niet te passen. De romance met Nicholas Cage komt dan ook niet uit de verf en het is al een geluk bij een ongeluk dat dat niet de main focus van de film wordt. Temeer omdat Cage hier wel één van de leukste rollen uit zijn carrière speelt en ook ondersteund wordt door een resem degelijke bijrollen. Zo kan Giovanni Ribisi weinig verkeerds doen bij mij en heb je met oudgedienden zoals Will Patton en Robert Duvall al twee deftige pilaren om op te steunen. Ook bij de jongere garde zitten nog een aantal leuke rollen zoals Scott Caan en Timothy Olyphant en is het eigenlijk vooral een beetje jammer dat Christopher Eccleston niet helemaal uit de verf komt als bad-guy. Toffe bijrol ook nog van Vinnie Jones als de zwijgzame Sphinx. Die heeft in het begin van zijn carrière toch veel fijne rolletjes gehad.

Tof! Gone in Sixty Seconds is zo het type film dat je met gemak de grond kunt inboren, maar tegelijkertijd straalt er teveel goeds van af. Cage past perfect als Memphis Rain en wordt ondersteund door nog een aantal degelijke bijfiguren. Tel daar dan ook nog eens bij dat dit 18 jaar na datum nog altijd zijn eigen stijl heeft en dat die bovendien overeind blijft staan en je krijgt dan een erg vermakelijk filmpje. Wil wel is op zoek gaan naar het origineel, maar vrees dat dat na deze wat een teleurstelling zal zijn.

Dikke 3.5*

Ik kan hier inmiddels toch vrij weinig mee.

Ooit blijkbaar wel, want ik verbaas me over de score die ik hier had staan. Puberteit, een nauwelijks ontgroeide gevoeligheid voor plat machismo en een (weliswaar heroplevende) voorliefde voor Cage, anders kan ik het niet verklaren.

Moeilijkst te behappen vind ik nog wel dat een film met dit onderwerp nauwelijks noemenswaardige achtervolgingen bevat. Er lijkt meer aandacht te zijn voor een nogal oninteressante generatiekloof tussen personages, een overvloed aan opzichtige filters die de auto's meer moeten laten blinken en vooral veel gaapverwekkende humor, in plaats van waar het om draait: actie. Perfecte premisse om flink mee uit de bocht te vliegen maar men blijft wat stapvoets tussen de lijntjes rijden.

De romance lijkt er vooral tussen geplakt om Jolies rol überhaupt bestaansrecht te geven, zoals ieder personage zijn scene/momentje lijkt te krijgen, zonder dat er ook maar eentje uitspringt. Je zult van auto's moeten houden en bereid zijn voor de speellengte daarop te teren, want verder valt er maar bar weinig te beleven. Was de film zelf maar weg in 60 seconden.

1,5*

Nooit eerder gezien maar ik heb niks gemist. Wat mij betreft een wel erg matige actiefilm waarvan het eerste uur het absolute toppunt van saaiheid was. Er wordt een stel autodieven bij elkaar gescharreld om een onmogelijke opdracht te vervullen. Teveel personages, totaal geen diepgang en een paar verschrikkelijke acteurs.

Het verhaal zelf is ook niet best, het is in principe natuurlijk een onmogelijke opdracht, maar het wordt volbracht alsof het gaat om het halen van een paar boodschappen in een supermarkt.

Cage doet nog z'n best, Jolie heeft een rol die volledig inwisselbaar is en totaal onnodig, zoals eigenlijk de gehele film wel in die woorden samengevat kan worden.

2*

Lang geleden dat ik deze film nog eens zag. Als tiener destijds was ik er helemaal weg van toen ik hem zag in de bioscoop. Net zoals zovelen blijkbaar toen ook wel wat fan van Nicolas Cage met zijn vele flitsende actiefilms als Con Air, The Rock of Face off. Vandaag vallen me vooral zijn matige acteerprestaties op met zijn typische tics, al stoort het me niet zo.

Angelina Jolie loopt er wat bij voor spek en bonen. Veel meer dan het liefje van is ze niet. De chemie tussen haar en Cage ontbreekt totaal. De rest van de crew doet het wel goed in zijn respectievelijke bijrollen. Vinnie Jones, Robert Duvall, Delroy Lindo, Michael Pena en Will Patton doen het wel prima.

De film doet wat denken aan Ocean’s 11 dat ook ongeveer in dezelfde periode uitkwam. Een bende dieven, elk met hun specialisaties, wordt bij elkaar gebracht om een klus te klaren. De super bad guy wordt in het ootje genomen en het brein gaat lopen met de chick. Auto’s in plaats van de kluis van een casino. De actie is wel flitsend, nog steeds. De achtervolgingsscènes zaten prima in elkaar. De humor slaat niet altijd aan. Vooral vermakelijke film zonder echt goed genoemd te kunnen worden. Fijn voor (nog) een keer gezien te hebben.

Een van de betere films in zijn soort met zoals altijd een uitstekende Nicolas Cage, zeg maar mijn favoriete blanke acteur. De rest van de cast houdt elkaar mooi in evenwicht, vooral de rol van Delroy Lindo en de Sphinx waren top. De rol van Angelina Jolie was iets kleiner dan ik dacht. Het einde was nogal glad maar deze film was over het algemeen toch echt genietbaar. Nipt 4 sterren

“I just stole fifty cars in one night! I'm a little tired, a little *wired*, and I think I deserve a little appreciation!”

Het is niet gebruikelijk dat ik twee films met ‘Cage’ achter elkaar kijk. Dat komt puur omdat ik de beste man niet altijd even goed kan uitstaan in zijn rollen, gelukkig ben ik er wel achter gekomen dat, dat voornamelijk gaat over de rollen van de afgelopen 15 jaar. In deze periode vond ik de ‘Cage’ films vaak nog erg leuk en dat haalde me eigenlijk meer over de streep om hem toch op te zetten en, ook meer om het feit dat de film die ik keek niet goed paste op de avond, die heb ik afgelopen avond dan ook afgekeken. Deze film zit lekker in zijn element, leuk verhaal met een prima concept, ik kende het nog niet.

Echter, ondanks dat ik het verhaal wel leuk vond om te volgen is het allemaal wel héél simpel, er zijn nergens echt uitschieters en we volgen een simpele lijn, het is echt geen moeilijk verhaal om te volgen. Toch vond ik de actie erin leuk, het auto’s stelen vond ik erg leuk om te volgen hoe hun voor een klus komen te staan om vijftig auto’s in 48 uur te stelen met de nodige hindernissen. Toch word het wel erg classy, en dat is meer om het cliché gehalte van delen in het verhaal. Gezien dat de broer van ‘Memphis’ genaamd ‘Kip’ in de problemen komt met een maffiabaas en dat ‘Memphis’ dit probleem mag gaan oplossen, ‘Memphis’ staat namelijk bekend als de grootste autodief van de stad, deze moet nu de vijftig auto’s stelen omdat zijn broertje dat niet is gelukt, anders gaan ze beiden dood.

De cast is redelijk. Ik vond ‘Cage’ opzich nog wel leuk acteren in deze film en ook veel overige castleden deden het gewoon leuk, geen echte uitschieters. Ik vond ‘Jolie’ een mager rolletje hebben, die zat er meer bij om toch nog een dame in het spel te krijgen. Zelf vond ik overigens ‘Vinnie Jones’ als ‘Sphinx’ een toffe rol, met een strak gezicht (vooral woedend) heeft hij weer een leuke maar wel erg kleine rol, als een echte gangster, je werd bang van de man in je stoel.

Dus ja, ik heb me uitstekend weten te vermaken met deze film. Het clichégehalte is hoog genoeg maar, dat doet de film niet ten onder. Het blijft een vermakelijke zondagavond film met heerlijke nietszeggende actie, leuke achtervolgingen in dikke wagens en een redelijk leuk verhaal.

3.5*

Matig.

Gekeken omdat ik Cage tegenwoordig een stuk meer kan waarderen als acteur die zichzelf lekker in de zeik durft te nemen. Ondanks dat deze Gone in Sixty Seconds meerdere humoristische momenten kent die van zijn personage moeten komen, werkte deze film tot grote teleurstelling juist een stuk minder. Hier is het eerder ongemakkelijk.

Dat heeft er vooral mee te maken dat Cage zelf niet echt lijkt te durven. Opmerkelijk, aangezien hij later namen als "Crazy Cage" en "Cage Craze" naar zich toe geworpen kreeg. In deze film vallen alle komischere en luidere momenten dood en vormt hij een best saaie actieheld. Het helpt vervolgens ook niet dat alle mensen die hij met zijn groepje meetrekt ongeveer net zo saai zijn als hijzelf. Met uitzondering van Jones, maar die kent maar weinig screentime.

Qua actie wat aardige achtervolgingen, verder alleen behoorlijk plat gefilmd. De stijl is redelijk lomp te noemen, maar de cinematografie leek er toch vooral wat vlotters van te willen maken. Ik vind vooral dat de editing nogal traagjes is, waardoor er zelden een echt gevoel van adrenaline of coolheid doorbreekt. Hier en daar wat aparte autostunts, verder best veilig allemaal.

Wat ik ook (erg) mis, is een gevoel van spanning en stress. Cage krijgt een regelrecht onmogelijke opdracht, maar ondertussen zitten hij en z'n groepje vooral te geinen en te lachen. Je krijgt nooit maar een beetje het idee dat de gang en Cage zelf maar een moment in gevaar zijn. Het helpt dan ook zeker niet dat de schurken aanvoelen als doetjes. Er werkt maar weinig om er wat leuks van te maken.

Niet het slechtste wat het genre te bieden heeft, verre van zelfs. Enkele scenes zijn best leuk en de opzet ook. Ik had vooral gehoopt dat Jones wat meer te doen zou krijgen, want hij heeft er enkele werkelijk gouden momenten tussen zitten. De coolheid van zijn personage wordt helaas door niemand echt overgenomen, maar ach ja. Het is niet dat veel Amerikaanse actiefilms nou echt briljant te noemen zijn.

Op het werk met de collega's, die veelal auto gek zijn, even deze versie van Gone in 60 seconds er door gedraaid. Zien deed ik de film al eens bij uitkomst waarop het oordeel gemakkelijk vermaak volgde en dat geldt in die zin nog steeds. Het stelt allemaal bitter weinig voor maar levert wel waar het voor bedoeld is.

En ik kan me voorstellen dat een auto gek hier wel warm van wordt, ook al weer zo'n verschil wat dat betreft want ik vind eigenlijk niets bijzonders aan die supercars. Komen ze dan eindelijk bij een Amerikaan, een klassieker, valt dat eigenlijk ook wel weer een beetje tegen want helaas heb ik een Mustang nog nooit op een mooie achterkant kunnen betrappen. Maar goed, betekent dat dan dat Gone in 60 seconds een slechte film is? Nee hoor. Want zoals gezegd levert de film waar het voor bedoeld is.

Gaat het gemakkelijk? Te gemakkelijk zelfs? Met al die auto's open te breken en te hotwiren? Uhm...ja best wel. Toevallig kunnen ook alle autodieven goed rijden en is de politie alleen bezig met een demolition derby. Dan is het gesprek tussen Castlebeck en Memphis aan de domme kant want zo beweert hij dat hij Memphis zo graag zou willen pakken en dat als hij Memphis ook maar een papiertje verkeerd weg zien gooien hij hem op gaat bergen voor het leven. Dom praat natuurlijk, hij zal zo weer vrij zijn als het een aanklacht van niets is. Zelfs een beetje auto diefstal is natuurlijk niet levenslang.

Maar buiten dat is Gone in 60 seconds toch best een redelijk ritje met een prima cast, kleurrijke karakters, een beetje humor en vooral veel spektakel en tempo. Saai is het geen moment ook al is er natuurlijk van diepte geen enkele sprake en is de uitkomst voorspelbaar. Toch is het als mix met de muziek best aangenaam en vind ik Delroy Lindo meer dan oké als de vastberaden agent. En zo heeft Gone in 60 seconds zonder dat het van hoge kwaliteit is een bepaalde swung en vermakelijkheidsfactor.

Zo, die vloog voorbij. Afgezet na een minuutje.

Alle gekheid op een stokje, de eerste drie kwartier is het toch vooral haastig vooruit bollen naar wanneer de echte actie losbarst. Maar uiteindelijk vond ik de hele operatie maar vrij vaag in beeld gebracht, ook niet al te spannend gemaakt: ze grappen en grollen en frunniken er op los, wat me doet afvragen ook waarom Angelina Jolie er überhaupt in diende te zitten, behalve voor de nodige sex appeal. De ernst van de zaak drong alleszins precies onvoldoende door, het ging vooral om machogedrag poneren. Een beetje zoals bij dat andere autofilmproduct uit die tijd, Fast & Furious.

En dan dat slot... Een dermate onmogelijke opdracht fijntjes uitvoeren, en dan moeilijk doen om 12 minuutjes te laat en die ene door achtervolging geblutst aangekomen bolide. Dat zijn 720 seconden. Gedeeld door 49,5 geleverde wagens nog geen 15 seconden per wagen.. Ik bleef vooral ook achter met de zinloosheid van de hele operatie en grote vraagtekens bij de (on)bekwaamheid van politiediensten. Het maakte me allemaal vooral nieuwsgierig naar het origineel uit 1974. Maar 'k zag wel Robert Duvall nog eens bij leven en welzijn. RIP.