Rien à Déclarer (2011)

Deze film had alle schijn tegen zich. Zo gecharmeerd als ik ben van sommige Franse producties, zo'n hartstochtelijke hekel heb ik namelijk aan de ongeestige komedies die ze fabriceren. Fransen zijn niet grappig. Zo, geheel in stijl van de film er een lekker gegeneraliseerde opmerking ingegooid.De uitvergrootte ''strijd'' tussen Walen en Fransen wordt namelijk heerlijk over-the-top uitgebeeld met rake karikaturale personages en een fijn plattelandssfeertje. Ik hou er wel van als de cinema een stolp over de werkelijkheid legt en ons een wereld voorschotelt die weinig meer van doen heeft met ''de echte'' wereld. Ieder karakter -hoe racistisch, crimineel of doortrapt ook- heeft toch iets onschuldigs en lolligs over zich. Daarnaast zijn de grappen best goed geschreven. Verwacht geen subtiliteiten, maar goed getimede slapstick en een fijne chemie tussen de komieken Benoît Poelvoorde en Dany Boon.

Leuke komedie die net als in het betere Bienvenue chez les Ch'tis, opnieuw goochelt met mentaliteitsverschillen. Ditmaal dus tussen Waal en Fransman. In werkelijkheid geloof ik niet echt dat beiden zo veel van elkaar verschillen maar het is wel een goed voorwendsel voor "racistische" humor. Poelvoorde en Boon zijn weer goed op dreef. Aan hun talent valt niet te twijfelen. Zij houden de film recht. De andere acteurs zijn nauwelijks grappig te noemen met uitzondering van de drugskoerier die betrapt wordt met zakjes coke in zijn reet
Simpel vermaak maar het werkt wel. Ook de periode van het afschaffen van de douanes en het ontstaan van de EU biedt een interessant tijdskader. 3*

105 minuten verspeelde tijd. Wat een waardeloze film. Het verhaal is voorspelbaar, de grappen zijn niet leuk en ik heb me doodgeërgerd aan het Frans.

De Funes was altijd heel erg druk en overdreven.

Dit is veel beter, ook qua vocabulaire, zeker als Mathias Ducatel Luiks gaat brabbelen.

Onverbeterlijk.

Een dikke 5

Opnieuw een leuke komedie van Dany Boon, maar een stuk minder origineel dan zijn Bienvenue Chez Les Ch'tis. Deze vind ik iets te veel op een De Funes-film lijken.

Ben toch benieuwd of je er na een paar maanden nog zo over denkt. Jouw score vond ik nogal laag. Heb deze in herkansing 2e maal gezien en scoort 4+ alleen al in de catagorie "pretentieloos vermaak"

Hier had ik maar van verwacht...een Louis de Funes-achtige comedy zou best wel weer eens mogen en qua plot is het dat ook wel, echter Poelvoorde is een goede acteur maar geen de Funes. Hij is er niet giftig genoeg voor...helaas.

En dan wordt het een vrij milde comedy over racisme met Bassie & Adriaan-schurken en een saai plot over de relatie tussen Boon en de zus van Poelvoorde.

Een leuke film, maar Bienvenue Chez Les Ch'tis is toch wel beter.

Normaal gingen we met school Les Choristes kijken, maar wegens "technische probleempjes" is het maar Rien à Déclarer geworden De film heeft een leuk verhaal, maar het blijft niet altijd boeien De film werd af en toe wat saai en langdradig De humor is west goed. Ik moest het meest lachen met die "Amb'lance". 3*

Gewoon een prima komedie over een Belgische en Franse douanebeambte die van alles met elkaar meemaken, ondanks de enorme verschillen tussen beide personen.

Benoit Poelvoorde is nieuw voor me, maar ik ga zeker meer films van hem opzoeken en kijken. Een geweldige mimiek kent deze man en z'n rol als francofiel speelt hij ontzettend goed. Scenes met hem zijn de grappigste, als is Dany Boon ook weer prima, net zoals altijd.

De film kent ook een alleraardigst deuntje wat behoorlijk lang in je kop blijft hangen. De film op zich niet, want op een paar erg leuke grappen en situaties na komt het niet boven de standaard-komedie uit. Gelukkig dankzij Poelvoorde en Boon is het zeker een aanrader om een keer te zien.

Alleraardigst!

3*

Een leuke komedie die spitsvondige grappen afwisselt met (erg) flauwe grappen, die af en toe lijdt aan voorspelbaarheid, en helaas een volledig overbodig romantisch subplot bevat. Eigenlijk vond ik de film vooral de moeite waard als grappig commentaar op het nieuws in de krant, want het is vast geen toeval dat deze film is gemaakt in een tijd van toenemende euroscepsis. 3*

Film met een vrij hoog Peppi en Kokki gehalte maar die toch redelijk onderhoudend is door de verschillende, weliswaar infantiele verhaallijntjes. Best grappig bij tijd en wijle. En de zus en minnares van vind ik aangenaam spelen.

Het eerste uur van de film was best leuk en had het veel weg van een ouderwetse Louis de Funes klucht. Daarna wordt de film helaas minder en soms ook wel flauw. Het verhaal was best leuk gevonden en met de uitvoering was eigenlijk ook niet zoveel mis. Er valt best veel te (glim)lachen en visueel mocht de film er ook best wezen. De cast deed het best leuk en dan vooral Benoît Poelvoorde die speelde zeer goed en was ook het meest grappige.

Bah, niet slecht maar nergens super.

Zeker geen straf om te kijken hoor, maar echt hilarisch wordt het nooit. Poelvoorde is als Belg maar een verzuurd mannetje dat de hele tijd loopt te schreeuwen en Boon is als Fransman een behoorlijke sof. Maar goed, de chemie tussen beide is wel aanwezig, al komt ze er niet altijd even goed uit. Desalniettemin toch een aardige komedie. De aankleding was wel perfect.

Aardig.

Dany Boon, acteur, regisseur, conferencier..., heeft precies een voorliefde voor komedies over 2 bevolkingsgroepen, die elkaar wel niet haten, maar toch wel graag spottend op de korrel nemen.

Ging "Bienvenue chez les Ch'tis" over de tegenstellingen tussen Fransen uit het warme Zuiden en deze uit het kille Noorden, dan krijgen Fransen en Belgen (eigenlijk Walen) nu een beurt.

Helaas haalt deze "Rien à déclarer niet het niveau van de Ch'tis.

In de beginne is het best gevat en grappig, maar na een tijdje gaat de film de holder-de-bolder-toer op met overdreven, onmogelijke en niet altijd in de sfeer van een komedie passende scènes.

Dany Boon heeft nochtans heel wat talent en Benoît Poelvoorde is beslist een joviale en onstuimige komiek.

Ik hou wel van de humor van Dany Boon, frisse Franse humor die perfect weet te amuseren op een eigenzinnige manier. Geen slapstick, maar ook geen woordspelerij. Meer situatiehumor. De film ligt uiteraard in de lijn van z'n vorige film Bienvenue chez les Ch'tis dat beter uit de verf kwam. Misschien omdat we het concept van 2 bevolkingsgroepen met hun verschillen al een keer gezien hebben. Grote troef is het interactieve spel tussen Boon en Poelvoorde dat wel werkt. En met daarnaast Julie Bernard als ideale tegenpool. Wat de film minder maakt zijn oa de momenten van dat koppel in die taverne en de quasi kleurloosheid van de randfiguren. Ik mis ook wat de sfeer die je wel had bij Bienvenue chez les Ch'tis en hier minder aanwezig is. Blijft over: zoals gezegd de humor tussen beide hoofdpersonages. Leuke film dus, al had dit met een meer uitgewerkt script beter kunnen worden.

Sympathieke komedie waarin de douane op de proef wordt gesteld bij de grens van België en Frankrijk. Er heerst trots en arrogantie tussen de concurrerende buren terwijl er ook een illegale drugsbaas actief is. Een aantal droge momenten, de oude roestbak had een gave pimpbeurt gekregen en het spel van Poelvoorde en Dany Boom zat ook wel snor. Helaas zijn er ook veel ongeloofwaardige tafarelen en kwam het geheel wat eenvoudig over waardoor echte overdondering uitgesloten blijft maar als tussendoortje vind ik het best leuk.

Redelijke film die toch wel een aantal leuke momenten kent.Boon en Poelvoorde doen het goed en ook de rest van de cast speelt aardig mee.Nergens wereldschokkend maar goed voor een amusant,dik anderhalf uur.

Erg vermakelijke comedy die het moet hebben van het spel van Benoît Poelvoorde. Ik ging geregeld stuk om zijn rol als de Francofoob Ruben Vandevoorde als douanier.

Zitten geregeld leuke situaties en grappen in en de wisselwerking tussen Poelvoorde en Boon is ook wel redelijk geslaagd.

Leuk om een keer gezien te hebben.

3,0 Sterren.

Gezellige, en luchtige komedie, goed gespeelde typetjes... Heerlijk om eens naar zo'n 'geen zware kost' film te kijken....

Bienvenue chez les Ch'tis was best leuk, maar deze film is af en toe wel bijzonder flauw. Een francofobe Vlaming kan ik me nog ergens wel voorstellen, maar een francofobe Waal wordt al een stuk lastiger. Nochtans wordt de rol goed neergezet door Poelvoorde, die ik nog kende van C'est arrivé près de chez vous.

Af en toe charmante ogenblikken, maar zoals gezegd af en toe behoorlijk flauw bijvoorbeeld tijdens het diner bij de schoonfamilie thuis, waarbij Boon half ontkleed buiten terecht komt. Of wanneer hij met pistool en al door Poelvoorde achterna gezeten wordt. Allemaal net iets teveel over the top.

Jammer, ik had er uiteindelijk toch wat meer van verwacht. 1,5*.

Vermakelijk.

Hoewel ik nog geen enkele Louis de Funès-film volledig heb gezien, heb ik er natuurlijk wel al fragmenten van gezien en de sfeer uit die fragmenten krijg ik hier bij tijd en wijlen ook. Ik denk dat het mij niet gegeven zou zijn om 5 van dergelijke films op korte tijd te zien, maar deze Rien à Déclarer is hoe dan ook een genietbaar tussendoortje.

Dany Boon vult als grijze muis de schmierende Benoit Poelvoorde uitstekend aan. Met ook nog een aantal andere goed gecaste bijrollen zit het op dat vlak wel snor. En verder is het ook gewoon vlot. De film stokt nergens, het aankomende drama-momentje duurt niet te lang. En zo is Rien à Déclarer een geslaagde eerste ontmoeting met (regisseur) Dany Boon. Zijn andere films zullen op tijd en stond nog wel volgen.

3

Beetje Louis de Funès achtige film; nooit echt grappig. Geen aanrader.

Vermakelijk inderdaad, heel veel meer heb ik er eigenlijk ook niet over te zeggen. Die schreeuwerige cartooneske humor dito personages liggen me ook minder. Een genre dat wel vaker voorkomt uit Frankrijk. Het is natuurlijk wel een film waar het enthousiasme van afdruipt en bij momenten komt dat zeker tot bij de kijker. Dus dat is zeker een verdienste op zich.

Erg serieus moet het allemaal niet genomen worden, maar als de humor eerder flauw overkomt dan geslaagd, dan schiet er natuurlijk bitter weinig over, een uitstekende Poelvoorde ten spijt.

De film nog eens herzien. Ik wist nog van de chambre en het stond me bij dat ik de film al eens gezien had en het vooral een flauwe komedie vond. Maar nu ik hem weer zag herinnerde ik me er maar weinig van. Ik vroeg me zelfs af of ik hem wel gezien had en of ik niet alleen foto's van de film had gezien. Hoe dan ook, ik ben nu een stuk positiever als de vorige keer dat ik hem dus toch weldegelijk gezien had. Het was best een leuke komedie met best wel leuke grappen erin ook. Geen super hoogvlieger, maar gewoon een aangename komedie. Een leuke Frans-Belgische (Belgisch-Franse) samenwerking. Van 2.5 naar 3 *

Regie: Dany Boon

De opheffing van de grenscontroles tussen België en Frankrijk betekent dat er geen werk meer is voor douaniers Ruben Vandevoorde [Benoît Poelvoorde] en Mathias Ducatel [Dany Boon]. Bovendien maakt het openen van de grenzen geen einde aan de rivaliteit tussen de Franse en de Belgische douaniers. Mathias zit toch al in een lastig parket omdat hij al een jaar een geheime relatie heeft met Olivia [Christel Pedrinelli]. Het probleem? Mathias is Frans, Olivia is Belgisch en haar broer is Ruben en die heeft een hekel aan alles wat Frans is. Maar wanneer Ruben een Franse partner nodig heeft voor een Franco-Belgisch (of Belgo-Frankisch) experiment met een drugsbrigade, biedt Mathias aan om een wit voetje te halen bij zijn aanstaande zwager. Poelvoorde ontpopt zich als het 21e-eeuwse antwoord op de Louis de Funès met deze update van de Gendarme-films. Onderhoudend en bij vlagen erg grappig, maar het is ook behoorlijk oubollig.