Sweet Bird of Youth (1962)

Te veel toneel, te weinig film.

Kan gebeuren met een play tot film bewerken.

Bovendien doen alle aanwezigen grandioos aan een bijwijlen storende overacting, wat echter Ed Begley niet belet heeft een Oscar op zak te steken en de anderen een nominatie. Zo zie ja maar. Voor mij hoefde het echter niet.

Inmiddels zeer gedateerd en zo zag het er ook allemaal uit (hilarisch hoe de telefoons eruit zagen) maar ondanks dat toch nog best een vermakelijk drama. Het verhaal wist best te boeien en ondanks dat het er zeer gedateerd uitzag en ook wel regelmatig nep (achtergronden van uitzichten waren vaak van karton) mocht de film er visueel best wezen. Het sterke punt van deze film is toch wel de cast en ook de dialogen onderling. Paul Newman speelt sterk en zag er fraai uit (was uiteraard in die tijd een sekssymbool voor vrouwen) maar vooral de rol van Geraldine Page als 'Boss' Finley" mocht er best wezen. Ik zag deze film afgelopen nacht bij toeval op MGM of TCM (begon om 00:45) en eerlijk gezegd was het soms best een lange zit en ik zal niet ontkennen dat af en toe mijn ogen dichtvielen. Maar ondanks dat best een leuke film om eens gezien te hebben.

Princess, each of us has his own private hell to go to

Sweet Bird of Youth was een film die al langer op mijn verlanglijstje stond. Richard Brooks die opnieuw een toneelstuk van Tennessee Williams verfilmde en dit wederom deed met Paul Newman, waarschijnlijk om het terechte succes van A Cat on a Hot Thin Roof te evenaren, het wekte in ieder geval mijn interesse. Het was er echter nog altijd niet van gekomen om de film eens op te zetten maar wat is er idealer dan het einde van examens te vieren met een heerlijke luierdag die gevuld is met games en films? Juist, niet veel.

De toneelstukken van Williams lijken eigenlijk best op elkaar. Ik vind het dan ook vreemd dat het me vroeger nooit is opgevallen dat ze dezelfde stijl hebben (A Cat on a Hot Thin Roof, The Night of the Iguana en deze lijken precies onderdeel te zijn van een trilogie) met aan lager wal geraakte personages. Het voelt allemaal nogal theatraal aan maar juist dat geeft net dat beetje extra aan de soms overdreven vertolkingen van de personages. Toch mist Sweet Bird of Youth iets waardoor het net een gradatie minder aanvoelt dan de hierboven genoemde titels. Het is echter maar een klein hekelpunt in een voor de rest degelijke film die alleen met het einde compleet de mist lijkt in te gaan. Oorspronkelijk was het dan ook de bedoeling dat Chance gecastreerd zou worden en helemaal niet zou eindigen met Heavenly. De film is echter begin jaren '60 gemaakt en ze waren ervan overtuigd dat de film op deze manier niet door de censuur zou geraken. Begrijpelijk op zich maar dit voelt toch aan als een koude douche in vergelijking met het origineel.

Ik ben fan van Paul Newman. Het heeft even geduurd eer ik het doorhad maar er zijn maar weinig rollen waar ik hem niet in kan waarderen, de enige die me te binnen schiet op deze moment is Slap Shot trouwens. Ook dit doet hij weer degelijk en hij lijkt dan ook geboren te zijn voor dit soort rollen. Hij steelt echter niet op zijn eentje de show maar wordt ondersteund door Geraldine Page die de rol van Alexandra Del Lago op zich neemt. De chemie tussen beide is heerlijk en ze hebben een aantal geweldige scènes op hun naam staan. De Oscar voor Ed Begley (Boss Finley) vind ik er dan weer net iets over doordat ik die veel liever naar Page had zien gaan. Pas op, ik zeg niet dat zijn rol waardeloos is, verre van zelfs, maar het is nu ook niet zo bijzonders.

Het is niet de beste Tennessee Williams verfilming die ik tot nu toe heb gezien (en ik heb er gelukkig nog wel wat te gaan) maar in ieder geval is dit een geslaagde film te noemen. Alleen zonde van het gewijzigde einde maar gelukkig is er nog altijd een uitmuntende cast om de film naar een hoger niveau te tillen.

4*

Zoals vaker bij verfilmd toneel een echte acteursfilm, dankzij de uitvergrote personages: een alcoholistische actrice op haar retour, een gigolo die zich ten koste van alles een weg naar de top wil banen, een jonge vrouw met een gebroken hart en een tirannieke, manipulatieve vader annex politicus. Interessante karakters, maar zoals Metalfist voor mij al opmerkt “het is niet de beste Tennessee Williams verfilming”. Hoewel het tweede deel van de film best aardig is, beklijft het verhaal op de een of andere manier niet in vergelijking met o.a. A Streetcar Called Desire, Cat on a Hot Tin Roof, Suddenly Last Summer enz. Allemaal verhalen waarbij de zwoelheid van het scherm spat. Dat is hier veel minder het geval ondanks het uitstekende acteerwerk van Page, Newman, Knight en Begley.
Nog steeds goed te doen, maar er zijn betere films gemaakt van de toneelstukken van Tennessee Williams. Én... Williams heeft betere stukken geschreven, volgens mij.