The Art of Getting By (2011)

Een liefelijk filmpje met leuke hoofdrolspelers, maar een uitwerking dat iets te oppervlakkig en gehaast is uitgewerkt. Hoe verrassend was het nou dat zij in de armen van die schilder viel? Ook leef je niet heel erg mee met Highmore, die wat domme keuzes maakt en wel erg makkelijk tot inkeer komt.

Verder tamelijk voorspelbaar, maar daar kijk je dit soort films niet voor. Wel heb ik het vaker beter gezien. Het grootste probleem is de te korte speelduur.

2,5*

Heel sympathiek filmpje dat erg authentiek overkomt - haast alsof je naar iemand's jeugdherinneringen zit te kijken. En net als dat in het echt gaat zijn hier de scherpe randjes ook wat verdwenen, uit de herinnering of uit de vertelling. Toch vind ik het daar niet te zoet van worden, en te voorspelbaar vind ik het ook niet.

Leuk en fris gespeeld door Freddie Highmore en Emma Roberts.

Redelijke film over een jongen die de zin van het leven niet kan ontdekken, maar ondertussen wel verliefd wordt. Een romantische coming-of-age film die nergens echt de diepte in gaat, maar ook nergens echt verveeld. De film ziet er goed uit en het acteerwerk is ook prima, echter is Freddie Highmore wat verkeerd gecast (hij ziet er te onschuldig uit voor de rol).

The Art of Getting By heeft genoeg problemen. Het is te duidelijk een verzonnen verhaal om te overtuigen als slice-of-life. Waarom anders een situatie creëren waarin de hoofdpersoon pas op de diploma-uitreiking zelf te horen krijgt of hij geslaagd is of niet? Alsof het zoveel moeite kost om iemand van het schoolpersoneel hem even te laten bellen. Sommige dingen zijn te slecht uitgewerkt om te overtuigen, waaronder alle scènes waarin de ouders van de jonge hoofdfiguren een rol spelen. Je voelt ook hier dat ze slechts als een spanningsmiddel erin geschreven zijn om de personages zich wat slechter te laten voelen. Het komt nooit echt over. Daarnaast heeft deze film een afgrijselijk misplaatst happy end. Niet alleen is de beslissing van Roberts om niet het vliegtuig te nemen een clichè die me de intussen de keel uithangt, maar het past ook niet bij dit verhaal. Ik had het gevoel dat het werkelijk het beste was voor de twee hoofdpersonen om aan het einde gescheiden te worden, dat ze er allebei van zouden groeien. Dat was juist een punt die overtuigend gemaakt werd. Zo zaten er wel mee onhebbelijkheden in. Daar komt nog eens bij dat tieners of twintigers die met zichzelf in de knoop zitten zonder dat ze echt zware problemen hebben de laatste jaren vaker in films zijn opgedoken. En er is altijd wel een meisje om ze te redden.

En toch kon ik de film goed hebben, vond ik hem zelfs pakkender dan hij misschien verdient. Waarin Gavin Wiesen goed slaagt is het neerzetten van twee geloofwaardige personages. Rep_Robert zegt hier dat Highmore domme keuzes maakt en gebruikt dat als verwijt voor de film. Ik vond dat misschien wel het sterkste punt. Die domme keuzes vond ik op een bepaalde manier zeer geloofwaardig voor dat personage. Hetzelfde geldt voor Roberts, die volgens mij wel voor Highmore valt, maar niet weet hoe ze met hem moet omgaan en uiteindelijk de verkeerde aanpak kiest. Dat maakt haar anders dan de perfecte meisjes die doorgaans dit soort films bevolken. Dit zijn twee personages die zichzelf en hun relatie tot anderen pas echt leren kennen en dat kwam grotendeels goed uit de verf en gaf op een bepaalde manier iets vertederends aan de film. Tot aan het misplaatste einde dan, waarbij ik overigens het ook jammer vond dat Highmore Roberts schilderde voor zijn eindwerk. Gavin Wiese lijkt me nu vooral een regisseur die net als zijn hoofdpersonen nog wat moet groeien en misschien had hij dat beter kunnen doen voordat hij deze film maakte. Niettemin had ik best sympathie voor het eindresultaat.
3*

Een rustig drama waarin een depressieve jongen in contact komt met een meisje. We zien geen directe omslag in zijn karakter; hij blijft tekenen en afwezig in de les. Ook is de relatie met zijn vader niet zo goed. Doordat hij tijdens het schilderen er achter moest komen wat hij over wilde brengen vervulde Sally een steeds sirieuzere rol in zijn bestaan. Best aardig gedaan door Freddie Highmore maar romantisch of aandoenlijk werd het nergens. Daarvoor bleef het iets teveel zweven in het ontdekkerige tiener-sfeertje en ik ben geen fan van popbandjes die als soundtrack fungeren.

Deze film kent een stroef begin met een personage dat nogal gemaakt depressief overkomt. Naar mate de film vordert wordt het langzaam beter. Emma Roberts weet redelijk te overtuigen en het joch dat de hoofdrol speelt doet het uiteindelijk ook erg leuk. Verder zijn de bijrollen goed bezet en is het zeker prettig om Winter Lady van Leonard Cohen voorbij te horen komen.

Gemiddeld.

Een mooi drama/romantiekfilm...

Ontroerend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende jonge acteur Freddie Highmore (August Rush)

speelt zeer goed...

Super mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Zou nog een keertje kijken (herhaling)...

Leuke filmpje.

Is natuurlijk niet heel bijzonder, maar ik heb me wel uitermate vermaakt met deze film. Freddie Highmore vond ik erg goed, ik geloofde hem en ik leefde heel erg mee. De keuzes die hij maakte snapte ik wel, maar toch waren ze niet de juiste. En dat is het mooie van de film, je snapt de hoofdpersonen, ook al doet hij de verkeerde dingen, knap.

Een leuke soundtrack en Emma Roberts is ook niet erg om naar te kijken.

Natuurlijk wel wat voorspelbaar, maar wat wil je met dit genre. Als je daar niet op let zie je een hele leuke film.

De film ziet er vooral erg mooi uit. Sowieso wordt New York prachtig tot leven gewekt, maar ook met de warme kleuren maakt het dit tot een soort sprookjesachtig geheel. Ook de fijne duistere muziek is erg lekker en er zitten een aantal fijne scènes tussen. En als je eindigt met Here van Pavement doe je bij mij al snel iets goeds.

Inhoudelijk is het wat minder. Dat hele gedoe met de stiefvader van Zinavoy leidt alleen maar af. En de romance an sich is al niet heel spetterend, al is er nog wel sprake van enige chemie. Maar sowieso vond ik het allemaal iets te hip aandoen. Zinavoy die maar moet uitleggen dat hij er geen zin in heeft allemaal (ow wat heeft hij het zwaar) en dat er allemaal er zo dik bovenop legt. Dat maakt hem te veel een typetje uit een film. Dat einde is ook jammer, het was in dezen beter geweest als het meisje daadwerkelijk was vertrokken. 3,0*.

Goeie coming-of-age filn. Freddie Highmore heb ik altijd al een goede acteur gevonden voor dit soort rollen. Zelfde geld ook deels voor Emma, ondanks dat ik mijzelf heb zitten ergeren aan haar doen en laten in deze film.

Ook leuk om Alicia Silverstone te zien, ondanks die verschrikkelijke pukkel .

3*

Redelijke coming of age met voornamelijk prettige vertolkingen. Alleen heb ik niks met Emma Roberts. En ietwat cliche misschien: de gekwelde jonge kunstenaarsziel die de zinloosheid van het middelbare schoolleven ervaart en zijn eerste stappen zet op relatiegebied. Een niemendalletje vergeleken met betere films als Art School Confidential, Thumbsucker en Ghost World.

Beetje oubollige en voorspelbaar uitgewerkte romantische komedie, enigszins gered door de twee sympathieke hoofdrolspelers. De film probeert krampachtig hip en relevant te zijn, maar een dergelijk verhaaltje hebben we reeds eerder en vooral beter gezien binnen het inmiddels overvolle genre.

In het begin lijkt het nog wel een interessante film te worden met een existentialistisch thema. Maar uiteindelijk is het toch een gewone high-school film met een hoop voorspelbaarheid en ook wel clichés. En die tijd heb ik wel gehad. Al is dit wel een betere high-school film en kan het ook wel heel veel slechter. Maar met zo'n begin had ik toch meer verwacht dan voorspelbaarheid en clichés. Jammer.