Travolti da un Insolito Destino nell'Azzurro Mare d'Agosto (1974)

Lina Wertmüller. Ze werd destijds in de V.S. op handen gedragen door de 'intellectuele' stadsburgerij. Die lustten wel pap van de politieke en maatschappijkritische metaforen.

In Europa waren de meningen nogal verdeeld, sommigen vonden het baanbrekend en anderen vonden t nogal pretentieus geneuzel.

Wat Guy Ritchie met dit script van plan was is me in ieder geval een raadsel. Bij voorbaat al gedoemd te mislukken.

Leuke film, waarbij beide hoofdpersonen ondanks hun onaangename karakter en wereldbeeld (de elitaire trut vs de gewelddadige macho) niet geheel onsympathiek zijn, en ook buiten hun wat karikaturale rol uitstijgen. Beide acteurs zijn zeer geloofwaardig in hun gekte, waarbij de sympathie in eerste instantie ligt bij de man, Gennarino, maar kantelt naar de vrouw, Raffaella.

Interessant vond ik de scenes op de sloep, als ze in een niemandsland verkeren: Gennarino is nog steeds in dienst, Raffaella nog steeds in command, maar ze zijn allebei al wat aan het verschuiven en niet zo zeker van hun zaak. Dat levert wat mooie, en komische, scenes op. Pas op het eiland zijn de rollen volledig omgedraaid. Als ze eenmaal de liefde hebben gevonden kakt de film iets in, hij had wel een kwartiertje korter mogen duren, maar het einde is wel weer erg sterk.

De vrouw tegenover de man, het kapitalisme tegenover het proletariaat: wie de touwtjes in handen heeft maakt niet uit, de ander wordt wel onderdrukt. Maar de film is meer dan alleen een allegorie, het is ook een liefdesverhaal, en op beide niveaus werkt het.